Boer Zoekt Vrouw 2018

BZV 2018; de reünie

Het zit er weer op. Boer Zoekt Vrouw werd afgesloten met een reünie met alle boeren uit de top 10. We zagen bekende stelletjes, onverwachte einzelgangers maar ook verrassende koppeltjes. De teaser die we al reeds enige tijd konden zien beloofden in elk geval heel wat en lieten ons smachten naar de laatste nieuwtjes. We nemen ze alle tien onder de loep dus snel van start maar.

Over Wim kunnen we kort zijn. Hij heeft het nog steeds met Marit. Momenteel zit ze in Vietnam, getraumatiseerde oorlogshondjes redden of zoiets. In ieder geval iets non-profitabels. Ze zal denken Wim moet het maar zien te verdienen met z'n aardappels, uien en peen - ook wel het 'wortelstampbouwplan' genoemd maar dat ter zijde - dan zorg ik wel dat het geld weer eruit gaat. Dat neemt niet weg dat het verrassend is dat Marit de weidse stille polder niet links heeft laten liggen en uiteindelijk toch gevallen is voor dat mooie hoopje klei. Dit onderstreept zij door pepernoten te bakken voor de mannen tijdens de oogst. En naar verluid heeft Marit plannen om met een half jaar bij Wim in te trekken. Dit zal wellicht best goed gaan, tenminste zolang Wim alles prima vindt wat Marit wil.

Wanneer we effe terug gaan in ons geheugen hadden we eigenlijk kunnen weten dat Michelle voor Maarten zou kiezen. Want voor Michelle was het tijdens de treinsessie al liefde op het eerste gezicht toen ze Maarten trof. Maar dat heeft zij voortreffelijk weten te verbergen tot het einde toe. Gelukkig had ze afleiding door haar steentjes waardoor ze het net trok. Voor Ruud en Zeno zal het wellicht een bittere pil zijn nu te weten dat zij hun kostbare tijd in het luchtledige investeerden. Maar al wat telt is de liefde! En wanneer je dan hoort dat ook Maarten hunkerend op zijn eigen hoekbank zat te wachten op de vrouw van zijn leven en dat dit uiteindelijk uitmondt in een relatie met een vrouw die ook op haar hoekbank wacht op haar witte prins op het paard, dan doet de rest toch niet meer terzake? Maarten wil spoedig emigreren naar Boekel. Wel gaat ie dan de eerste tijd elke avond checken of Michelle niet stiekem een maansteen onder het kussen heeft gelegd. Want kleine Michelletjes en Maartjes vindt hij nog wat vroeg. Dat Michelle graag kindjes wil is hem ondertussen wel duidelijk geworden. Dat wordt voor hem slapen met oordoppen in. Die rammelende eierstokken maken immers een hels kabaal.

En dan Jaap. Jaap Jaap Jaap Jaap toch! Waar ben je toch allemaal aan het doen geweest! Het tafeltje was voor hem gedekt. Hij viel voor Marian. En in Marian had hij een gewillig vrouwtje die voor hem wilde verhuizen vanuit haar prachtige Twente naar de smerige randstad. Of eigenlijk stadsrand. Ze was bereid haar idyllische woonomgeving op te geven voor de herrie en de fijnstof bij Jaap.  En Jaap was zo zeker van zichzelf. Hij bezwoer Marian keer op keer geen twijfels te hebben. En dat had ie ook niet. Ja behalve dan die ene twijfel. De aangeboren twijfel die zich blijvend vast woekert in je wanneer je te lang alleen bent. Enkele maanden geleden riep Jaap nog stoer heel bijdehand dat ie wist dat je never een sekkunt sjans kreeg voor een furst impressjun. Man! Jaap kreeg meerdere sjansen voor die furst impressjun! Knuffelen voor het hotelraam, lekker samen vozen in bed, lepeltje lepeltje, lange kusmarathons, genegenheid, moederlijke bezorgdheid, kortom een handvol furst impressjuns kreeg ie gratis en voor niets aangereikt door Marian.  Dan denk je 'djuh verstokte vrijgezel, dóe in vredesnaam iets met je leven!' Maar nee, Jaap ging weer twijfelen, gewoon omdat het kon. En waarschijnlijk is Marian daar uiteindelijk op afgeknapt. Wat een zonde zeg, wat een zonde! Yvon wast Jaap dan ook stevig de oren, en terecht! Want Jaap zegt zonder met z'n ogen te knipperen dat ie misschien beter Petra had kunnen kiezen. Maar Jaap, zo werkt het niet hè! Eigenlijk zagen we bij het keuzemoment al dat Jaap direct na de keuze voor Marian al spijt had. Hij moest er haast van huilen. Maar het wordt nog veel schokkender! Jaap heeft na Marian gewoon Petra weer gebeld. Ze hebben een paar keer afgesproken maar dat werd uiteindelijk toch niks. Nee tuurluk niet Jaap! Petra voelde zich toen natuurlijk de B keus! Wat is dat toch met die verstokte vrijgezellen die denken dat de liefde te vangen is in een afstreeplijstje?Nee Jaap, wij allen zijn enorm teleurgesteld in je.

Over naar onze guitige hengstenfokker. Wat waren de drie weken dat Roel weg was zwaar voor Steffie. Roel ging immers op een vakantie die al veel eerder was vastgelegd. Nou die drie weken werden de hel voor onze guitige krullenbol. Drie weken lang ving ze vol afgunst zaad. Elke keer dat de staart van Hennessy knikte dacht ze aan Roel. Wie had dat ooit durven denken dat Steffi zo zou veranderen. Het waren voor haar dan ook wel tien drempels die ze over moest om aan Roel de liefde te verklaren. Maar ze is dolblij dat ze het gedaan heeft. Aan Roel heeft ze een zorgzame man. Hij doet alles voor haar. Zelfs het glas vullen als het leeg is. Ach, voor hen beiden is het glas altijd half vol. Roel wil best in Boekel komen wonen. Kan ie lekker met Maarten van Michelle samen een pilsje drinken. Want Michelle blijkt de buurvrouw te zijn van Steffi. Ik zie hen beiden al voor me aan de toog, twee goedzakken, met elkaar verbonden door BZV.

De verrassing van het jaar was natuurlijk Marnix. De wildste geruchten over hem deden de ronde. Zo zou hij een relatie hebben aangeknoopt met Steffie. Zie je het voor je? Marnix die liefdevol zijn armen om haar knieën slaat met zijn neus in haar privat parts. Dat gaat niet werken hè. Gelukkig was het maar een roddel. Maar wat heeft Marnix ons dit seizoen bij de neus gehad zeg! En zoals hij nu zegt had het zomaar kunnen zijn dat hij tijdens de logeerweek alle dames had weggestuurd. Want Janneke bleef niet over vanwege de liefde. Nunt nee nondedju! Janneke was niet meer en minder dan een left over, een troostmeisje, een stok achter de deur voor Billenmans. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit toch best karakter was van Marnix. Op date gaan met een dame terwijl je al weet dat het waarschijnlijk op niks gaat uitdraaien. Na deze zware periode heeft Marnix langdurig moeten revalideren. Helemaal geestelijk kreupel was hij, en geen mental kapbox ter wereld zou dit kunnen verhelpen. Helemaal stuk en aan gort door de logeerweek. Hij kon geen thee meer zien! En dat het bij het finale keuzemoment plots kil en donker werd was volgens Marnix al een signaal van Darth Vader uit het universum. Het signaal dat het allemaal op niks zou uitdraaien. En ga dan nog maar es lekker chill op date. Gelukkig kan Marnix deze zware en donkere periode uit zijn leven achter zich laten. Want hij heeft een nieuw lief. De 32-jarige Emmy is in zijn leven gekomen. Een door hem zo verfoeid paardenmeisje nog wel! Hij kende haar al twintig jaar, maar had nooit reden gezien om met haar lichaamssappen uit te wisselen. Maar dat is nu anders geworden. Marnix heeft het zo van haar te pakken dat ie zelfs al begonnen is om zijn openlucht museum op te ruimen zodat Emmy's flatscreen er kan staan. Dat is toch echte liefde! Niet dan? Marnix is zelfs al gespot bij een bruidsmodezaak! Uiteraard blijft Manix gewoon Marnix; dat Wormer boertje dat niks liever doet dan fikkie stoken.

Naast dit vijftal waren er nog vijf boeren die buiten het programma om gevolgd zijn.Of eigenlijk vier, want Remco werd geschorst toen bleek dat hij van tevoren een 'Richardje' had gedaan. Dus nog vier boeren. Zoals de bijdehandte Rudi, de Groninger melkveehouder die liever zijn geld uitgaf aan een stalinrichting dan het inrichten van zijn huis. Ook Rudi heeft zijn grote liefde gevonden. Rianne heet ze en ze viel vooral op zijn droge humor. En zolang zij beiden samen in het donker gras maaien zien als hét ultieme romantisch uitje, zou dit zomaar kunnen werken tussen hen beiden.

Ook was daar Jan, de weduwnaar die hoopt een doorstart te mogen maken in de liefde. Met zijn gevatte opmerkingen was het een gemis dat hij niet bij de eerste vijf zat. Dit had waarschijnlijk iets meer jeu aan het programma gegeven. Want Jan weet het allemaal prima uit te leggen. Boer Jan heeft tegenwoordig een ruig leven wat vooral bestaat uit daten. Hoeren en snoeren zouden we dat vroeger genoemd hebben. Maar dat zal Jan een worst wezen. Dit leventje bevalt hem veel beter dan koeien melken en schapen tellen.

Saskia, u weet wel, die boerin die geitjes verpakte voor de DHL, staat er eigenlijk hetzelfde in. Negen brieven kreeg ze en alle 9 had ze is ras tempo afgewerkt. Dat was waarschijnlijk de reden dat ze behoorlijk kreupel stond. Wan t laten we eerlijk zijn, na je vijftigste worden de scharniertjes allemaal wat stroever.

We sluiten af met Wilfred. Wilfred kreeg zijn dames aangereikt op een presenteerblaadje. Maar helaas werd het niks met hen. Zowel niet met de illegale kalverstalbewoonster als met het eenzame meisje op de afvalberg. Na deze teleurstelling zat Wilfred er even doorheen. Maar gelukkig was daar Doreen! Dus nou gaat ie voortaan daarheen. Binnenkort komt ze een weekje proefwonen bij Wilfred. Hopelijk wordt het wat want dat gun je deze vrolijke snuiter gewoon.

 

Nou, het was me het seizoen wel. We hebben de boeren maandenlang op de huid gevolgd. Er waren veel leuke momenten maar ook minder leuke momenten. En tenenkrommende momenten. Maar vooral heeeeeeeeel veel saaie momenten. We hadden te maken met verlegen boeren, beschadigde boeren, bijdehandjes en met gezellige boeren. Dit alles omvattend is het echte leven. En dat maakt het programma Boer Zoekt Vrouw zo uniek en leuk. Je ziet échte mensen in een eerlijke omgeving. En dat alleen al is een groot compliment aan alle boeren! 

Tot de volgende BZV!

 

 

 

BZV 2018; op citytrip

 

Inmiddels zijn alle koppels op citytrip. Michelle shopt zich helemaal het lazerus. Jaap is weer overgeschakeld op Engelse spreuken. Steffie is sta-reflex fáhig en Wim probeert de übersportieve Marit bij te benen. Zelfs Marnix probeert er iets van te maken.

* asskiss modus aan * Want dat mag gerust een keer gezegd worden; Marnix vertrekt prima uit de startblokken tijdens hun uitstapje naar Duitsland. De hotelkamer vindt hij 'vette shit' en vooral het bubbelbad werkt als een magneet op hem. Hij popelt om te onderzoeken of ie die wel warm krijgt. Nee Marnix is echt super bezig. Hij wil samen met Janneke in de love seat zitten en romantisch fantaseert hij hardop dat zij lekker samen in het midden van het bed kunnen gaan kroelen. Alleen nu laat Janneke het afweten. Nee ze wil niet met hem in de love seat. En samen gezellig tegen mekaar aankruipen in bed zorgt ook nog niet voor rammelende eierstokken bij haar. Enthousiast 'gooit' Kneet het bubbelbad aan. En dan is het zorgwekkend om te zien dat Janneke er met d'r bikini in gaat. Nee dat had Marnix graag anders gezien, maar galant als een heer houdt ook hij zijn zwembroek aan. Daarna start Marnix enthousiast de sauna op maar zo te zien lag Kneet er eenzaam in te zweten. Kijk, en dan kan zomaar ineens de koek op zijn Janneke. En dan kun je een dag later wel miepen dat je gezoend wil worden; punt is dat je de eerste dag de goedbedoelende reikende hand van Kneet niet hebt aangenomen. * asskiss modus uit *  Het gevolg van Janneke's desastreus beleid is dat we weer de oude Marnix zien. Wijfelend, twijfelend, nukkig, redenerend, wel of niet in het diepe springen of toch maar pootje baden, met de stroom mee of er tegenin, punt is: Janneke meid, je vonnis is geveld! Er is onomkeerbare schade aangericht dus je kunt het verder wel vergeten. Kneet zet uiteindelijk zijn joker nog in om te zien of er nog iets te redden valt. Hij spoort Janneke aan een worst in de mond te nemen om 'm te voelen en te proeven. Soort van generale repetitie lamar zeggen. Helaas houdt Janneke de kaken stijf op mekaar. En ook de (ver)zoenpoging in het plaatstelijke open riool slaat volledig dood gelijk verschraald bier in een vies glas. Tsja, en vanaf dan is het k#t met peren hè. Daar kan zelfs een romantisch chocoladehart niks meer aan redden. Onomwonden zegt Marnix dat het op deze manier niks kan worden. Hij voelt immers de 4 V's ; Vlinders, Verliefd, Vuurwerk en Vanjehatsekideewillen niet. In de Wormer dus geen kakelvers boerinnetje straks.

Michelle lijkt weer wat te zijn bekomen van haar griepje. Ze healt zichzelf door flink te gaan shoppen. Maarten mag nog effe mee als tassendrager maar al snel wordt ie door Michelle vakkundig op een terras geplempt, alwaar ze de ober influistert dat zijn bierglas niet leeg mag raken. Maarten vindt het allemaal prima. Zolang zij hem op de hotelkamer maar niet op het balkon parkeert heeft hij er vrede mee. Met tassen vol maanstenen sjouwen beiden later richting een vleesmarkt, alwaar IKB, hygiéne en Eurogap niet lijken te bestaan. Michelle is super op d'r gemak bij Maarten. Blij kwettert ze dat je van maanstenen binnen een seconde zwanger kunt worden. Reden voor Maarten om voor de zekerheid snel nog even een pakje condooms 'ultra-strong with mushroom taste' in te slaan. Het zijn er zelfs genoeg om er 2 over mekaar te trekken. En het zal nodig zijn want beiden zijn smoorverliefd. Zelfs 's ochtends vroeg kussen zij mekaar. En da's toch het teken van echte liefde; mekaar zoenen terwijl je weet dat je bek ruikt alsof er een kat in heeft gejongt.

Ook Jaap en Marian kennen deze echte liefde. Als verliefde pubers genieten zij van het kille Noorwegen. Na de eerste nacht vertelt Marian met rode koontjes dat ze heerlijk heeft geslapen. Ha! en gij geleuft da! Hun bed ziet er uit alsof er een kudde vette shetlandpony's door de slaapkamer heen is gedenderd. En ook de zaadvragende ogen van Marian zijn verdwenen. Nee, laat dit koppel maar los. Dit gaat helemaal goed komen. Ze begrijpen mekaar volledig ook al stoot Jaap nog vaak onverstaanbare klanken uit en praat Marian nog in onvervalst Twents dialect. Naar verluid had ze die nacht zelfs in Twents dialect gekreund. Jaap en Marian vermaken zich opperbest. Samen vissen op zee waarbij ze uiteindelijk mekaar ophengelen en dit bezegelen met wederom een dikke kus. Want ze zoenen wat af die twee! De liefde hangt er zwaar in de lucht. En dit onderstrepen ze met dé ultieme liefdesuiting; samen een Noorse trui kopen. Heel af en toe worden we eraan herinnert dat Marian ook gewoon moeder is. Wanneer ze zegt altijd een plastic zakje bij te hebben in d'r tas. Of wanneer ze Jaap vraagt of hij een snoepje lust. Moederlijke gevoelens en puberale gevoelens tegelijk; mooier kan Jaap het zich niet wensen. En dan denk je, zo! nou hebben we het hoogtepunt qua verliefdheid wel bereikt, zie je ze even later romantisch op de schommel waarbij Jaap het hoogste lied zingt. Ook al is zijn hoofd nog een koffiemolen, twijfels over zijn Marian heeft hij niet.

In Bern wordt Steffie helemaal zèn van Roel. En Roel van haar. Nee, die twee zèn aan mekaar gewaagd. De stoppen zitten er weer in bij Steffie. Ze heeft zich helemaal over gegeven aan de liefde. Overdag tot diep in de nacht als een oneindig voorspel samen knuffelen op het muurtje, om vervolgens over te schakelen op de nacht-modus waarbij Roel als een volleerde gids haar alle hoeken laat zien. Dat het tussen die twee wel snor zit blijkt wanneer Steffie weet te vertellen hoever zij precies uit mekaar wonen. Samen dromen ze over een leven samen. Steffie, die trouwens oneindig veel poloshirts heeft in alle denkbare kleuren, wil dolgraag een eetcafé beginnen op d'r farm. Dat lijkt haar enorm leuk, een keer iets anders dan de godganse dag zaad vangen. Roel wil best in Boekel komen wonen. Wel moet ie er rekening mee houden dat zij een ochtendhumeur heeft. Maar dat maakt Roel niets uit. Hij is zwaar in Luf met Steffie en is van plan om heel haar lichaam minitieus te gaan verkennen.

Bij Wim lijkt het er ook allemaal heel relekst aan toe te gaan. Maar toch is er dat knagend onderbuikgevoel. Te vaak high-fiven ze nog, al dan niet voorzien van de joviale kreet "lekkeeeerr!"  Marit neemt duidelijk het voortouw en ze sjouwt Wim mee naar alles wat zij graag wil zien. Het lijkt op verplicht cultuur snuiven voor Wim, net zoals ze Wim elke berghelling op jaagt en elk wandelpad mee intrekt Of Wim op de surfplank zet om samen te suppen. Marit lijkt een 'luxe ding' met een vaste agenda. En zolang Wim gedwee volgt zal het best goed gaan tussen die twee. Wim heeft ook helemaal geen eisen. Zolang Marit over een paar jaar maar een beetje naar hem toe komt is hij al blij. Marit geniet volop. Ook van Wim. Alleen de vraag is wat er straks gebeurt wanneer Wim weer in de stille polder zit, en Marit terug is gekeerd naar d'r eigen boeiend en druk leventje. Zou het 'uit het oog uit het hart' worden? Laten we hopen voor Wim van niet. We gaan het zien volgende week.

 

 

 

 

BZV 2018; de ontknoping deel II

Wanneer de liefde te vangen was in een huis, zaten we met de volgende situatie. Op zolder krikken Marit en Wim er de dakpannen af, terwijl Marnix en Janneke al bouwend nog op het fundament zitten. De anderen zweven daar ergens tussen in.

De laatste 2 boeren stonden voor het keuzemoment. Zo was dus ook bij Marnix de dag des oordeels gekomen. Marnix had zich die ochtend speciaal gekleed in stemmige uitvaartkledij. Zijn humeur sloot er perfect op aan. Een  kabbelend achtergrondmuziekje van het beroemde koor  'De Wijdewormer Graftakken' zou er niet bij hebben misstaan. Marnix heeft keuzestress. Zelfs het ontbijt  vind Marnix een lastig keuzemoment. 'What to eat or not to eat, tha's the question'. Als een volslagen ontheemde vluchteling in zijn eigen eetkamer werkt Marnix bozig als een jongetje wiens Nintendo is afgepakt zijn bammetje weg. Het enigste wat nog mist in deze setting zijn 'The Bells of Doom'. We kunnen wel concluderen dat de dames topsport hebben bedreven op de Kneetfarm. Alleen al de vuistdikke gebruiksaanwijzing van Marnix door spitten ging haast een complete werkweek in zitten. Bertine vindt desondanks Marnix nog steeds heel leuk. Bij Janneke heeft het psychisch oorlogsspel van Marnix er dieper in gehakt. Ontluikende liefde heeft plaats gemaakt voor onvoorschilligheid. Het interesseert haar geen bal of ze nu wel of niet gekozen wordt. Ondertussen krijgt Marnix kies-les van Yvon. Yvon die er trouwens weer fantastisch uitzag in haar luchtig jurkje. De blonde haren nonchalant in een staartje, haar volmaakte vrouwelijke vormen, haar oogstre.....ho we drijven af. Het komt er op neer dat Marnix kiest voor Janneke. Ik heb nog nooit een uitverkoren vrouw gezien die er zo on-blij op reageerde. Vooral toen Marnix zei dat het een 'close call' was met Bertine, en Marnix bij het afscheid Bertine bijna opvrat van geiligheid, was dit reden tot een zekere gereserveerdheid van haar jegens Marnix. Wat later zien we Marnix op bezoek gaan bij Janneke voor een lunch. Marnix heeft heel romantisch een worst voor d'r mee genomen.Ook de ouders van Janneke komen. Marnix heeft meteen een klik met haar pa. Ook hij is een meter vijftig lang en dat schept blijkbaar toch een band. Ook is pa net zo direct als Marnix want koud 5 seconde binnen vraagt hij Janneke of er iets te bikken is. Geloof maar dat Marnix en schoonpa samen diepe gesprekken kunen voeren. Voor Janneke zal het anders zijn. Zij zal al haar psychologische skills nodig hebben om Marnix te doorgronden, en we wensen haar hierbij heel veel sterkte.

Maar er gebeurde ook leuke dingen. Jaap moest kiezen tussen Marian en Petra. Jaap had al nachtenlang hallucinaties van rondhuppelde vrouwen in zijn slaapkamer. Marian, het zorgzame wat bedeesde type versus Petra, het rondborstige no-nonsens type. Het zou me niets verbazen wanneer Jaap voor Marian zou kiezen. En inderdaad! Een door emoties overmande Jaap kiest voor Marian.  Man man, en toen werd het pas fijn jonguh! Een Petra die de rol van Yvon overneemt en het kersverse paar alle geluk van de wereld toewenst en dat ze zo perfect bij mekaar passen, afsluitend met de woorden 'en nu ga ik naar boven m'n tas pakken'. Jup! Yvon zat er volledig voor spek en bonen bij. En terwijl Petra en Yvon naar boven gingen zaten de kersvers verliefden ineen verstrengeld op de bank. Toch ging het op het laatst nog effe mis toen de redactie besloot Jaap niet te ondertitelen, en 'verliefd' en 'een vlieg' voor de nodige verwarring zorgden. We maken een sprongetje in de tijd en zien een zenuwachtig Jaap met zijn arm vol bloemen aan de deur staan bij Marian. Een bos voor Marian maar ook een bos voor elk van de 2 dochters van Marian. Speciaal voor de gelegenheid was er táát. Want Marian weet dat Jaap geen krentenbollen lust maar gek is op táát. De dochters van Marian vinden Jaap ook leuk. De oudste dochter heeft trouwens een vriend. Ik denk dat ie stratenmaker is of zo. Man man wat was die gast al bruin! Marian neemt Jaap mee naar haar favoriete plekje. Hier wil Jaap best wel klef doen, maar niet waar de dochters bij zijn. We maken nog een sprongetje in de tijd en zien we Jaap en Marian in het altijd gezellige Noorwegen. Ze slapen op een donker zolderkamertje met een prachtig uitzicht over de bergen. Maar Jaap heeft schijt aan het uitzicht. Snel lokt hij Marian het bed in. Vakkundig worden de sierkussens weg gekeild zodat ze zich romantisch tegen mekaar kunnen nestelen. Jaap was heeeeel erg blij met Marian. Of was het toch een rol pepermunt...

Michelle is al wat verder in het beklimmen van de liefdestrap. Ze koos immers vol overtuiging voor Maarten. Vandaag gaat ze op bezoek bij Maarten thuis en maakt kennis met zijn moeder en haar vriend. Michelle wil meteen duidelijkheid scheppen. Ze houdt niet van koken, wel van het opeten. Met de moeder van Maarten heeft ze al snel een klik, wanneer blijkt dat ma ook niet vies is van een goeie healing. En voor wat hekserij met tarotkaarten draait ma d'r hand ook niet om.  De zus van Maarten is superblij voor Maarten. Met grote blije LSD ogen bejubelt ze het verse koppel. Die zijn ondertussen gaan kijken in het nieuwe appartement van hem. De gekregen steen van Michelle ligt er al voor het raam lekker te healen in de zon. Boefje Maarten laat Michelle voorgaan op het trappetje naar de zolder. Kan ie mooi gluren in d'r onderdecolité. Ook zij gaan op een vakantietrip. Ze gaan naar Athene. Michelle is zo ziek als een hond. En ze heeft geen steentjes bij voor een zelfhealing. Als een aanhalige jonge hond zoekt Maarten contact maar daar is ie nu mee aan het verkeerde adres. Nondedju niet focken met de Michelle wanneer ze niet fit is.

Wim is op bezoek op het zolderkamertje van Marit. Hij schept tegen haar op over zijn ruige studententijd. Lekker anti-kraak wonen en twentyfourseven achter het potlood aanlopen. Marit is impressed. Marit heeft trouwens een bepaald trekje. Na alles wat ze zegt gaan haar wenkbrauwen op en neer. Alsof ze wil zeggen 'ik ben een ondeugend meiske. Pak me dan als je kan. Ongetwijfeld hebben er al wat uitwoonsessies plaats gevonden. Nu nog dat getrek met de wenkbrauwen afleren want dat heeft ze niet meer nodig.  De vriendinnen van Marit komen nieuwsgierigen. Afgaande op het wat lacherig commentaar van deze meiden kunnen we concluderen dat Marit al een hele hoop mannen heeft versleten en ze tot heden een soort van mobiele afwerkplek was. De vriendinnen hopen vurig dat ze deze keer kiest om te settelen bij dit sympatieke boertje, die overigens er van overtuigd is dat je een haan bij de kippen moet hebben om eieren te krijgen, maar dat ter zijde. Wim en Marit gaan op vakantie naar Torentino in Italië. Ze hebben hun intrek genomen in een heus kasteel. Marit is hiermee enorm in haar nopjes. Wim vindt zwemmen aan het dijkje eigenlijk net zo leuk. Marit zal er nog een hele kluif aan hebben om dit polderboertje wat wereldser te krijgen.

Drie weken lang was Steffi alleen. Roel was immers op vakantie met een maat van hem. Steffi mist Roel enorm. Een litteken op haar voorhoofd herinnert haar aan de dampende afscheidsseks. Maar vandaag komt Roel weer thuis. Roel is deze keer de blije ik. Wie hij nu het meest gemist heeft is nog even de vraag; Steffi of hond Barrie. Voor Steffi heeft Roel een alpaca-sjaal meegenomen. Die past schitterend bij haar Hup! Holland Hup! shirt. Uiteraard gaan ook zij op vakantie. Ze gaan naar Bern. Op de hotelkamer klokken ze in ras tempo de champagne weg. Nee, Steffi is eigenlijk niet zo van de champagne. En ook Roel is meer van het bier. Maar ach, er zit alcohol in dus gewoon doorzuipen. Al snel wordt het bed getest. Roel kan niet wachten om met de guitige Steffi een Hennessey'tje te maken.  Dat gaat helemaal goed komen daar in Bern..

 

BZV 2018; de ontknoping deel I

Eindelijk gebeurt er wat bij onze boeren en boerinnen. Eindelijk worden er stappen gezet. Of zoals Wim het zegt: kruipen met grote sprongen, wat op zich best opwindend kan zijn. Want Hennessey deed dit 2 weken geleden precies zo. Alleen moet Wim z'n staart nog knikken, wil ie 'n Hennessey scoren. 

In ieder geval; nu Paula vertrokken is gaat het er heel wat ontspannener aan toe in de wijdse polder. Nu alleen Marit over is komen bij Wim de oergevoelens los. Met de dreunende hakkersmuziek op tien scheurt Wim met Marit naar het water. Romantisch samen naar windmolens kijken. Wim's handjes beginnen plukgrage neigingen te vertonen. Marit is nog niet aan de pluk toe. Maar na een fles wijn - heel bijzonder dat Wim overal in the middle of nowere flessen wijn vandaan weet te toveren - wordt ook Marit wat losser met de handjes. Gretig verkennen ze mekaars lichaam. Ja, Marit begint Wim toch echt wel heel leuk te vinden. En dat zomaar 'out of the blue'. Wim wil Marit het liefst ook zo snel mogelijk 'out of the blue', maar dan wel haar blue jurkje. Romantisch stuiven ze met de quad de akkers in, innig in mekaar verstrengeld. Er wordt buiten beeld flink gezoend, wat er voor zorgt dat beiden helemaal opgewonden raken. In de hoogste versnelling scheuren ze terug naar de farm en in gedachte ziet Wim Marit al out of haar blue gaan. Maar dan staat daar ineens Yvon die hen tegen houdt. He verdorie denkt Wim, en hij is eerst van plan om haar te negeren. Maar beleefdheidshalve stoppen ze dan toch maar en maken snel een  praatje met Yvon. Echter, de natuur roept en al snel geven ze hun quad de sporen en stoppen zij niet meer voordat de quad tegen het deurkozijn van de slaapkamer knotst, om vervolgens linea-erecta het nest in te duiken. Met een knikkende staart werkt Wim een volle week frustratie weg.

 

Bij Marnix is het tijd voor het laatste avondmaal. Dit klinkt zoals het er uit zag. Goed om te constateren dat Marnix echt een huis heeft. In elk geval een eetkamer. Ook daar lag de koe op tafel. Janneke stelt een mindmap voor. Bertine is enthousiast. Marnix niet. Hij heeft geen idee wat een mindmap is laat staan dat ie er zin in heeft. Veel liever heeft ie dat Janneke en Bertine samensmelten tot 1 want ze hebben allebei wel iets. Dit snode plannetje wil hij gaan uitwerken in de zelfgemaakte houtgestookte hottub. Lekker die twee heet stoken tot 1 exemplaar! Hoeft ie in elk geval niet meer te kiezen. Ondertussen zijn Janneke en Bertine terug bij af. Letterlijk. Want ze schrijven weer een brief aan Marnix. Het zijn hele mooie lieve brieven waar tussen de regels te lezen valt dat Manix een eigenwijze bok is. Als een schoolmeester wil hij zijn dames vermanend toespreken, maar Janneke snijdt hem de pas af en spreekt hem streng toe. En dan blijkt dat er onder dat ruwe bolster een verdomd klein hartje zit. Marnix is als was in de handen. De handen van Bertine wel te verstaan. Janneke effent het pad maar Bertine scoort de meeste contactminuten.  Het lijkt warempel nog gezellig te worden bij Marnix! Helaas vinden we Marnix effe later liggend op een uitgehold schaap in de woonkamer - yesss!!! hij heeft een écht heus huis! - somberend in de duister. Janneke werpt nog een lichtje op maar ook dat biedt geen soelaas. En de tub wil maar niet hot worden en dooft als een nachtkaars.

 

De dames van Jaap hebben vrij. Jaap gaat samen met Marian ergens naar het water kijken. Marian is blij dat Jaap met haar dit water wil delen. In het water zwemmen 2 zwanen. Die blijven voor altijd bij elkaar zegt Marian. Jaap maakt een grapje over eentjes. Of eendjes, dat is niet helemaal duidelijk. Ja, Marian vlijt er op los. Ze heeft een abbonnement op Boer zoekt Vrouw en dit jaar moet het onderhand toch es lukken hoopt zij. Petra heeft Jaap gevraagd hoe hij in zijn bed ligt. Marian wil dat zelf ontdekken. Daar krijgt Jaap rode koontjes van. Hij voelt zich een echte mini-Tarzan. Petra mag met mini-Tarzan naar de pony's. Sjongejonge wat een vette dingen zijn dat! Letterlijk dan he. Met minstens 50 gluurders in de flat op de achtergrond begint Jaap een bijzonder verwarrend gesprek. Dit is amper te volgen met die klere-herrie van de snelweg achter hen.En dat er een pony continu tegen de poort staat te rijden helpt ook niet echt. Het komt er op neer dat Jaap zowel Petra als Marian wil houden. Soort van co-partnerschap zeg maar. Petra moet er om lachen. Jaap niet. Het is hem ernst.

 

Op de champignonfarm is de kurk van de fles! Of eigenlijk; het bloempje is van de muur! Maarten is verliefd. De wereld is voor hem nu helemaal roze met bloemetjes erin. Blijkbaar hebben de steentjes hun werkt gedaan. Bij Michelle zijn de steentjes omgeslagen in een steen op de maag. Michelle is een zenuwinzinking nabij. Het keuzemoment is daar. En ze heeft het al zo druk, want vandaag worden de champignons geoogst. Kilometers band met miljoenen witte champignons komen er voorbij. Het geeft hen allen even afleiding. Lekker je even concentreren op lange steeltjes en zandvoetjes. Maar de tijd is onverbiddelijk! Als geslagen hondjes wachten Ruud en Maarten op het strafbankje het veto af. Helemaal vanuit d'r tenen en met passionele overslaande stem kiest Michelle voor Maarten. Het muurbloempje wordt geplukt. Compleet met steeltje en zandvoetjes. Ruud is er helemaal naar van. Niks geen nieuwe bedrijfspartner voor hem. Hij kan zijn koffer gaan pakken om 'm te pakken. Bij Maarten komt een week onderdrukte oergevoelens los. Michelle vlijt zich tegen hem aan en Maarten neemt haar meteen volmondig op de bek. Maarten heeft schijt aan #metoo.  En terwijl Ruud afdruipt vinden we Michelle en Maarten innig in mekaar verstrengeld op dé hoekbank. Eind goed al goed!

 

Steffie kan het niet langer meer verbergen. Zij is verliefd en wil het van de daken schreeuwen. Maar een stemmetje in haar zegt dat zij niet knap is maar lomp. Gelukkig denkt Steffie deze keer 'pleur op stemmetje!'. Samen met de mannen wassen ze de Fordson Super Major van Harrold. Oei, dat betekent waarschijnlijk dat het ding weer de weg op moet. En dat klopt, want Steffie kiest vol overtuiging voor Roel. Ze is helemaal hoteldebotel van hem. Roel is blij met het hengstenboerinnetje. Hij wordt lekker rustig van haar. En Steffie van hem. Hmm klinkt toch eigenlijk meer als een valse start. Steffie vertelt het aan Harrold. Die stond om het hoekje van de schuur te gluren en wist allang wat er komen ging. Hij kon weer met zijn gepoetste tractor terug naar huis. Sportief feliciteerde hij hen beide maar vanbinnen huilde hij hartverscheurend. Hij had de beste kaarten maar Roel troefde hem af. 

 

BZV 2018; de logeerweek deel V

Waar is toch de tijd gebleven dat we met plezier naar Boer zoekt Vrouw keken? De tijd dat boeren gewoon gezonde mannen en vrouwen waren met gezonde behoeftes. Behalve nazorg moet het BZV-team ook maar voorzorg gaan geven. Nee wat dat betreft hakt die #metoo hype er geduchtig in dit jaar. Man man wat een depressieve toestanden op die boerenerven. Ik las een tijdje geleden dat de jonge generatie veel minder met seks bezig is. Nou, 'minder' is een understatement hoor! Het lijkt wel of deze boeren een chronisch gebrek aan testosteron hebben. En bij de boerinnen van hetzelfde laken een pak. Of jurk, whatever. Nee, de uitzending deed gewoon pijn aan de ogen. Menig kijker zal een continu gevoel van plaatsvervangende schaamte gehad hebben. En had er een touw binnen handbereik gelegen zou het met menig kijker slecht zijn afgelopen. Maar goed, we proberen er ons door heen te worstelen.

Marnix had zijn dikbilvrienden op bezoek. Tussen het konten kijken door maakte Marnix met een vriend de balans op.Drank maakt de emoties wat losser en al snel stond Kneet te snotteren. Gelukkig mocht ie z'n neus afvegen aan de schouder van z'n maat. Ja, één vrouw bleef hem verbazen. Dat was ongetwijfeld Bertine. Zij zoop de avond er voor Marnix keihard onder de tafel. En dan heeft Kneet zoiets van 'goh dikke respect!' Nadeel van die drankorgie was dat iedereen nog behoorlijk brak was. Maar brak zijn brengt ook verheldering. Bertie wist dat ze best wel een kletskous is. Behalve wanneer ze stil is. Haha Mooi toch! Zoiets kan meteen in het beroemde boekje met de Kneteriaanse uitspraken. Bertine mag met Marnix mee schapen uit de wei halen. Want hij wil effe een momentje met haar. Normaal gesproken is iedereen helemaal verrukt wanneer hij of zij 'een momentje' krijgt. Zo niet op de Kneethoeve. Wanneer je daar wordt uitgenodigd voor 'een momentje' gaan meteen alle alarmbellen af. Dan is er stront aan de knikker. Dan moet je mee met een boer die jou vertelt hoe jij je voelt. Willemijn kan er over meepraten. Die zit weer thuis met een heftige inzinking. Gelukkig valt het deze keer mee. Bertine mag zelfs een eigen mening hebben. Sterker nog, Bertine mag effe knuffelen met de Kneet. Voor Janneke valt er nog weinig te knuffelen. Hooguit een schaap. Zij vangt de schapen voor Marnix zodat hij ze kan scheren. Maar daar is Janneke niet voor gekomen! Janneke solliciteert naar intimiteit. Zij wil van Marnix geen project maken. Gelukkig weet Marnix haar te raken met de juiste woorden. En Janneke smelt helemaal.Zij is zojuist met stip gestegen van 'gewoon Janneke' naar 'iets meer dan gewoon Janneke'. Ja, een vrouwenhand is dit seizoen gauw gevuld.

Bij Steffie is de situatie nog steeds gemoedelijk. Maar gemoedelijk is gewoonweg te weinig op dit tijdstip in het datingtraject. Er zou nu reeds een broedse sfeer moeten hangen. De mannen hadden allang om haar heen moeten cirkelen gelijk een hitsige zoekbeer. Of om in de paardenwereld te blijven; de mannen hadden haar allang moeten schouwen. Helaas is alles nog bij het oude. Harrold heeft weer iets van zijn oude branie teruggevonden en vervalt weer in flauwe grappen. Steffie is daar zo te zien helemaal klaar mee. Dus zijn de kaarten van Roel ineens stukken beter. Vooral omdat hij tiramisu kan maken. Eiwit stijf kloppen en eierdooiers opzuigen kon hij ook al. Zet hier langs het gegeven dat Steffie geen keukenprinses is, en je snapt dat er een mooie match op de loer ligt. En dan is het gewoonweg doodzonde dat vleselijke contacten uit blijven. En dan kan Roel wel zeggen dat het enorm leuk klikt met Steffie, maar hij vult het opgetogen aan met het gegeven dat hij ook een leuke klik heeft met Harrold. Sjonge jonge jonge, flikker toch op met je klik man! De 'kliktijd' is allang geweest. Je had allang tegen de #metoo grens aan moeten schuren. Misschien dat Steffie zich 's avonds wat vrouwelijk moet kleden. Maar zij bestelt al haar kleding op www.genderneutraal.nl. Ontzettend jammer zoiets. Want haar mannen hebben een zetje nodig.  wellicht houdt dat eeuwige degelijke poloshirt van d'r de mannen op afstand. Gewoon effe snel shoppen op www.lekkerdellerig.com. Dan is vuurwerk een garantie!

Jaap heeft een draaitol in zijn hoofd. Hij spreekt zijn dames nauwelijks maar zelfs dat kan ie al niet handlen. Als Marian vertelt dat ze nooit in d'r blootje door het huis loopt zie je de harde schijf van Jaap meteen crashen. Way to much info voor Jaap! Nee, de dames worden een beetje ontevreden omdat Jaap amper tijd voor hen heeft. Terwijl het zo mooi had kunnen zijn. Toen Jaap de avond ervoor met een vrouw in elke arm op de bank tv lag te kijken. Dat momentje had ie gewoon moeten uitbouwen. Ik durf te wedden wanneer ie toen zijn hoofd naar een van hen had gedraaid dat er een heftige zoenpartij was ontstaan. Dat zou nog es mooie BZV tv zijn! Lekker tongen met de ene vrouw in zijn ene arm en tegelijkertijd met je andere hand de andere vrouw afpoeieren. Gewoon van ksssst! Moven!  Jaap kan goed multitasken zegt ie dus dat had ie toen mooi kunnen bewijzen. Helaas was het niet zo'n feest. Dus werken de dames zich de volgende dag weer gewoon uit de naad, onderwijl denkende aan een goede oplossing voor de huidige situatie. Petra wil desnoods aan een trio beginnen. Zolang er maar iets gebeurt. En dan kan Jaap in zijn 'sjarming sjort' wel mompelen dat hij van 1 kriebeltje bij 1 vrouw is doogeschakeld naar 2 kriebeltjes bij 2 vrouwen. Punt is dat Jaap geen kloot heeft aan dergelijke hoge wiskunde. Hij moet gewoon terug naar zijn innerlijke oerziel. Hij moet zich grommend op een van de vrouwen storten en mee naar zijn zitkuil slepen. Want dat is waar zijn vrouwen stiekum naar hunkeren. Helaas blijft het voorlopig bij biefstukpuntjes eten.

Michelle is ondertussen in het stenentijdperk beland. Zij is een zenuwinzinking nabij en ze probeert dat op te lossen door spastisch te zwaaien tegen haar spiegelbeeld in het raam en door met steentjes te spelen. Nu de logeerweek op zijn eind komt begint Michelle 'm te knijpen. In haar opinie zouden haar mannen allang het 'leukstadium' voorbij moeten zijn. Geen zak is ze opgeschoten. Ruud ziet haar als een teamlid. En Maarten.....is Maarten er trouwens nog wel? O ja! Daar zit ie! Op de bank, druk het muurbloempje aan het uithangen. Beide mannen ontkomen er niet aan en worden ook onderworpen aan een steentjes-sessie. Nou nou zeg, wat zullen de heren hier opgewonden van worden! Not! Zelfs het laatste beetje hunkering moeten ze laten afkoelen in het inderhaast opgeblazen zwembadje. Wedstrijdje sierduiken doen voor Michelle. Net voordat de kijkers massaal huilend van ellende zich op de bank in de foetushouding wilden rollen bracht Ruud redding door zomaar spontaan Michelle het badje in te trekken. Er gebeurde eindelijk iets! Er was lichamelijk contact! Dergelijke beelden absorbeert de BZV kijker gretig alsof het amateurporno betrof. Ook een kijkershand is snel gevuld dit jaar.

Nou hup! Snel effe afkoelen in de polder. Want als er ergens een enorme impotente sfeer hangt is het daar wel. Man man! Wat is die Wim toch een droge donder. Hij komt maar niet uit de 'trek es aan m'n vinger' modus. Paula is er helemaal klaar mee en gaat een rondje fietsen. Hierna was ze er honderd procent van overtuigd dat er echt geen drol te beleven valt in de polder Reden voor haar om Wim te vertellen dat ze er vantussen gaat. Ze is het galante vriendschappelijke gedoe van Wim helemaal beu. Wim vindt het helemaal prima en complimenteert haar met haar mooie spreekbeurt. Tenenkrommend! Yvon kan het wanstaltig gedrag niet meer aan zien en roept Wim ter verantwoording. Maar ook Marit wordt er bij gehaald. Yvon smeekt hen of ze asjeblieft samen iets leuks gaan doen. Wim kijkt alsof ie verwacht dat Yvon voor gaat doen wat ze bedoelt. Wim Wim jonge, het is vijf voor twaalf! Maar ik ben bang dat het voor Marit al twaalf uur geweest is. Bah bah! Wat kan dat #metoo toch een hoop bederven.

 

 

 

BZV 2018; de logeerweek deel IV


Lekker kleffen op de bank, de ballen wassen, kneden en masseren, aan het velletje trekken, groot geschapen, spuiten, en dekken na het neus snuiten. Is dit een aflevering van Spuiten & Slikken? Nee hoor! Gewoon Boer Zoekt Vrouw 2018! 

Krap 5 centimeter hield Marnix zijn vingers uit mekaar. 'Dit stukje is er maar voor nodig!' roept ie triomfantelijk. Ja dat zal wel, zie je dekstier Us Heit denken.Mijn ervaring is toch heel anders. Baasje is weer flink aan het bluffen. Anyway, kort of lang, voor Willemijn maakt het niet meer uit. Zij moet van Marnix het veld ruimen.En dat omdat zij heel enthousiast aan Marnix vertelde dat ze geteld had hoeveel dikbillen hij had. Tsja, wanneer een NVWA-er je dieren gaat tellen gaan alle alarmbellen af bij een veehouder. Willemijn kon dus vertrekken. En zeer waarschijnlijk met een groter trauma dan waar ze mee gekomen was. Wordt een gevalletje nazorg voor het BZV team. Nu er nog maar twee over zijn is Janneke er van doordrongen dat ze er niet voor de leuk en de gezelligheid is. Bertine is er wat minder mee bezig. Zij vindt zichzelf blij en leuk, en dat moet voldoende zijn voor Marnix vindt zij. Marnix zelf heeft het nog verstopt. Misschien wel in de brandnetels die wierig telen...tierig welen...euh..telig wieren...nee welig tieren rondom zijn farm. Marnix vindt brandnetels geen probleem. Het is volgens hem ook natuur. Sure Marnix. En al dat oud ijzer is dan zeker kunst. Maar dit even ter zijde want er staat een erotische show aan te komen op de Wormer Kneetfarm. Er is een Miss Wet-Overall verkiezing gaande waarbij flink de ballen worden gemasseerd en waarbij Janneke het velletje strak mag trekken Woop woop!!! Wat Marnix zegt; lekker lol hebben met en op elkaar. En Janneke wil Kneetje ook nog wel effe lekker wassen en masseren. De orgie is compleet hoor! Snel gaan ze zwemmen om af te koelen. Poeh poeh, het dreigde haast gezellig te worden.

Steffi is jarig. Daar heeft ze een tyfus hekel aan zegt ze. Harrald en Roel zingen een tweestemmig verjaardagslied voor haar. Steffie is ontroerd en ietwat schaapachtig zegt ze dat er geen taart is. Nou en? De mannen hebben haar toch? Is veel beter als taart. Het lijkt wederom een zeer beschaafde dag te worden, maar schijn bedriegt. Ook hier moet er gedekt worden. Na zijn neus gesnoten te hebben springt hengst Hennessey gretig op de bok en vakkundig vangt Steffi zijn zaad op. Als zijn staart knikt komt ie klaar roept Steffie vrolijk. De mannen staan er sprakeloos naar te kijken. Steffie met die grote piemel in d'r hand. Als dat straks met de citytrip maar niet gaat tegenvallen zie je Roel denken.Gelukkig heeft Roel andere troeven. Roel kan heel goed eiwit opstijven. Maar ook eigeel vangen draait ie zijn hand niet voor om. Het maakt Harrald een beetje onzeker. En een onzekere Harrald vervalt in zijn oude grapjes. Van zijn hele blije ik is weinig meer over. Gelukkig geeft Steffie een feestje zodat hij z'n zinnen wat kan verzetten. Onze mestrijder blijft echter onzeker omdat hij ziet dat Steffie aan Roel meer aandacht geeft. En dat terwijl Steffie Roel optie 2 noemde.  Maar wellicht is Roel optie 1. En hij zelf optie 2. Treurig zingt Harrald met de muziek mee; 'it's an illusion, just an illusion...'

Jaap heeft een lekkage. Dus het is effe hurrie hurrie voor Jaap. Gelukkig kan Marian toch d'r momentje pakken en scoort samen met Jaap een bakkie. Marian is bereid haar handen te branden voor de liefde. Uitgebreid hemelt ze Jaap op met mooie woorden. Voor Jaap een echte eye-opener. Inmiddels zweeft ie al in de twaalfde hemel. Helaas verstoort de hylarische ringtone van zijn telefoon de zinderende vibe. Petra wil ook d'r momentje. Dit doet ze gewoon boven op het waterbassin. Ze zal waarschijnlijk denken, als ie niet naar m'n zin reageert douw ik 'm gewoon het water in. Gelukkig loopt het allemaal goed af en zien we even later hun drietjes op de bank romantisch in mekaar verstrengeld naar een film kijken. Ja, daar krijgt Jaap best wel een kriebeltje van. Na de film is de rol pepermunt als sneeuw voor de zon verdwenen en samen gaan ze pony's knuffelen. Marian vlijt dapper dat Jaap zo mooi woont  Mooi woont? Mooi woont??? Die pony's zitten in de wei opgesloten door hoge muren van fijnstof van al die snelwegen en opstijgende en dalende vliegtuigen! Er valt niet uit te sluiten dat er ooit een vliegtuig in zijn waterbassin landt. Kijk, nu weten we meteen de reden van het lek.

Bij Wim de witte Tornado is alles chill. Hij neemt zijn dames mee naar een ven om te zwemmen. Het is immers erg warm en er is geen wolkje aan de lucht. Zelfs geen roze wolk. Er begint enige wrevel bij de dames te ontstaan. Paula vindt Wim maar lui en sloom. En Marit vindt hem te volgzaam. En dan kun je wel lekker met z'n drieën halfnaakt lekker loom in de zon gaan liggen, maar door de kleine irritaties was copuleren nog nooit zo ver weg. Marit besluit de volgzaamheid van Wim uit te buiten door eventuele toekomstige vakanties alvast op te eisen en vast te leggen. 's Avonds komen Wim's maten barbecuen. Marit vindt dat de maten allemaal pittige vrouwen hebben. Of een pittige vrouw zoeken, zoals buurman Klaas. Zou Wim wellicht ook een pittig ding willen vraagt ze zich af. Na de bbq krijgt Wim op de mieter van zijn maten omdat hij zich zo impotent gedraagt. Dat komt bij Wim wel binnen. Of er bij de dames iets binnen gaat komen valt zwaar te betwijfelen.

Michelle heeft er de zweep weer flink over. Samen met de mannen de sorteermachine nakijken. Nee, in werkmodus is Michelle niet bepaald de sympathiekste. En het is al zo heet buiten. Michelle komt ietwat verward over wanneer ze mompelt dat ze niet dicht maar open moet zijn. Maarten heeft sowieso geen zin om ergens moeite voor te doen en lijkt te wachten totdat Michelle een postzegel op d'r kont plakt en zichzelf aan Maarten adresseert. Ruud is bevangen door de hitte en murmelt over gewichtjes die links en rechts staan en verdomme niet naar 't midden willen. Alle reden dus voor wat ontspanning en een bbq. Ruud moet boodschappen gaan doen. Ondertussen beseft Maarten dat het met die postzegel niks wordt en besluit Michelle het hof te maken. Maarten zegt lieve dingen tegen haar. Michelle antwoord heel romantisch dat Maarten redelijk aan de eisen voldoet. Ruud komt terug van het boodschappen doen. Hij is nieuwsgierig wat zij gedaan hebben. Heel leep zegt Maarten dat ze geknuffeld hebben. Oei! Dat komt effe rauw op het dak bij Ruud! En hij vond Michelle en zichzelf nog wel een dreamteam. Lekker met Michelle kokerellen, beetje kloten, beetje voelen, je kent het wel. Al snel komen de vrienden van Michelle om te bbq-en. Maarten is een man van zijn woord en is niet gezellig. Ruud wel. Die voelt zich als een champignon in verse compost. Ook de ouders van Michelle komen langs. Beiden zijn nog heel jong en strak in het vel. Niks geleden zo te zien. En dat kan wanneer je een bedrijf hebt wat op en top gemechaniseerd is en er twee knechtjes rondlopen die vechten om je dochter. Ook dat kan heel mooi zijn.

 

BZV 2018; de logeerweek deel III

Wat was ik blij dat Jaap ondertiteld werd. Of ze dat deden vanwege de herrie van al die overkomende vliegtuigen of omdat Jaap een stugge tong heeft is niet bekend. Wat we wel weten van Jaap is dat hij enorm kan bluffen Tegen Marilyn zegt hij heel serieus dat ie 'meestal pas later een klik voelt'. De opschepper! Hij heeft in zijn eerste 50 levensjaren nog nooit een vriendin gehad! Dat hij een opschepper is geeft ie grif toe tijdens het eten. Jaap zegt nog geen vlinders in de buik te voelen maar wel een soort van vlinders die eigenlijk geen vlinders zijn. Wanneer iemand zo'n zin uitspuugt ben je als een kind zo blij dat die ondertiteld wordt.Nog steeds zien alle 3 de vrouwen Jaap zitten. Petra is heet, bij Marilyn fonkelt het al en Marian ziet d'r naam al bij de voordeur. Maar alle drie aanhouden kan niet. Dus moet Marilyn weg. Terwijl Marilyn vanwege dit zware verdict tranen met tuiten huilt stottert Jaap dat hij haar nog best een kans had willen geven. Maar ja, dat heeft geen zin he Jaap want uiteindelijk dump je d'r toch. Soort van ondragelijk lijden wordt het dan. Petra wil meteen een overwinningsknuffel maar dat vindt Jaap lullig tegenover Marilyn. Marilyn wil de roos van Jaap niet mee naar huis nemen. Haar hart is immers gebroken. Wanneer de wenende Marilyn  is vertrokken herinnert Jaap Petra fijntjes aan haar knuffelplannetje. Ook Marian laat zich niet onbetuigd. Marian knuffelt slim. Marian is sowieso slim. Wanneer het kan effe Jaap aanraken, een knipoogje, even een tikje op zijn arm, het lijkt allemaal niks bijzonders maar het kan uiteindelijk je kansen bepalen. De ouders van Jaap hebben blijkbaar een buurtsuper. Jaap heeft er even de boodschappen voor het eten gedaan. Lekker Kip Anders maken. Met lekker veel knoflook. Maar niet teveel lacht Petra schalks naar Jaap. 

In de polder is de rust wedergekeerd. Marlies is naar huis en tevreden terugkijkend op dat moment besluiten Wim en zijn twee dames zich te bezatten in de wintertarwe.Wim vindt beide dames leuk. Niet gewoon leuk maar leuk leuk. Dat vinden de dames leuk. Niet gewoon leuk maar leuker leuk leuk. In de verte loopt buurman Klaas. Onthoud die naam. De volgende dag gaat Wim met de dames de aardappels in op de selectiewagen. Mijn jongste dochter merkt fijntjes op dat Wim dit een dag eerder niet kon doen. Nee inderdaad, want er zitten maar 3 stoeltjes op. Ondertussen is Wim het leuk leuk stadium voorbij en noemt zijn dames 'lekker'. En dat vindt buurman Klaas ook want hij belt naar Wim om poolshoogte te nemen. Na het onkruid plukken gaan ze koffie drinken en al snel staat buurman Klaas op de stoep. Klaas staat bekend om zijn slechte timing want hij kwam voor Marlies. Dat zij al met de noorderzon vertrokken was wist Klaas niet. Het was immers nog niet op tv uitgezonden. Marit vroeg aan buurman Klaas hoe ze Wim kon activeren. Waarschijnlijk gaat de buurman nu Paula activeren.

Bij Michelle mochten de mannen weer eens spuiten. Dan denk je het is erg warm buiten, de sfeer broeierig, dan spuit je Michelle toch een keer plagerig lekker nat. Maar nee, dat inkoppertje ging aan de heren voorbij. Michelle zoekt een lieve man die haar wil schoppen. Toch weer die hang naar een destructieve relatie. Maar voorlopig is het veel te warm om te schoppen. Dus houden ze gezamelijk een siësta. Zeno wordt wakker en wil zich profileren door een ei te gaan bakken. Dat was helaas zijn laatste stuiptrekking want Michelle stuurt hem weg. Zeno vraagt zich af of hij misschien te lief is geweest. Waarschijnlijk wel. Michelle zoekt een kerel die haar wil schoppen. Teleurgesteld druipt Zeno af in zijn klein smurf-blauw autootje. Gretig klimt Michelle in de overgebleven twee mannen. Vanaf nu is het voor 't echie!

De vader van Steffi komt de mannen en de drankvoorraad inspecteren. De drank heeft ze al flink aangezeten. Nu de mannen nog. Kevin probeert Steffi om te kopen met gebak. Waarschijnlijk gaat dit straks de familie-kronieken in als 'dekhengst-gate'. Wat is dat dit jaar toch, met al die omkooppogingen? Harrold heeft trillende handjes nu het keuzemoment nadert. Hij hoopt vurig dat Steffi hem kiest. Dan belt ie de dakdekker omdat ie dan een gat in het dak van blijdschap springt. Roel gunt Steffi aan hun alle drie, tenminste zolang hij er uiteindelijk met haar maar vandoor kan gaan. Kevin's omkooppoging draait op een mislukking uit want hij moet vertrekken. Kevin vindt dat geen probleem. Geen probleem Kevin? wtf! Waarom heb je dan geschreven op Steffi?  Harrold herpakt zich al snel na het keuzemoment. Zijn handjes trillen niet meer en al snel zit ie te orakelen over de trap die zij moeten beklimmen en dat er bovenaan maar plek is voor 1 kerel. En voor 'n blauwe tractor natuurlijk.

Na Willemijn op de zenuwen te hebben gewerkt is vandaag Bertine het slachtoffer. Zij mag mee de wei afmaken. Al mopperend trek Marnix de linten. Hardop vraagt ie zich af waarom Bertine op hem heeft geschreven want ze hebben totaal geen raakvlak. Hier schrikt Bertine toch wel van. Maar Marnix weet het zeker; met Bertine wordt het niet langdurig spetteren. Bertine is helemaal verbouwereerd. Onder haar hemdje piept voorzichtig een tatouage; 'Kneetje 4ever'. Helaas pindakaas maar die kan dus weer weg. Heel serieus zegt Marnix dat voor hem een huis een huis moet zijn en achter dat is achter. Maar wanneer de kruipolie en de zwarte trekzalf in het keukenkastje staan en de accuboor en anti-drinkbeugels op het aanrecht liggen, klopt er iets niet in dat betoog. Terwijl de drie dames lunchen en hun wanhoop verdrinken met bier, rost Marnix met de acrobaat het hooi bij mekaar. Ook hierin gaat ie niet bepaald fijnzinnig te werk. Dat de andere tractor met buikpijn bij de smid staat is dus niet verwonderlijk. Marnix doet uiteindelijk toch een charme-offensief. De dames mogen mee om koeien naar huis te dweilen. Die moeten namelijk gecontroleerd worden. Helaas blijven de dames gespannen, niet in de minste plaats vanwege het bord 'slipgevaar!' wat tegen de schuurdeur is gespijkerd. Niemand van de dames wil een uitglijder maken. Marnix sluit het charme-offensief af door te stellen dat het drietal er zelfs in een jutezak goed uitzien. Hij vindt Janneke eigenlijk maar niks. Maar niks is ook iets, is vervolgens zijn Kneteriaanse logica. Dat klinkt alsof zij al de uitverkorene is. Ben benieuwd volgende week.

 

 

BZV 2018; de logeerweek deel II

Net zoals in de eerdere jaren hebben we het meest saaie stadium bereikt van Boer Zoekt Vrouw. De boeren en boerinnen hebben allen hun drie favorieten op het erf en dat mondt meestal uit in een soort van snuffelstage, En heel even leken we een déjà vu te krijgen toen we Jaap 'effe voelen' hoorde zeggen. Helaas sloeg dat effe voelen niet op een GG-tje*. Nee, het was een enorm saaie bedoening. De hilarische ringtone van Jaap z'n mobiel was het hoogtepunt van de dag. En dat lag heus niet aan Jaap. Bij Jaap is het allemaal heel gemoedelijk. Wat wil je ook; drie rijpe dames in de kassen die allen al enige vorm van sleet op het leven vertonen en alles al gezien en meegemaakt hebben. Hormonaal gezien zit het bij 't drietal overigens nog best wel snor want ze raken unaniem opgewonden wanneer Jaap zijn bestel-skills laat zien. Marian lijkt allergisch te zijn voor bloemen, maar ze is zeker niet allergisch voor Jaap. Ze zegt al met hem geflirt te hebben, wat waarschijnlijk slaat op de boterham met hagelslag die zij liefdevol voor hem klaar maakte. Nu nog effe afwachten of Jaap ook nog iets of iemand gaat klaarmaken... (*Geil Geertje)

Bij Wim zitten ze op een heel andere level. Wim is een jonge hond die drie jonge meiden over de vloer heeft. De meiden hebben het enorm naar hun zin in zijn discotheek, alwaar ook gelegenheid was om je tanden te poetsen. Opgewonden kirren de meiden over de spuitsessie met Wim welke Paula gewonnen had. Lekker bil aan bil spuiten. Ja Paula die gaat als een speer. Of om in de term van een jonge hond te spreken; Paula gaat vet hard! Zij presteerde het al om met de grootste koffer af te komen, hetgeen eigenlijk al verried dat ze minstens een week zou blijven. En tegen het slapen gaan verkondigd zij luidkeels dat er nog wel een plekje vrij was in haar bed. Paula wilde lichamelijk contact. Een arm om haar heen, een tedere por in d'r zij, Wims breekbout in haar apparaat, whatever, als het maar iets van Wim was.Wat dat betreft is Marit heel wat terughoudener. Marit vraagt om bevestiging. Maar waarvan Marit? Marlies verkloot het helaas voor zichzelf door zich hardop af te vragen waarom er nog geen vonkje is. Zelfs haar Cross-skills konden het niet meer goed maken. Marlies mag daarom bij het keuzemoment  vertrekken van Wim. 

Ook bij Michelle is het allemaal nog wat gezapig. De hond toont nog de meeste affectie en alleen het kampvuurtje is er heet. Toch doet Michelle d'r best en ze vertelt over haar vorige lange relatie die heel destructief bleek te zijn voor haar. Voor Maarten het signaal om ook te gaan praten over een zeer moeizame relatie die hij achter de rug heeft. Daar is hij nog steeds moe van blijkbaar want de volgende ochtend is ie pas als laatste wakker. Te zien aan de handdoek om zijn schouders lijkt hij te denken dat ze gaan zwemmen. Helaas voor hem is het geen vakantie maar wordt het een hondenhok in mekaar zetten, waarbij Michelle zichtbaar haar allergie voor mannenlogica laat zien. Hond Moos probeert het aanstaande keuzemoment te beïnvloeden door te proberen om de gekregen kippen van Ruud weer terug in de doos te jagen. En dat terwijl het Ruud is die met Michelle mee de cel in mag om champignons te knuppelen. Champignons knuppelen is net zo iets als wat wel 'ns bij jonge zeehondjes gebeurt, alleen bij champignons gebeurt dat mechanisch. Onder het knuppelen praten Michelle en Ruud over samenwonen en kindjes krijgen. Of dit ooit in de praktijk zal worden gebracht valt vooralsnog te betwijfelen. Want Ruud ziet in Michelle een toekomstig teamlid. Niet echt een uitdrukking waarvan de puntjes van Michelle omhoog gaan zeg maar. Zeno lijkt zichzelf uit te rangeren door de champignons wratten te noemen.

En dan Marnix. De dames lijken het mar nix te vinden. Er hangt een gespannen sfeertje, iets wat Janneke moeilijk trekt. Marnix lijkt een ochtendhumeurtje te hebben. Zelf noemt ie dat 'zijn momentje'. En tijdens dat momentje kun je beter niet tegen hem praten. Nee, Marnix is niet in zijn hum. Hij vindt het een kwelling. Zelfs een eitje koken voor Willemijn valt hem zwaar. In de keuken gaan ze door met het potje twister waarbij zij allen geroutineerd laveren tussen de potten uierzalf en allerhande gereedschap. Wanneer Marnix een merrie gaat schouwen mag Willemijn mee als poortwachter. Wat later gaat hij het gesprek aan met haar. Marnix denkt dat Willemijn nog teveel met d'r eigen aan het struggelen is. Willemijn zegt dat ze nu eigenlijk best wel gelukkig is  Marnix vindt van niet. Willemijn voelt er zich aardig opgelaten onder en vraagt vertwijfeld aan Marnix of hij haar 'rugzakje' zou kunnen handlen. Marnix' antwoord is 'KOFFIE!'

Als het ergens gezellig is dan is het wel bij Steffi. Velen van ons zaten zich waarschijnlijk al te verkneukelen om de ongemakkelijke momenten die er ongetwijfeld zouden zijn bij de bleue Steffi. Maar niets van dit al. Er lijkt zich een gezonde wedijver tussen de mannen te ontspinnen. Harrold, die op koppositie lag, gooit zijn voorsprong te grabbel door een gat in de dag te slapen terwijl de rest al hard aan het werk is. Steffi grijnst dat de hele dag de lolbroek uithangen blijkbaar heel vermoeiend is. Voor Roel is dit het teken om de aanval in te zetten. Samen met Steffi zit hij na het voeren gemoedelijk op een baal hooi en laat blijken dat hij haar echt heel leuk vindt. Tijd voor Harrold om de joker in te zetten. Steffi mag een stukje op zijn tractor rijden. Harrold maakt het de andere twee nog maar eens duidelijk; hij heeft rode wangen en zijn oren flapperen, teken dat er flink geflirt is.

 

BZV 2018; de logeerweek

En wederom zijn de cyborgs van de planeer Gniork op onze planeet geweest. Vele jaren geleden vochten zij hun intergalactische oorlog uit op een boerenerf in Abcoude. Maar nu blijkt dat ze ook flink hebben huisgehouden bij Marnix in de Purmer. Dit heeft zijn sporen nagelaten op het erf maar ook in huis. Sindsdien is het wat behelpen bij Marnix en is alles net effe anders dan normaal, en vind je in de keuken de blikken boontjes gebroederlijk in het schap langs de trekzalf en de accuboor en hangen de zweepjes er aan de muur. Dat laatste is raar overigens, want de dames slapen in de naastgelegen stacaravan. Maar goed, een zweepje is zo gepakt wanneer de situatie er zich voor leent. Het eten koken draait uit op een potje twister. Als ervaren keuken-worstelaars wurmen en wringen zij zich om elkaar heen en is het vaak een verrassing wat de linkerhand doet terwijl de rechter in de boontjes staat te roeren. Marnix vindt het maar wat gezellig met de dames. Geheel tegen zijn principes in heeft ie hen verwend met een tweede bos bloemen. Blijkt toch maar weer dat er in deze ruige cowboy een klein hartje schuilt. En al helemaal wanneer Marnix de dames om beurten meeneemt voor een ritje bij hem achter op het paard door het water. De dames genieten zichtbaar van dit gebaar. Morgen moet Kneet de eerste dame al wegsturen. Vraag is; ziet hij NVWA-ster Willemijn als spionne? Of wellicht als een handig luikje naar het RVO? Gaat Kneet strategisch kiezen? We gaan het meemaken!

Bij Wim blijkt Paula het meeste zelfvertrouwen te hebben. Deze aaltjesonderzoekster heeft de grootste koffer bij zich. Marlies heeft ook een troef. Deze boerendochter deed snel een spoedcursus 'how to impress a Wim' bij haar vader die ook akkerbouwer is. Daarom heeft Marlies best wel wat verstand van onkruid. Wim heeft vooral onkruid op de badkamermuur. Maar vlak Marit niet uit. Ook Marit beheerst enige kennis van het akkerbouwwezen.Namelijk dat je van uien eten een uiensmaak in je bek krijgt. Nee, ze zijn aan mekaar gewaagd de dames. Wim vertelt over zijn hobby's, niet vaak fietsen en zelden auto crossen. En zodoende heeft ie tijd over om zich te ontfermen over 3 vrouwen. Paula is al snel aan het peilen hoe de vlag der gevoelens erbij hangt in deze wijdse polder, alwaar volgens Wim 'vet veel' te doen is.

Harrold heeft woord gehouden. Hij is met de tractor naar Steffi afgereisd. Harrold heeft het al stevig te pakken van Steffi en hij droomt ervan om met haar een relatie te krijgen. Daar zou Harrold een hele grote blije ik van worden. Helaas voor hem heeft ie voorlopig nog concurrentie van 2 andere mannen. En ook die azen op Steffi. Kevin zit er immers ook niet voor de kat z'n viool. Roel, die overigens hier uit de buurt komt, heeft er zelfs speciaal zijn vakantie voor verzet. Roel is ook best wel slim. Want terwijl Steffi effe snel tussen de soep en de erpel een paard insemineert, legt Roel uit dat dit helemaal niet veel voorstelt als je weet hoe het moet maar dat dit weer helemaal anders kan zijn wanneer je niet weet hoe het moet. Tegen deze Cruijffiaanse logica moeten de andere twee het dus opnemen. Uit kamp Kevin zal het gevaar niet komen. Maar bij Harrold ligt dat anders. Onder het koken zingt hij een vervaarlijk krijgslied. Wat ie allemaal zong was niet helemaal te volgen maar het komt erop neer dat de andere twee moeten vrezen voor hun leven. Harrold lust ze rauw! Omdat de mannen gekookt hebben ruimt Steffi de boel op. Hoog tijd voor de mannen om uitgebreid Steffi's exterieur te analyseren. Harrold vat het het pakkend samen; 'ge kunt er uren naar kijken. Tis alsof er een engeltje over oew ogen piest'. 

Jaap zweet peentjes in afwachting van zijn drietal. Geheel ten onrechte overigens want alle drie hebben zij naar Jaap uitgekeken. Marilyn, de vegetarische mozaïk-legster windt er geen doekjes om. Ze hoopt dat het deze week gaat vonken. Marian toont zich een ware stratege. Ze kust Jaap bij de begroeting om hem vervolgens te feliciteren met zijn verjaardag zodat ze hem nog es kan kussen. Heel clever meid! Petra smelt wanneer blijkt dat Jaap op de bedden van de dames een roos heeft neergelegd. Ja, dat zijn wel van die echte 'in de mood komen' dingetjes. Dat doe je goed Jaap! De vleiende woorden van het drietal geeft Jaap vleugels en samen vliegen zij naar de kassen. Jaap legt uit wat daar allemaal gebeurt en dat ie mensen op hun flikker geeft wanneer ze de bloemen verkeerd afsnijden. Maar geruststellend voegt ie eraan toe met hen meer geduld te hebben. Nou ook weer niet heel veel geduld hoor. Jaap verwacht van zijn toekomstige wederhelft dat ze spoedig bij hem intrekt. Dit kwam gelukkig niet dreigend over bij de dames en niemand rende gillend het erf af. 's Avonds eten ze gezellig in de retro-zitkuil. Jaap kan zijn geluk niet op. Hij wordt er zowaar emotioneel van. Echt 'n goei klos, die Jaap.

Ook bij champignonkweekster Michelle druppelen de mannen binnen. Ruud zet meteen de joker in en brengt kippen mee voor Michelle. Michelle is er blij mee en zegt dat dit 100% raak is. Alsof ze er mee bedoelt dat ze de andere 2 mannen gaat afbellen. Gelukkig is Michelle sportief en krijgen ze alle drie een kans. Zeno komt op klompen aangereden in een allerschattigst sportautootje. Het zelfvertrouwen van Zeno is nog niet echt top. Het blijft een zenowachtig mannetje. Wel mag hij als eerste mee naar de slaapkamer van Michelle. En daar hoeven zijn klompen niet voor uit. Ondertussen is Maarten ook aangekomen. Eigenlijk zat ie er al drie kwartier maar het was niemand opgevallen. Want Maarten is heeeeel rustig. Maar dan ook echt heeeeeeel rustig. Nee, hij is niet zo gewend aan zoveel mensen en hij waarschuwt maar alvast dat ie niet altijd gezellig is. Wel is Maarten een beetje lui. Want met het eten koken is ie in geen velden of wegen te bekennen. Maar ook Ruud is spoorloos. En dat irriteert Michelle best wel. Gelukkig kan ze vertrouwen op Zeno. Zeno is niet te beroerd om een hamburgertje te bakken.Na wat peptalk van Michelle komen de andere twee gelukkig al snel helpen en dreigt het zowaar gezellig te worden. Barstje in al deze hapiness dreigt de zakelijke kant van Michelle te worden. Want 'achter' zien we een heel andere Michelle dan 'voor' in huis. Ze is zichtbaar geirriteerd wanneer de mannen niet meteen het werk oppikken zolas het hoort te gebeuren. En dan gaat dit nog maar om het onschuldig schoonspuiten van een vloertje. Dat kan nog best een dingetje worden deze week.

BZV 2018; dagje uit met de boer(in)

Taadaada! Tuuduutuutuu Taadaada! Tuuduutuutuu. Jazekers. De tune van de jaren tachtig serie 'Magnum PI' speelde meteen door m'n hoofd toen boer Marnix in beeld kwam met z'n Hawai-shirt. En daarnaast nog veel meer jeugdherinneringen, zoals aan de scouting, toen we Steffi met haar mannen in het bos bezig zag. 

Vandaag hadden de boer(inn)en een dagje uit met hun mannen en vrouwen. Michelle staat nog in dubio in welke volgorde ze haar mannen gaat afwerken. Hoppatee! meteen met gestrekt been d'r in! Zo zien we het graag! Michelle neemt de mannen mee naar de manege om de kat uit de boom te kijken. Awkward, zou de Amerikaan zeggen.Daar krijgen ze als opdracht om een paard te verplaatsen. Maarten is stil en ook veel te lief. Maar hij is wel de slimste. Hij pakt gewoon een touw om die knol mee te krijgen. Zeno is vooral Zenowachtig. Hij weet nog niet precies hoe hij het gaat aanpakken. Gelukkig geeft Michelle even later zelf de voorzet. Ze gaat met de benen wijd want ze wil de mannen voelen. Achterop de quad wel te verstaan. Michelle weet het nog niet allemaal. Ze trekt mannen aan en stoot ze af als ze te dichtbij komen. Sja, zo komt die hoekbank nooit tot z'n recht he.

De definitie van een teek in de Dikke van Dale: 'irritant en zuigend ongedierte waar je hondsberoerd van kan worden'. En Marjan gedroeg zich vandaag als een teek. Zeuren, zaniken en vaag zwetsen. Ze was nog geen schim van d'r zelf bij de speeddates. Het kwam haar ten ore dat Jaap rookte. En dat kon dus echt niet volgens Marjan Tabak. Hylarisch maar waar, dat is echt d'r achternaam. Marjan Tabak houdt niet van rokers! Jaap had al snel tabak van haar. Maar Marjan Tabak was resoluut: de tabak gaat eruit! Ze werd op haar wenken bediend. Halverwege de dag was Jaap mevrouw Tabak met d'r bezielingsdrift en zweverig geleuter al kotsbeu en bonsjoerde haar rap naar huis. En ze waren nog wel zo gezellig ranja aan het maken. En eten aan het koken. De liefde van de man gaat door de maag, toch? Jaap houdt van 'gewoon' eten, een synoniem voor aardappels, groente en vlees. Marian had dat donders slim begrepen met het varkenshaasje dat ze voor hem had klaar gemaakt. Daarom is ook zij het haasje en zit bij de drie uitverkorene voor de snuffelstage. Dan verwacht Jaap het gekozen drietal in korte rokjes. Want in de kassen is het altijd warm. Benieuwd of het drietal de temperatuur daar nog wat kan oppoken.

Ben je jong dan ben je vlug. Wim had zijn meiden binnen een minuut al nat. Ze gingen zwemmen met een schijtende zeehond. Wim's meiden verschillen enorm van mekaar. Marlies houdt niet van dieren. Ze is bereid om met de poes van Wim te dealen mits Wim ook haar poes accepteert. Fair toch? Marlies heeft nog nooit een relatie gehad. Ze was altijd met zichzelf bezig. Ook dat kan lekker zijn, toch? Beiden delen nog een passie; ze houden beiden niet van op vrouwen jagen. Paula vindt zich meer een opperkip. Ze heeft al meerdere relaties achter de rug en al aardig wat zaadjes gepikt en geslikt in d'r leventje. Paula houdt ook van lomp ouwehoeren. Dat is vermoed ik net zo iets als mekaar vieze woordjes toeroepen of zo. Irena is een lekkere frisse blom die maar wat graag Wim zou willen doen. Helaas wil Wim haar niet. 

Steffi is op zoek naar kortsluiting. Als Sneeuwwitje met de vijf dwergen sjouwt ze door het bos. Maar in dit verhaal komt de jager niet langs met een appel. Nee, hij laat hen onkruid plukken en zelf opeten. Wat is dan erger, een giftige appel of onkruid? Met het onkruid koken diende zich nog een probleempje aan; niemand rookt. En dan is vuur maken lastig.Maar uiteindelijk zitten ze dan toch met mekaar het gekookte onkruid te kanen. Ja, Harrold houdt wel van een gezonde hap. Met mayonaise schuift alles hendig weg, aldus de goedgemutste Harrold. Kevin is minder spraakzaam maar knipogend zegt ie dat er vanalles gebeurt, en hijst voldaan z'n broek op. Harrold en Kevin mogen mee op snuffelstage. Harrold is daarom een hele grote blije ik.

Marnix gaat door waar ie vorige week gebleven is. Hij werkt er mee af! Marnix stuurt roofvogels op zijn dames af. Wie blijft leven mag komen stage lopen op zijn farm. En terwijl de dames vechten voor hun leven, staat marnix in zijn Hawai-shirt er met een brede grijns naar te kijken, zijn handen continu bij het potlood. Joany vindt Marnix 'boefig'. Dat mag ze vinden, maar Marnix vindt niks van haar. Hij vindt wel dat hij haar niet moet kiezen. Willemijn was door omstandigheden wat later. Gelukkig was ze mooi op tijd voor de bierproeverij. Willemijn heeft zo'n lekkere ondeugende blik in d'r ogen. Zo van 'deze ruige cowboy zal ik es effe fluks berijden en temmen. Marnix kan godzijdank blik lezen en haast zich om haar te kiezen voor de snuffelstage. Marnix is een stoere boer met een klein hartje. En dan heeft dat hartje ook nog zo'n veraderlijk laatste treedje waar tot nu toe alle dames in zijn leven over gestruikeld zijn. Er is een voordeel; Marnix heeft niet veel tijd nodig. Waarom zou je ergens een kwartier over doen wanneer je in vijf minuten ook intens kan genieten?  Dat wordt volgende week goed opletten daar in de Purmer. Voor je het weet heeft Willemijn d'r ritje gehad.

BZV 2018; de speeddate

Prachtig zoals altijd stond Yvon te wachten op de boeren en boerinnen. Ze zag er woest aantrekkelijk uit in haar korenblauwe jurkje met d'r blonde haren. Haar rondingen kwamen er geweldig in uit en haar mooie gebruinde sexy benen maakte het plaatje compleet. Elke man zou dolgraag Tommy de labradoedel zijn. Lekker effe met je natte neus tegen haar dijen en 's avonds lekker mmm... maar we dwalen af, het was immers de speedate-dag voor onze boeren en boerinnen.

Ons vijftal is nerveus. Er moeten immers deze dag een vijftigtal vrouwen en mannen afgewerkt worden. Ongeduldig staan zij te wachten totdat ze mogen daten met hun boer of boerin. Oog in oog staan ze inmiddels en trots laten ze mekaars konten zien, hét moment dat Marnix allert wordt. Hij is immers een echte billenman. 

De dates zullen plaats gaan vinden in een prachtige antieke trein. Behalve Steffi, die sturen ze meteen het gras in alwaar het twee kontjes hoog staat. Steffi, de boerin die zonder blikken of blozen zaad vangt maar super nerveus wordt van een onschuldige date. Een van die mannen is Harrold. Harrold had gedacht 'en nu schrijven nondedju!'. Harrold heeft een tractor. Harrold doet wel 'ns met die tractor rijden. Harrold gaat wel 'ns naar trekkertrek. Harrold gaat ook wel 'ns niet naar trekkertrek. En hoewel in dit Sesamstraatiaans gebeuren Harrold een koude-start had, wordt ie toch gekozen bij de laatste vijf. Ook kiest zij voor Brabander Roel, eigenlijk iets te mager in de ogen van Steffi maar zoals ze met stelligheid al zegt; 'da krijg ik er wel aan!'. Met Kevin heeft ze een klik. Meer eist Steffi ook niet van een man. Eignelijk heeft Steffi met zowat alle 10 mannen een klik. Maar toch zal ze er vijf moeten wegklikken.Onder andere Joost. Joost is bijdehand. En als Steffi ergens een broertje dood aan heeft zijn het wel bijdehandte mannen. Wie niet bijdehand is maar wel lang is Paul, een Drentse veehouder van bijna 2 meter. Paul schept tegen Yvon al op dat ie alvast de koffers gaat pakken. En hoewel Steffi zich afvraagt hoe da ooit goed moet komme met een Drentse boer, kiest ze hem ook. En natuurlijk Danny. Danny had een mooi kunstwerkje van hoefijzers gemaakt voor Steffi. Ja ja, Danny kwam daar goed beslagen ten ijs!

Wim, de haperende akkerbouwer uit de polder, zit in een coupé met een klemmende deur. Hij wil wel es zien of de meiden moeite voor hem willen doen.  Wim heeft een date met Irene. Irene heeft alles dik voor mekaar. Ook dat er voor haar gekozen wordt. Marlies is een boerendochter. Wim wordt best opgewonden wanneer Marlies zwoel het bouwplan van d'r pa opnoemt. Meiden met een bouwplan! Dan onderneemt Wim zonder te haperen actie. Daarom kiest hij niet voor Tjitske. Volgens Wim is zij Fries. Tjitske vindt van niet. Tjitske heeft ook een bouwplan als troef. Alleen bij haar verrotten de plantjes. En dat trekt Wim slecht. Even zo Enrieke, die volgens Wim post-traumatische Filosofie studeert. En daar heeft Wim niks mee. En Annelou, het meiske dat puur uit kostprijs-technische overweging een man zoekt, mag wat hem betreft ook wieberen. Paula is een verhaal appart. Net als Wim kan ook zij hondertuit vertellen over cysteaaltjes. Elke keer wanneer Paula het woord 'cysteaaltje' zegt zie je een siddering van genot door Wims body gaan. Appeltje eitje dus Paula is door.

Onze goedlachse Michelle. is er ook klaar voor. Ze zegt dat ze zichzelf nog niet wil bloot geven. Mij lijkt het ook ruim vroeg, in je blote kont speeddaten in een antieke treincoupé. Er zitten toch ook best wel een paar rare kwibussen bij de dates van haar. Zoals ene Harm-Jan. Harm-Jan heeft volgens Michelle een lief hondje. Harm-Jan zegt dat het een Oversekste Pincher is. Ik zweer het je dat ie dat zei! Michelle was er in elk geval snel klaar mee. Van hem kreeg ze geen smile op d'r gezicht. Wel van Maarten. Maarten houdt van stoere dieren. Zelf is ie niet stoer. Hij durft Michelle amper aan te kijken. Toch behoort hij tot 1 van de uitverkorenen. Sietze deed niets anders dan Michelle aangapen. Ook die tactiek schijnt te werken blijkt al snel.

Jaap had zijn speech goed voorbereid.'You never have a second chance for a first opinion' vertelde hij trots tegen elke vrouw die het maar wilde horen. In 1 keer zo'n lange zinnen maken viel overigens nog niet zo mee voor hem. Maar soit, de bedoeling was goed. Jaap was enorm in z'n nopjes met al die vrouwelijke aandacht. Als mannen zouden kunnen spinnen zou hij er vandaag een dagtaak aan gehad hebben. Petra vindt Jaap een knuffelbeer. Al reden genoeg voor Jaap om haar te kiezen. Marylin vindt eigenlijk niet zoveel. Ook dat is voldoende om door te mogen. En nu denken jullie dat Jaap easy to get is, maar zo was het nu ook weer niet. Jaap bedankte voor Tineke, zo'n typische Jehovah-getuige die plotsklaps zomaar voor je deur kan staan. Dus of Jaap nu zeker van haar af is, is maar de vraag. Gabi mag ook mee met Jaap. Gabi krijgt zowat een rolberoerte wanneer ze wordt uitgekozen.Nee, dat had beugelbekkie echt niet verwacht. Maar de prachtigste chemie was er wel tussen hem en Marjan. Dit vraagt om een korte les scheikunde. Ik weet niet of iemand ooit gehoord heeft van co-enzym? Niet? Nou pech dan! In elk geval was het fleurige jurkje van Marjan in deze het co-enzym. Dit jurkje maakte dat Zij en Jaap naadloos op mekaar aansloten. Voor Marjan zie ik wel een toekomst in de kas.

En dan Marnix. Hij heeft van het begin af aan al ruzie met de trein. De stoomfluit, hét signaal wanneer een date begint en eindigt, maakt hem hoorndol. Vakkundig gaat onze billemans door zijn vrouwen heen. Hij werkt sowieso af met alles en iedereen die eigenwijs is. Ga als vrouw asjeblieft niet tegen hem zeggen dat je niet in 99% van de gevallen gelijk kunt hebben, want Marnix werkt er mee af! Zoals Denise. Trots vertelt ze dat wat ze in d'r kop heeft niet in d'r kont zit. Bij het woordje 'kont' zien we heel effe een verheugde blik in de ogen bij onze billenmans, maar het was blijkbaar niet genoeg kont om door te laten gaan. Eigenwijze mensen, brrr! Daar heeft ie niks mee. Nee, wil je Marnix verleiden moet je met worst af komen. Dat had Joany goed begrepen. Die had er een paar meegenomen voor Marnix. En aangezien een echte boer altijd een zakmes op zak heeft werd  deze lekkernij meteen soldaat gemaakt. Zonder vet geen pret! Met de mond vol worst mompelde Marnix dat ie met Joany wel een klik had en dat hij hoopte dat ook zij spoedig met de mond vol worst zou staan. Kijk! Dergelijke Knetiaanse lijfspreuken houden we van! Maar ook Janneke was door. Daar was alleen wat voetjevrijen voor nodig. Marnix hielp haar al vlug uit de schoentjes en nam haar poezelige voetje op schoot. Janneke voelde met d'r voet al snel dat Marnix blij was haar te zien. Dus dat zat snor.  In Marjolijn zat geen muziek vond Marnix. Marjolijn hield van reizen. Marnix zelf ook wel hoor maar liefst nooit verder dan dat een paard kan lopen. Verder vindt Marnix daten erger dan dood gaan. Nee, al dat daten vond ie maar wop! wop! wop! heavy shit. Maar uiteindelijk kreeg ook hij er vijf uitgezocht. 

Volgende week gaat iedereen een hele dag op mekaars lip zitten. Ben benieuwd. 

Boer zoekt vrouw 2018; de brieven

Vertwijfeld keek Yvon in de spiegel. Ze had zich zojuist verexcuseerd bij boer Wim om naar het toilet te gaan. Ze wreef zich even over haar voorhoofd en trok wat gekke bekken naar haar spiegelbeeld. Toch niks mis mee? dacht ze hardop. Zojuist had boer Wim haar medegedeeld dat hij niet op zoek was naar stokoude vrouwen van 35 jaar of ouder. Nou, daar kon Yvon 't mee doen! Nee, een heel selectief baasje die Wim. Maar dat kon hij zich ook veroorloven met zijn 333 brieven. Sowieso gingen alle brieven van dames met klapperende eierstokken meteen de shredder in. Nee, Wim was meer onder de indruk van vrouwen die met een pen konden schrijven. 

Wie ook onder de indruk was, was Saskia, u weet wel, de geitenboerin die elke avond geitjes in dozen verpakten en ze klaar zette voor de DHL. Hoewel ze maar 9 brieven had maakte het best allemaal indruk op haar. Alhoewel, zelfs met weinig brieven mag een mens best kritisch zijn, vooral wanneer er een kerel schrijft met een snor die zowat tot op zijn navel hing. Daar zou ze maar wat graag een keer met de uierbrander langsop gaan!

Klinkt dat gek? nou, het kan nog gekker! We zijn ondertussen aangekomen bij Marnix alias Kneet, u weet wel, die eigenzinnige boer die graag altijd gelijk heeft, en een vrouw zoekt die hem dat graag geeft. Marnix maakt het helemaal bont. Zo bont als zijn paarden. Marnix moet niks weten van paardenmeisjes, behalve wanneer hij haar paard mag opeten. Beetje vreemd maar wel lekker zal ie waarschijnlijk denken. Uiteindelijk zitten er bij de 10 geselecteerde dames alsnog 7 paardenmeisjes. Daar had de adremme Kneet uiteraard een heel plausibele verklaring voor, maar zijn ogen verrieden dat hij die 7 gewoon lekkere mokkels vond, niks meer niks minder.

Of het nog gekker kan? Jazekers! Want boer Wilfred liep waarschijnlijk met zijn ogen in zijn zakken want hij had totaal niet in de gaten gehad dat er al 2 dames bij hem woonde! Sabine bivakeerde in de kalverenstal en Laurette woonde op de composthoop. Heel bijzonder wanneer je als begerige vrijgezel niet merkt dat er vrouwen op je bedrijf vertoeven. Overigens vielen de 6 brieven hem een beetje tegen. Hij had gehoopt op 7 stuks. 

Boer Jan is een 60-jarig fuifnummer die vol zit met spreuken en gezegdes. Maar hoe zeker hij ook overkomt in de melkstal, daarbuiten is ie een stuk behoudener. 33 brieven kreeg hij. Bij het lezen van de eerste brief raakte Jan zo van de wap door alle aardige complimenteuze woordjes dat hij zich effe moest terugtrekken, volgens mij met een doos tissues maar dat zou ook een stapeltje brieven geweest kunnen zijn.

Door naar Michelle met de hoekbank. Zij is de andere populaire plattelander met maar liefst 326 brieven. Kratten vol mannen trokken aan haar ogen voorbij. Gelukkig is Michelle een nuchtere meid. Er mogen maar 50 mannen bij haar binnen, de rest valt af. Inderdaad, dat is een hele bijzondere selectie-procedure, maar Michelle wil de mannen voelen. Tsja, en wie zijn wij dan om daar iets van te vinden he.

De ietwat stugge Grunninger Rudi, ook bekend als  'koekje erbij?' kreeg 9 brieven. Dat vond ie meer dan zat. Anders ging het hem allemaal veelsteveel tijd kosten. En tijd heeft ie niet met 500 beesten op stal. Rudi is recht toe recht aan. Hij zoekt een meiske om af en toe een keertje te hoppateeje. Rudi maakt al snel korte metten en belt Rianne op voor een afspraakje. Ja zaterdag was 'm prima. Kon ze mooi meehelpen met pinken verzetten. En wie weet schoot er nog wat tijd over om te hoppateeje.

'Oooooohhh die is schattig!' klonk het uit de monden van mn side-kicks. We zijn aangekomen bij Jaap, een tuinder die woont in zijn kassen en deze keer voor de speciale gelegenheid zijn huis had opgezocht. Jaap had 48 brieven. Hij kon zijn geluk niet op. Zijn ouders trouwens evenmin. '48 brieven?' stamelde pa. 'En allemaal vrouwen ja?' vroeg ie ongelovig. Yep paps! Je zoon heeft 48 dames om uit te kiezen.En da's mooi voor onze bescheiden tuinman.

Wie ook bescheiden was is de zaadvangende krullenbol Steffi. Zij had zelfs 1 brief meer. Helemaal flabbergasted belt ze haar vriendin op dat deze zich onmiddelijk ziek moet melden op d'r werk en haar moet komen helpen want anders 'kom ut nie goed' aldus Steffi. Gelukkig is daar al snel zus Madelon, een aantrekkelijke deerne die ongetwijfeld briefloos aan een kerel geraakte, om Steffi te helpen met haar 49 brieven want anders 'kom ut nie goed'

Over naar Remco. Deze goedlachse Fries maakte er een toneelstuk van. Want Remco had een 'Richardje' gedaan. Hij had al ver voor het programma uit contact gehad met verschillende dames die hem hadden geschreven. En Yvon had nog wel voor hem een vet tentfeest georganiseerd. Een tent waar een band speelde met blijkbaar allemaal broers van Remco zo leek het wel. Maar ook een tent waar het barste van de dames en de hormonen massaal tegen het tentdoek aan stuiterden. Remco bezwoer Yvon dat hij echt waar nog geeneen van deze dames had bezoedeld, laat staan dat er lichaamssappen waren uitgewisseld. Maar Yvon is onverbiddelijk en diskwallifiseert Remco van verdere deelname aan het programma. En ze heeft gelijk. Aan één Richard hebben we meer dan genoeg!

 

  


Boer Zoekt Vrouw seizoen 2018

Eindelijk! De dag waarvan we wisten dat ie ging komen was daar! Het nieuwe Seizoen Boer Zoekt Vrouw had haar aftrap op 13 mei. 13 mei; de dag waarvan wij over honderd jaar nog precies weten wat we toen deden, nl. BZV kijken.

Ook voor deze ronde had zich weer een record aantal boeren en boerinnen aangemeld. Maar liefst 635 hunkerende harten vonden hun weg naar ons Yvon. Harten in allerlei gradaties. Van piepjonge twintigers tot aan levenswijze zestigers toe. Zo'n verscheidenheid! Zo'n milde mix van leeftijden, die echter één ding met elkaar gemeen hebben: zij zoeken iets van 37 graden.

We stellen ze aan u voor:

 

Remco, een goedlachse Friese knuffelbeer. Een type dat best met Yvon in het stro zou willen speel'n, maar dan wel zonder mekaar aan te kijken. En terwijl Yvon op d'r gemakske de blote-vrouwen-kalender aan een nader onderzoek onderwerpt, gooit Remco nog maar eens een bult stro in het hok. Remco is er helemaal klaar veur om met een vrouwtje te gaan speel'n. Maar of de goedlachse stroknuffelaar bij de eerste vijf komt....    

 

Uit Groningen komt Rudi.Zijn bijnaam is 'koekje dr bij?'. Zoals gewend komen uit Grunn vooral heeeeel directe figuren. Zo ook Rudi. Hij zet Yvon meteen aan het werk. Eerst brokken voeren aan de pinken, gelast Rudi streng. Met nog lamme armen van de vele emmers brok sjouwen, is Yvon blij dat ze even kan uitrusten. Maar! Dan heeft ze gerekend buiten slavendrijver Rudi. 'Zaagsel strooien Yvon! En rap een beetje!'  Maar zo zeker dat onze Rudi op stal is, zo onzeker is Rudi bij de vrouwtjes. En ja, hij gaan in het weekend geregeld bier drinken in stad Groningen, met zijn maten en vrienden. Kijk en dat is vreemd. Maten zijn toch vrienden? En andersom? Of bedoelt Rudi misschien iets anders met 'mijn maten'? Gewoon, om de Grunner grietjes te imponeren?. Samen met Yvon bespreekt Rudi dit allemaal, in een woonkamer die niks onder doet voor een oversized echoput.Nee, Rudi is niet zo van de gezelligheid in huis. Wanneer Yvon de open haard, welke generaties lang niet is aangeweest wil aansteken, stelt Rudi voor om de verwarming wat hoger te zetten. Of een toekomstige vrouw gezelligheid gaat vinden in Groningen? Wat zij er wel zal vinden is duidelijk. Rudi wil een vrouw 'van hoppatee!'  Rudi gaat het denk ik schoppen tot de eerste vijf.

 

En dan zijn we aanbeland bij boer Marnix. Intimie mogen 'kneet' zeggen. Of mogen...die doen dat gewoon. Er is al meteen enige consternatie over het feit of Marnix nu wel of niet een billenman is. Hij is een billenman maar valt niet op billen. Of had ie nou billen en valt ie niet op een billenman?.....best verwarrend, zulke discussies in de eerste minuut. Over een ding kunnen we het snel eens zijn; Marnix is heel adrem. Marnix lul je niet in een hoekje vast. Marnix heeft een prima getrainde tong. Yvon heeft het al snel in de gaten. Niet focken met de Marnix! Want wanneer Yvon voorzichtig oppert dat het wel een museum lijkt, wil Marnix meteen entree gaan heffen. Maar wat wil Marnix nu eigenlijk? Marnix zou graag met een vrouwtje 's avonds na het werk over het hek hangen om te kijken naar de beessies in de wei. Tenminste als dat vrouwtje op het hek wil hangen dat hij uitkiest. En op het tijdstip dat hem goed dunkt. Ik ving in de wandelgangen op dat Marnix beter aardappelteler kon zijn want het is en echte eigenheimer. Tsja, of dat waar is komen we vanzelf achter. Marnix gaat denk ik door naar de eerste vijf.

 

Ook dit seizoen doet er weer een boerin mee. Wat zeg ik; 3 boerinnen zelfs! Saskia is 53 en weduwe. Heel haar werkzame leven bestond en bestaat uit geitjes verpakken in dozen. Het is niet helemaal duidelijk of die met de DHL mee gaan. Haar zonen bestieren het melkgeitenbedrijf. En gelukkig haalt Saskia de geitjes de volgende ochtend weer uit de dozen. DHL was niet langs geweest. Omdat boerinnen vaak een hoge gunfactor hebben zou Saskia zomaar bij de eerste vijf kunnen komen.

 

In de Noordoostpolder vinden we Wim. Dit blozend boertje wilde Yvon bij de begroeting eigenlijk al effe stevig op de bek pakken. Hij deed het niet maar zijn lichaamstaal verried hem. Wim is vooral druk met gaten graven in zijn kleigrond. Samen met Yvon graaft ie er lustig op los. Af en toe nemen ze een kluit en maseren die tot een soort van Barbapapa. Dit zal ongetwijfeld een reden hebben. Wim zoekt een gezellige vrouw waarmee ie tot in lengte van jaren Barbapapa's kan kneden. Ook Wim zou het zomaar tot de eerste vijf kunnen schoppen.

 

Wilfred is ook een biologische melkveehouder. Wilfred heeft eigenlijk nog nooit een vriendin gehad. Ja, wel massa's vakantievriendinnen die bij hem blijven slapen.De kijker dacht waarschijnlijk eerst dat ie een grapje maakte maar het was hem volslagen ernst. Wilfred laat doorschemeren dat er in het verleden wel es door de meiden met hem gesold is. Anderen noemen zoiets een orgie.  Samen met Yvon beklimt Wilfred de Snipperberg, om alvast rond te loeren of er al vrouwtjes in aantocht zijn. Ik vrees voor Wilfred dat het bij zijn bedgrage vakantievriendinnen gaat blijven. 

 

Boerin Steffie windt er geen doekjes om. Steffie wil sperma vangen. Liefst zo vaak en zoveel als mogelijk is. Kijk, da's nog es een binnenkomer he, of nie? Steffie is hengstenboerin. Haar werk bestaat uit zaad vangen. Steffie is ook helemaal 'into zaad'. Want na het vangen verwerkt ze het spul tot hapklare rietjes. En hiermee insemineert ze de paarden. Een soort van kringloop dus. Oze kringloopzaadvangster moet denk ik vrezen voor een plaatsje bij de eerste vijf.

 

Nestor van het gezelschap is Jan. Hij is zestig jaar en weduwnaar. Ik heb nog nooit zoveel stront op een melkstalmuur zien zitten, maar Jan heeft daar schijt aan. Jan is recht toe recht an. Jan is een steure boer maar met het hart op de juiste plaats. Jan zou graag een 'doorstart'willen maken op een nieuwe vrouw. Nou, mijn zegen heeft ie maar tot de eerste vijf gaat hij niet komen vrees ik.

 

Jaap is 49 en bloemenkweker. Jaap heeft het begrepen. Jaap geeft Yvon bij aankomst meteen een bos bloemen. Nou ja, de eerlijkheid gebied te zeggen dat Yvon er zelf om moest vragen. Jaap heeft wel 20 blije minipony's. Maar hoe happy zijn pony's zich ook gedragen, bij de eerste vijf gaat onze bloemman niet komen. Misschien bij de eerste zes?

 

De derde boerin is Michelle. Zij kweekt champignons. Zorgzaam bevoelt en betast zij de honderden meters champignons. De fijne motoriek van Yvon is wat minder want in een moment van onoplettendheid molt zij het halve champignonbed. Michelle heeft alvast een grote hoekbank gekocht om met haar aanstaande lekker op te knuffelen. Na gedane arbeid gooit Michelle heur haar los en kijkt ze Yvon met een vamp-achtige look zwoel aan. Alles in deze blik verraad de hunkering naar een man om tenminste die verrekte hoekbank rendabel te krijgen. Knuffelen op een grote hoekbank; dat wordt komend jaar de trent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


23-04-2017

Hoewel het al tegen middernacht loopt, is het buiten nog een gezellige drukte in Parijs. Op de terugweg van boer Herman kwamen we onverwacht in een file terecht en besloten we in Parijs te overnachten. Gek eigenlijk. Ik was nog nooit in Parijs geweest. En dan liggen we daar, in een kingsize bed in Hotel 'Le cerf haletants'. Ik tik Yvon zachtjes aan en zeg 'psssst slaap je al? Zie je wel dat ik gelijk had? Alles is bij de boeren op hun pootjes terecht gekomen.' Yvon kijkt me aan en in het donker voel ik haar ogen priemen terwij ze fluistert 'maar mijn voorgevoel was juist! De vrouwen liepen massaal weg bij mijn boeren! Het is een bloody shame voor mijn programma!' Ik werp er tegenin dat elke boer nu toch een vrouw in het nest heeft en dat het daar uiteindelijk om draait, én knipoog ik naar Yvon; 'het is trouwens ONS programma', onderwijl zachtjes haar schouder masserend, en voeg er fluisterend aan toe 'dat deed Tommie niet hè, of wel soms? Wat moet je met een labradoodle als je een boer mee kunt hebben die naar je kwispelt.'

 

Kwispelen was allang niet meer aan de orde in Texas. Daar zag Olke beetje bij beetje Sandra door zijn vingers heen glippen. Tijdens een linedance-clinc probeerde Olke nog eenmaal indruk op Sandra te maken maar terwijl Sandra danste alsof ze al jaren op 1 line zat met de instructrice, leek het bij Olke alsof bij hem zich de laatste stuiptrekkingen manifesteerden op het pad der liefde. Arme Olke. Heel kijkend Nederland had te doen met deze vriendelijke ietwat onbeholpen reus. Het was immers nog maar enkele weken geleden dat Sandra in Olke's oor hijgde dat zij voor hem het sleuteltje van haar kuisheidsgordel had, mits zij mee op citytrip mocht. En nu was het zo ver, was er helemaal geen sleuteltje en zat dat kloteding gewoon vast gelast! En hoewel Olke aan z'n swiss knife ook een kleine slijptol had zitten, begreep hij maar al te goed dat hij het niet moest wagen om bij Sandra tussen de benen te gaan liggen slijpen.

Nee, want even later aan de bar, met op de achtergrond een stomend stelletje dat vieze woordjes in elkaars oren fluisterden, was Olke er helemaal klaar mee. In nette bewoordingen legde hij aan Sandra uit dat ie very disapointed was in haar frigide gedrag en dat wat hem betreft she could salt up! En zo geschiede...

Maaaaaaaaaar!!! Er is ook good news! Olke, die gehaaide Texaan, had al die tijd al een woman achter de hand! Dat had ie zomaar verrekte clever gespeeld, die motoriek gestoorde woudreus! Want Olke doet het inmiddels al een tijdje met een 'mwanamke' uit Zambia! Uit Zambia? Kwam daar Annekim niet vandaan? Jazekers maar ook Karen, de new flame van Olke. Maar ze woonde inmiddels al jaren bij Olke arround the corner, dus toen Sandra nog maar koud op the plaine naar the Netherlands zat, had Olke zijn hengel al om het hoekje uitgeworpen en in ras tempo Karen binnen gehaald. Dan zeg ik ; goed bezig Olke! En together they make a long nose to Sandra. Eind goed. al goed!

 

Waar het ook voortreffelijk ging was in Zambia. O Zambia, dat land waar Karen vandaan komt? Jazeker maar vergeet Karen, die is van Olke. Nu hebben we het over Annekim, en die is binnen gehengeld door Marc. Maar Annekim komt eigenlijk uut Twente. En daar, op de ouderlijke stee komt Marc een bezoekje brengen aan zijn schoonouders. En natuurlijk omdat zijn schatje jarig was. In notime zat het hele Twentse kot bomvol met hysterisch krijsende wijven, en even leek het erop dat Marc weer in zijn psychose zou schieten. Maar Marc herstelde zich wonderbaarlijk snel. Vol zelfvertrouwen vertelde hij trots dat hij binnen 5 jaar een kind had rondlopen bij Annekim. Want daar draait het tenslotte al jaren om bij Boer zoekt Vrouw; kindjes maken.

 

Ondertussen waren we er allemaal getuige van dat Riks het slim aan de wortel kreeg van zijn dames. De vrouwen zelf konden dat natuurlijk niet weten want geen van hen mocht ook maar enigszins in de buurt komen van zijn wortel. Nadat de eerste 2 vrouwen gillend de koude toendra's uitgevlucht waren kreeg hij Marit op een presenteerblaadje aangereikt. Maar uiteindelijk zagen we dat  Marit met d'r worteltjeshaar niet wortelwaardig werd gevonden door Riks. Kijkend Nederland rouwde massaal en naar verluid waren er zelfs plannen om een stille tocht te organiseren. Er werden Kamervragen over gesteld en Premier Rutte schortte al zijn afspraken op en riep in een toespraak dat de vriendschappelijke banden met Canada zwaar bekoeld waren. Ja duhh, dat hadden we op de tv al gezien dat het ginder niet echt warm was.

Maar juist voordat onze oorlogsvloot richting de Canadese territoriale wateren wilde oprukken, kwam er witte rook uit Saskatchewan. Want ook Riks was overgeschakeld naar een thuiswedstrijd en had de 1 of andere diepgelovige doos van om de hoek uit de stijfbevroren klei getrokken. Nicole heette ze en net als Riks hield ook zij van werken en bidden. Zij voelde zich als een visstick in het bevroren water bij Riks en ook zoontje Adeehaadee stuiterde weer opgewonden door het huis omdat ie eindelijk toch een stepmam had. Dus uiteindelijk was het ook bij Riks goed gekomen. En Riks dankte de Heer op zijn blote knietjes dat er op de wereld toch nog een vrouw bestond die hem accepteerde zoals ie was. En daar mag hij inderdaad gerust voor danken.

 

David is übergelukkig met Mara. Samen met haar bezocht hij het slot van graaf Dracula. Wat een gezelligheid daro in Roemenië hè. Maar wat maakt het helemaal uit waar je bent, wanneer je het samen super hebt. Ondertussen is Mara weer terug in Nederland en komt David zich voorstellen. Mara heeft al haar vriendinnen uitgenodigd en David vindt ze allemaal super. David excuseerde zich dat hij wat verlaat was. Hij wilde graag eerst nog even bij Suzanne langs. Het zat hem niet lekker sinds hij haar bij het keuzemoment weg stemde, dat zij misschien niet in de gaten had gehad dat hij haar super vond. Maar dan ook écht super. Hardop mijmerde hij dat ie misschien wel al de andere 87 brievenschrijfsters teleurgesteld had, terwijl ie ze vast en zeker allemaal super gevonden had. Maar ja, zo werkt het spelletje nu eenmaal. Je kiest één vrouw en de rest heeft pech.

Mara zegt dat ze naar haar studie naar Roemenië gaat. En zelfs wanneer David naar elders zou trekken zou zij hem volgen, zo bezweert zij. David overweegt daarom een land waar polygamie is toegestaan.

 

Dans la France kunnen we wederom kort zijn. Herman en Fleur laven zich verliefd en gulzig aan mekaars lichaam. Herman heeft zelfs een make-over gehad. Of zoals een sidekick zei; "Goh 't menneke is schòn opgedreugd". En dat was ie!  Volgens herman liepen zaken nu eenmaal zo 'wanneer je er iets aan over houdt'. Of dat nu een druiper of chlamydia was liet hij in het midden. Beiden zijn dolverliefd op mekaar, en of het nu gaat om de oude Herman of de Herman nieuwe stijl; Fleur neemt hem zoals ie is. En soms zelfs twee keer op een dag.

La vie est sublime en France!

 

Ondertussen is het rustig geworden buiten bij hotel 'Le cerf haletants'. Knabbelend aan haar fraaie oortje hoor ik Yvon fluisteren dat het uiteindelijk allemaal goed gekomen is met onze boeren. En dat moet gevierd worden. Met champane! Met een knal vliegt de kurk van de champagnefles en de champagne spuit over het satijnen laken. Ik schenk 2 glazen in en samen proosten we op de goede samenwerking. 'Volgende keer weer?' vraagt Yvon hoopvol. Ik stem toe en fluister zachtjes in haar mooie oortje dat ik zelfs veel meer tijd heb nu ik geen koeien meer hoef te melken. 'Dat moet gevierd worden' hijgt ze in mijn oor. Het bleef nog lang onrustig die nacht...

Je suis d'accord. La vie est sublime en France!!!

 

 

 

 

 

 

16-04-2017

 

Teeeeeeeeeeeeenenkrommend! Dat was het deze keer bij Boer zoekt Vrouw. Soms heb je een uitzending vol tenenkrommende scenes. Deze keer was de hele aflevering tenenkromend, op enkele momenten na.  Oja, en niet te vergeten; het codewoord was deze week 'blokkade'.

Neem nou zo'n Olke. Ochérum, ik had zo te doen met die goeie klos. Alberdien heeft zich koud afgemeld om terug te vliegen naar dé kruuperprovincie der lage landen, of Sandra krijgt nukken.  We zagen het de vorige keer al toen Olke op het eind effe ferm hugde met Sandra. Er was geen wederhug. En in het verlengde van deze plots opkomende frigiditeit besloot Sandra dat ze die nacht op motel ging. Wat De Neuk! Doe je mee aan een datingprogramma, behoor je tot het select groepje dat in de kruupzone mag van Olke, blijf je als enigste over, wordt je enthousiast verteld dat je de ware bent, trekt ze nondedju d'r keutel in!

Olke, zichtbaar teleurgesteld, snapte er geen hout van. Eerst kleft ze zichzelf langs zijn bonkige lijf omhoog, zo sluw en glibberig als een paling in een emmer snot, en dan ineens is het vanuit het niets een nono. En we weten; als een vrouw 'no' zegt dan bedoelt ze no. Dus een nono is sowieso bad news. Troost zoekend bij zijn rechterhand valt Olke uiteindelijk in een onrustige slaap.

De volgende ochtend meldt Sandra zich weer keurig op de farm. Dat ze in een motel was gaan slapen kwam omdat ze ineens een 'blokkade' voelde.  Maar deze blokkade was dan wel weer klein genoeg om wel mee op citytrip te willen met Olke. Zij blijven in Texas, zodat Sandra een beetje de cultuur van het gebied kan opsnuiven. Hier hoort ook het lassowerpen bij. Olke is hier een kei in en trots showt hij Sandra hoe ie een hele magere bull vangt. Maar nee, Sandra is nog niet meteen om. En dat een Texaanse cowboy de druk verder opvoert door te vragen of ze al bijna een Texaanse is, of Texinnekke or whatever, helpt ook niet echt. Wat dat betreft is het toch behoorlijk drammerig volk daro in die hete droge staat.

Olke hoopt nog steeds dat er bij Sandra een lampje gaat branden. Treurig neuriet hij het liedje van de Police "Sááándra, you don't have to put on a red light" maar Sandra is de ouwe Sandra niet meer. Sandra lijkt wel verandert in een Texaanse cowboy, een soort van 'howdy mate' en gaat om met Olke alsof hij ineens gewoon een local cowboy is. Van winares in de strijd om Olke is ze geëvolueerd tot een ruige cowboy met een 'trek es aan m'n vinger' attitude.

Het drama is compleet wanneer ze in een motel aankomen en de manager enthousiast vertelt hoe luxe hun kamer wel niet is, en Sandra er ineens tussendoor gooit dat ze een eigen room wil. Teeeeeeeeeeeeenenkrommend! Olke probeert het nog als een echte gentleman op te lossen door te zeggen dat de meeste kamers 2 grote bedden hebben, en desnoods wil ie best op de bank slapen. Maar nee, Sandra wil nog best effe mee gaan kijken hoe mooi de geboekte kamer is, compleet met hottub en al, maar verdwijnt dan spoorslags naar haar eigen kamer. Sandra is volledig gefrigideerd lijkt het. Sandra wil meer ruimte. Ze heeft haar eigen space nodig. Want, zo stelt zij, als vrienden slaap je niet bij elkaar op 1 kamer. En toen voelde ik me ineens heel vies. In mn jonge jaren ben ik jaren met vrienden op vakantie geweest en we sliepen altijd samen in 1 tent. Nu, 35 jaar later blijkt dat dit eigenlijk not done was.

 

Vlug maar weg uit deze deprimerende toestanden en door naar het broeierige Zambia. Marc en Annekim zijn op safari. Op zich heel bijzonder. Vergelijk het maar met een veehouder die op vakantie gaat naar een minicamping bij de koeienboer. Maar waarom zou je ver gaan reizen terwijl het hoogtepunt al langs je loopt of ligt?  Marc en Annekim kunnen het best met elkaar vinden. Niks geen moeilijk gedoe. Gewoon een tentje opzetten in de rimboe, 's nachts het zeil van de tentstokken afkrikken, en de volgende dag gewoon weer opnieuw opzetten. Zo zien we het tenslotte graag. Annekim betaalde overigens wel een prijs voor deze uitputtingsslag. Ze had het eelt al op d'r lippen.

Gelukkig wordt het allemaal niet al te klef. En ook Marc is gelukkig af en toe nog gewoon zijn eigen zonderlinge ik. Bijvoorbeeld wanneer ie as uit het gedoofde kampvuur aan het snuiven is. Of met een grijns vertelt dat hij op haar geur gevallen is.  Een visgeur? Nee, Annekim is geen viswijf maar een Carriba-meermin. Kijk, en dat zijn nou de kleine dingen die Boer zoekt Vrouw zo leuk maakt. Samenvattend glimlacht Marc dat Annekim een goeie aankoop was. Marc mag dat zeggen. Hij komt er gewoon mee weg. Omdat ze de tent ondertussen finaal aan gort gekrikt hebben nemen ze hun intrek in een luxe resort.

Geen kromme tenen hier. Alleen maar happiness.

 

Gaan we door naar de volgende blokkade. Riks is met Marit naar de Rocky Mountains. Dit klinkt fantastisch maar al snel blijkt dat het voor Marit de Rukkie Mountains zijn. Want Riks is helemaal geblokkeerd. En hierbij hoort natuurlijk de nodige deprimerende peptalk. Riks zegt Marit dat ze niks moet verwachten. Marit verwacht ook niks maar hoopt toch wel op een ietsiepietsie warmte van Riks. Maar nee, een kus beantwoordt Riks niet. Riks vindt Marit maar lastig. Dusss...

Met een stalen gezicht zegt ie Marit dat hij heel romantisch is opgevoed. Marit bitst dat ie dan toch helemaal niks met zijn opvoeding gedaan heeft. En zij heeft 100% gelijk! Ver-schrikk-ul-luk gewoon, hoe bot Riks kan zijn.  Niks geen arm om Marit heen. Constant met z'n handen bij het potlood. Niks geen knuffel of ook maar enige vorm van menselijke warmte. Het lijkt wel of het klimaat van Sascatchewan is overgeslagen op hem. Riks is 1 grote kouwe botterik geworden. En hij probeert het niet eens te verbergen. Dusss...

Buiten bij een kampvuur, in het desolate besneeuwde landschap, zegt Riks dat er wat hem betreft geen vuur is. Hij voelt niks voor Marit. Vol ongeloof stamelt ze nog hoe hij dat na 2 dagen al weet. Maar Riks heeft zijn keuze gemaakt. Hij kiest er voor om lekker makkelijk terug te vallen in het oude stramien. En dat is in alle eenzaamheid hard werken op een farm zonder lastige medemensen. En in Riks zijn hart blijft het voor altijd winter lijkt het...dusss....

 

In Roemenië is het een serieuze dag. Het keuzemoment komt eraan. En voor deze gelegenheid verruilt David zijn kogelvrije bodywarmer voor een heuse jas. Hij gaat een eindje lopen, de meiden in spanning achter latend. Wie zal hij nu uiteindelijk kiezen? De ingewikkelde Suzanne? Of de onbevangen Mara? Kiest hij voor veilig? Of voor kriebels? Hij vindt beide meiden nog steeds super. Vanwege de spanning schieten Mara haar mondhoeken in de meest onmogelijke standjes. Suzanne heeft een blokkade. Uiteindelijk kiest David voor de kriebels. Hij kiest Mara.  Suzanne gaat haar koffers inpakken. David roept haar nog snel achterna dat hij haar nog steeds super vindt. Ze neemt afscheid van David en Mara en terwijl ze in de auto stapt snottert David dat hij haar écht super vindt. En op de terugreis, halverwege Duitsland appt hij haar dat hij haar écht, maar dan ook écht helemaal super vindt.

Tsja, zo'n jongen heeft ook gewoon zijn eigen rouwproces hè. Naar het schijnt stond er bij thuiskomst voor Suzanne een grote bos bloemen te wachten met daaraan een kaartje 'ik vind je super! xxx David'.

Ondertussen is David met Mara op citytrip. Beiden stralen van geluk. Mara heeft vlinders in haar buik en straalt. David heeft ook een buik en vindt Mara super. Voor de rest gaat het inderdaad ook super. Na een woeste nacht in het hotel drinken beiden de volgende ochtend uitgeput hun koffie. Mara fluistert dat ze vol zit.

Haha! Zo zien we het graag!

 

Over Herman kunnen we wederom kort zijn. Hij hangt met Fleur ergens uit, maar waar interesseert niemand. En hen nog het minst. Al waren ze op citytrip in een bezemkast, het was ze even goed want ze hebben alleen oog voor elkaar. David is dolbij met deze ommekeer in zijn leven. Van wikken en wegen was zijn leven veranderd in krikken en ontucht plegen. Knuffelend en kussend gaan zij door hun vakantieweek heen.

Wat is het leven toch mooi op het Franse land.

 

09-04-2017

Krioelend als een sidderaal en zo nat als een Afghaanse windhond onder een stortdouche gilt Yvon het uit. Ik schrik wakker en denk wtf! Maar nee, dat was het deze keer niet. Ik draai me om en zachtjes schud ik haar wakker. Als door een wesp gestoken vliegt ze overeind! Zweetdruppeltjes, glinsterend als kleine pareltjes, glijden van haar gebruinde schouders op haar borsten. Haar ogen zo groot als die van een doorgesnoven junk, stralen een mengeling uit van acute paniek en verregaande radeloosheid. "Oh Henk ik had toch zo'n nare droom. Ik droomde dat alle vrouwen vrijwillig bij hun boeren op stapten en dat ik hierdoor overbodig zou worden in het programma" jammert ze. Zachtjes streelde ik haar door d'r haar en vertelde haar dat het alleen maar een nare droom was en dat het allemaal zo'n vaart niet zou gaan lopen. En dat we de volgende dag alle boeren even af zouden gaan en zouden zien dat de vrouwtjes nog steeds happy waren. "Wat ben ik blij dat ik jou heb meegenoem in plaats van Tommie" mompelt Yvon voordat ze weer in een diepe slaap valt.

En daar kan ik het allen maar mee eens zijn. Vrouwen die massaal zelf opstappen! Hahaha dat geloof je toch niet!

Neem nu Olke. Ja goed, het is natuurlijk wel heel zakelijk om aan Alberdien en Sandra te vragen of ze in Nederland hun werk al hebben opgezegd. En om er vervolgens een wedstrijd van te maken wie van de 2 vrouwen zich het snelste wil vestigen in Texas. Sandra voelt zich onder druk gezet. Ze wil wát graag het bonkige lijf van Olke verkennen, maar dan wel in alle rust en met alle tijd, en niet effe vlug tussen de soep en de erpel. Olke zegt dat hij het snapt maar zijn lichaamstaal spreekt anders.

Alberdien heeft ondertussen haar eigen inzinking. Bij het voeren van een kalfje realiseert ze zich ineens dat Olke zijn bedrijf heeft om geld mee te verdienen. Ja, ze vond al wel dat Olke best veel dieren had voor een kinderboerderij. Er stonden ook nergens van die grappige automaten, waar je voor wat cash aan kon draaien waardoor er een klein zakje pinda's of zo uit viel om de diertjes te voeren. En al die Mexicanen waren vast geen vrijwilligers, schoot het door haar heen. Daarom wilde Alberdien even 1 op 1 met Olke. Deze keer niet voor een kruupke maar voor een serieus gesprek. Alberdien vertelde Olke dat haar de schellen van de ogen waren gevallen en dat ze ineens besefte dat Olke een bedrijf had om geld mee te verdienen en dat wilde zij niet. Daarom ging Alberdien naar huis. Het was voor haar kiezen tussen Olke en de farm. Tussen een kruupke maken en geld verdienen. Helaas voor haar hing dit alles aan elkaar. Ze ging haar koffers pakken  en wilde asap terug naar Fryslân.

Olke rept zich naar Sandra om haar dit goede nieuws te vertellen. Ja goed, hij was best wel geschrokken van de inzinking van Albederdien, maar nu hoefde hij haar niet weg te sturen. Ze ging immers vrijwillig weg! En dat was voor Olke best wel een moment om met gezwinde spoed Sandra te vertellen dat hij haar beter wilde leren kennen. Maar liefst wel zo snel mogelijk. De manier waarop Sandra het kruupke van Olke beantwoordde, sprak echter boekdelen...

 

Nou, dan maar even door naar Zambia om te zien wat Marc allemaal aan het verstieren was. Of toch niet? Terwijl Anke ligt te pitten is er bij Marc een doorbraak. Samen met Annekim gaat hij mango's vangen. En in Marc's ogen is er geen vrouw ter wereld die zo sexy mango's kan vangen dan Annekim. Hij kan zijn ogen niet meer van haar af houden. Hij móet het haar zeggen. En bij de tiende mango trekt hij de stoute crocks aan en vraagt Annekim of ze misschien zin heeft om nog wat langer te blijven. Annekim is blij verrast en wil erg graag bij Marc blijven. Dolgelukkig kust het verse koppel elkaar en samen huppelen ze hand in hand naar binnen om Anke wakker te maken en haar het blijde nieuws te brengen. Half slaapdronken snapt Anke er niks van wat Marc haar probeer te zeggen. Iets van 'opzouten' verstond ze en 'terug naar je eigen land' of zoietsEenmaal goed wakker begrijpt ze ineens dat Marc en Annekim al hebben lopen snavelen. Anke is best wel pissig want ze had het idee dat Marc haar wel wilde. Maar nee; Marc koos heel veilig voor the girl next door. Met Annekim wilde hij de rest van zijn leven vissen gaan voeren.

 

In Roemenië gaat het ondertussen niet zo super. Behalve dat daar altijd de koeien en de mensen los lopen op de straat, gaat het met David ook niet echt super. David vind beide meiden super leuk en hij wil ze eigenlijk allebei houden. Hij wil Suzanne houden omdat hij haar super vindt. Maar ook wil hij Mara niet wegsturen omdat hij als de dood is voor de superkrachten van een afgewezen Mara. Maar eerst neemt David Suzanne mee op de beloofde picknick. Onderweg in de auto vertelt hij Suus dat hij haar super vindt en dat hij zijn ogen niet van d'r af kan houden.Als twee bronstige herten zitten ze elkaar het hof te maken. Dan zou je denken die twee schieten zometeen het eerste de beste zandpad in, en voor dat de auto tot stilstand komt scheuren zij mekaar de kleren van het lijf, tenminste voor zover dat wil lukken met die degelijke bodywarmer van David, en slaan ze aan het copuleren gelijk twee hormoonbommen die te lang hebben droog gestaan.  

Niks van dit al! Op een winderige parkeerplaats langs de autostradâ proberen zij zich het zo gezellig mogelijk te maken.  voor zover dat gaat langs een winderige snelweg. David vertelt Suus voor de duizendste keer dat ie d'r super lief vindt, maar dan ook écht super super super lief. Terwijl hij eigenlijk af en toe een bitch nodig heeft, zo vertelt hij.  Misschien dat hij daarom maar voor Mara moet kiezen? Als Mara het op d'r heupen krijgt en haar mondhoeken laat zakken, nou dan berg je maar hoor! Dan staat er een bitch met de hoofdletter B!

Maar nee. Marc vindt Mara ook super leuk, tenminste wanneer ze niet in een psychose zit. Maar dan ook écht super super superdepuper leuk!  David kan niet kiezen. David wil niet kiezen. Maar hij weet dat ie móet kiezen. En daarom voelt David zich vandaag niet zo super. Op de schaal van geluk van 1 tot 10 geeft hij zichzelf een 6,9. Inderdaad, dat bewijst dat hij nog niet echt supergelukkig is. Met Mara is het nog triester gesteld. Zij geeft zichzelf een 6,5 maar dreigt dat David daar zomaar een 8 of hoger van kan maken. Suzanne voelt zich redelijk super en geeft zichzelf een dikke 7.

Al met al een Oost-blok-depressie dus, en gezien het weer lijkt dat aardig te kloppen...

 

Bij Riks vriest het nog steeds. Tijdens een ritueel offervuur heeft Riks een ijzig gesprek met Eline over het geloof. Het zit Riks dwars dat de vrouw die hij eigenlijk wil kiezen het allemaal wel gelooft en niet gelooft. Riks kan het niet geloven. Hij wil het niet geloven. Eline is er ondertussen wel een beetje klaar mee allemaal dat Riks Hem boven haar stelt. Maar ook Riks beseft dat het met Eline op die manier niks wordt. Dusss....

En terwijl Eline de koffers pakt gaat Rikst naar Marit om haar te vertellen dat Eline 't af trapt maar dat zij best nog wel wat mag blijven. Er was overigens al een voorteken dat Marit toch stiekem een streepje voor had want zij mag uit de Fendt mok drinken. Riks denkt ondertussen dat hij nog maar moet zien of het iets wordt met Marit. Maar zo lomp en ontactisch dat hij is denkt ie dat natuurlijk weer hardop. Marit weet niet of ze moet lachen of huilen na deze ontboezeming en gaat naar boven om Eline een afscheidsknuffel te geven. Even lijkt het erop dat Marit het liefst Eline achterna zou willen gaan, maar ze houdt zich groot.

Tenminste, voorlopig. Dusss....

 

Over Herman is er niet meer zoveel te vertellen. Hij gaat met zijn Fleur op pad. Waar ze heen gaan, hoe lang, en wat er te beleven valt is allemaal van geen belang. Zo klef als twee overrijpe bananen glijden zij hand in hand, arm en arm, en elkaar kussend door de straten van.....tsja, dat doet er niet toe. Het maagdelijke duo heeft mekaar gevonden. En de hele wereld mag het weten.

 

 

02-04-2017 

 'Euh ja oké een leuke relatie hebben om je heen of zoiets......'  En ja hoor! We zijn weer vertrokken met een wederom geweldige volzin van Marc welke altijd eindigt met minimaal 2 woorden die niet te verstaan zijn. Hoe presteert ie het toch elke keer? Naar verluid ligt dat aan de Zambiaanse cultuur. Je past je aan het land aan dus krijg je luie lippen en korte stembanden.

De 2 overgebleven vrouwen storen er zich niet aan. Onder hen heeft zich een ware klopjacht op Marc voltrokken. Zij zijn vooral druk om mekaar de ogen uit te steken. Anke laat trots zien dat ze op een tractor kan rijden. En Annekim kan heel goed met wapperende krullen meerijden. Deze openbaring hadden we natuurlijk niet gehad wanneer hun auto niet kapot zou zijn gegaan bij de visafsslag. Er was geen beweging meer te krijgen in het ding. Zelfs aanduwen door een dozijn vissers haalde niet uit en toen een overenthousiaste inlander met de tractor zowat het meer in stoof met auto en al, leek het Marc wijzer om te kiezen voor de op één na slechtste optie; een vrouw laten rijden. En dat werd dus Anke.

Anke is wat dat betreft best wel in vorm en kan d'r draai steeds beter vinden. Ze heeft ook tintelingen en denkt hardop dat ze best in Zambia zou kunnen wonen. Marc vindt trouwens van niet. Dat mag ie vinden maar dat moest hij natuurlijk niet hardop denken. Of het moet zijn dat je het welbekende 'opzoutsignaal' wil geven. Maar dat zou raar zijn. Want hoewel het hem verrekte makkelijk lijkt om Annekim te annexeren omdat zij toch al in Zambia woont en omdat zij veearts is, iets wat altijd makkelijk is wanneer je een vijver met een ziljoen vissen hebt, is Marc nog niet overtuigd. Beide vrouwen lijken nog in de race om visboerin te worden. Het liefst zou Marc zelf een vis willen zijn. Want bij hem in de vijver heeft elk mannetje 2 vrouwtjes, en dat lijkt hem wel wat. Dat hij het 3e vrouwtje weg gestuurd had was ook gebaseerd op kennis uit de vissenwereld, alwaar het 3e vrouwtje altijd teveel is en alleen maar zorgt voor uitputting.

 

In Texas is het thanksgiving. Dat is een gedenksdag waarop alle Amerikanen grootschalig eten klaar maken en dit meenemen naar hun grootschalige family alwaar ook al grootschalig eten ligt te wachten waarop allen deze massa grootschalig gaan opeten. Wat dat betreft is in Amerika alles huge. De dames van Olke hadden een streekproduct gemaakt, nl. farmerscole, iets wat overigens veel weg had van een Nederlandse groene stamppot, smokesaucage included. Behalve dat alles groot en veel is daro, zijn ze ook heel stoer. Er valt een glazen schaal aan gruzelementen op het eten maar dat doet die Amerikanen niks. De grootste stukken glas vissen ze d'r uit en de rest roeren ze gewoon door het eten, is het nog meer!

Zo'n maaltijd ligt natuurlijk zwaar op de maag dus gaat Olke met the family volleyballen. Sandra is er ook wel voor te porren maar Alberdien heeft er geen zin in. Die heeft haar grootste troef weer uit d'r tas getrokken. nl. Fries praten. Hiervoor wordt ze uiteeindelijk door Olke beloond met een stevig kruupke.

 

In Canada heeft Riks papaweekend. Aadeehaadee en Olivia komen de vrouwen van hun pa keuren. Riks geeft ook openlijk toe dat de kids daar best wel invloed op hebben. Nou hou dan je hart maar vast. Want koud uit the schoolbus komt Aaadeehaadee het huis binnen stuiteren dat ie een 'stepmam' wil. En voor het eten, wanneer het gelovig gezin hun prayers zeggen, smeekt Aadeehaadee dat 'somwan wil merrie maai det'  en zijn ogen verraden dat er ook gerust nog best a 'brodder or sister' bij kan.  Na het eten Halen de kids hun favoriete leesboek en samen lezen zij een verhaaltje uit de bijbel. Als de kids op bed liggen gaat Riks nog even shit schuiven op stal. Eline mag mee want Riks was Eline die dag een beetje kwijt. En dan is het een Gods wonder dat je ze terug vind daro op de onmetelijke toendra's van Sascatchewan. Maar enfin, Riks wilde dus nog wel effe praten met Eline om te polsen of ze er nog steeds zin an had. Riks ziet Eline nog steeds wel zitten en daardoor verblind luisterde hij maar half toen Eline hem met veel omhaal zei dat ze er eigenlijk wel klaar mee was.

De volgende dag neemt Riks zijn vrouwen mee naar zijn wekelijkse hoogtepunt, de kerk. Daar had ie de bij pastoor een zwik zwart geld in de collectebus gedaan zodat die Riks helemaal de hemel in prees ten aanzien van de vrouwen. Marit loog dat ook zij elke dag deed bidden. Eline geloofde niet. En dat wat Marit zei al helemaal niet. En dat kan toch de doorslag geven straks, in een gebied waar de kerk je alles is. Want wil je er eens uit? Je gaat naar de kerk! Ben je toe aan een verzetje? Je gaat naar de kerk! Een keer een avond jezelf zat zuipen? je gaat naar etc etc... En om in Riks' woorden te spreken; dat kan toch gedonder in de keet geven wanneer pa wel gelooft en stepmam niet.

 

In Roemenië zitten David en zijn meiden nog steeds op het Landal vakantiepark. Voor de afwisseling regent het weer eens. Ideaal weer om de boel nog eens te overpeizen. Suzanne vindt het heftig allemaal. Mara vindt alles nog heftiger, alleen al om het feit dat ze op de moeder van David lijkt. 'Om die kleine dingetjes' had David haar gezegd. Mara kijkt nog es naar beneden en mompelt dat ze niet eens zo klein zijn. David vindt het overigens ook heftig. Hij kan niet kiezen. Eerst neigde hij lichtjes naar Suus, maar doorzetten durft ie niet goed omdat er dan bij Mara weer zo'n psychopatische blik in de ogen komt. Brrrr, David rilt als ie er weer aan denkt. Wat dat betreft is David een pussy en lijkt hij het kiezen te willen uitbesteden aan zijn meiden. Na met Mara te hebben geshopt in het Campingwinkeltje volgt er buiten weer een moment waarin beiden mekaar uitgebreid leuk staan te vinden. David zegt zich super te voelen bij haar en dat alles zo vertrouwd is. Het klinkt haast alsof hij haar afgelopen nacht alle hoeken van de slaapkamer heeft laten zien. Elk moment verwacht je dat de 1 de ander bespringt. Maar nee, ze blijven als twee loopse hondjes om de boodschappentas heen draaien. Ondertussen is het in het vakantiehuisje alarmcode rood. Suzanne trekt het niet meer. David belooft haar een picknick in de hoop dat ze die woorden terug neemt.

 

Het mooiste bewaren we voor het laatst. Want wat is het toch allemaal fijn dans la France. Vredig zingen de meiskes liederen met het bijdehandte zusje van Herman. Het is zulks overweldigend tafereel dat Herman zich naar buiten spoed om wat met balen gras te gaan klooien. Herman is verliefd en hij popelt om het te vertellen. De meiden willen Herman allebei wel. Anne voelt zich super op d'r gemak bij Herman en voor haar gevoel zijn ze al in de fase dat je in mekaars gezelschap een scheet durft te laten. Maar ook Fleur wil onze sympathieke Franzoos donders graag aan de haak slaan. Het is vechten geblazen dus, een gevecht waarbij Anne van de stress alles onder kotst. Zo onnodig overigens want het is een achterhoedegevecht. Want Herman had voor zichzelf allang gekozen. Later blijkt dat hij voor Fleur kiest. Anne liegt dapper dat ze dat al had zien aan komen, maar waarschijnlijk gaat Anne terug in Nederland een kei van een shrinck nodig hebben om d'r weer een beetje in de plooi te krijgen.

Fleur is reuze blij dat ze mag blijven en Herman houdt haar vast met het idee haar nooit meer los te laten. En dat laatste neemt ie wel héél letterlijk, zo zien we.

 

 

 

 

26-03-2017

Nu de boeren nog maar 2 vrouwen op hun erf hebben wordt de sfeer hier en daar aanzienlijk broeierig. Vooral in Texas blijkt dat daar niet alleen het klimaat heet is. Sandra en Alberdien lijken - om maar in vaktermen te blijven - behoorlijk tochtig te worden en met name Alberdien schurkt stilletjes doch beslist tegen de sta-reflex aan.

Olke blijft gewoon de ietwat onbeholpen knuffelbeer met een lichte storing in de fijne motoriek waardoor elke hug op een uit de hand gelopen aanrandpoging lijkt. Today gaat Olke picknicken met zijn vrouwen. Tevreden nestelt Olke zich  tussen hen in en samen laven zij zich aan al het goede wat de picknickmand voor hen in petto heeft. Alberdien echter is nog lang niet klaar met laven. Nee, zij voelt een enorme drang om zich aan Olke te gaan laven. Alberdien wil ondeugend doen. Jaloers kijkt ze naar de auto, die ferm wordt gelikt door een dozijn pinken. Dus wanneer Olke vraagt wie er zin heeft om mee de bosjes in te gaan is Alberdien er als de pinken bij. Tot haar grote spijt komt het niet verder dan handje vasthouden. Ietwat teleurgesteld wijst ze naar de pinken die nog steeds de auto ijverig likken en fluistert in Olke's oor dat dit haar best wel horny maakt. Olke is de beroerdste niet en zegt dat Alberdien straks ook best een keer aan de auto mag likken.

Dan is het de beurt aan Sandra en ook zij wordt door Olke vakkundig mee de bosjes in gesleurd. Sandra laat er echter geen gras over groeien en al snel slaan ze aan het kussen. Alberdien heeft niet in de gaten dat die twee hartstochtig aan het bekken zijn. Zij ligt languit in het gras te dromen dat zij met Olke gaat kussen en krupen.

's Avonds gaan ze naar the city, alwaar Olke voor het eerst lijkt kennis te maken met een stoplicht. Wat dat betreft had de vader van Olke toch wel gelijk enkele weken terug, toen hij zei dat Olke from no tooting or blazing knows.  Vanavond gaat Olke met de dames steak eten. Niks is hem te veel voor zijn ladys want het lijkt alsof ie de hele tent heeft afgehuurd. Ja ja, steak die maar in je zak!  Olke probeert de aandacht zo goed mogelijk over beide vrouwen te verdelen maar steeds lijkt het alsof Sandra een lichte voorkeur heeft. En dat steakt Alberdien. Lichtelijk jaloers en tandenknarsend zou ze Sandra wel een mes in d'r rug willen steaken.

Gelukkig is 's avonds everything cookie and egg again, wanneer ze gedrieën in de hottub zitten. Als een echt alfa-mannetje gaat Olke zich een paar keer opdrukken, hetgeen er overigens best wel onbeholpen uitziet. Tsja, de fijne motoriek zal Olke zich toch eigen moeten zien te maken, wil hij een romantische nacht tegemoet gaan. Vooralsnog lijkt hij echter nog geen haast te hebben en wacht hij op de sta-reflex van Sandra.

 

In Roemenië is het zowaar opgehouden met regenen. Midden in zijn passie vertelt David enthousiast over spuiten en hoe nauw het komt met het juiste spuitmoment. Nee, we zijn niet op de set van de 1 of andere goedkope Oostblok pornofilm beland. We staan midden in een enorm veld met koolzaad alwaar David zijn meiden probeert bij te brengen dat je om vorstschade te voorkomen optijd moet spuiten. Suzanne slikt een keer maar twijfelt of ze daar wel warm van wordt. Daarom wordt Suzanne heen gezonden, waarschijnlijk om ergens wat onkruid te gaan wieden. Ondertussen probeert David om Mara te peilen. Er voltrekt zich een waar sollicitatiegesprek daar midden op de Roemeense akkers. Het heeft er alle schijn van dat Mara een lichte voorsprong neemt op Suzanne. Uitgebreid zitten ze mekaar leuk te vinden. Maar als David ineens zegt dat zij precies op zijn moeder lijkt moet ook Mara even slikken.  Wat is dat dit jaar toch met al die boeren die een vrouw zoeken die op hun moeder lijkt???

Ondertussen heeft Suzanne het veld al bijna helemaal onkruidvrij en staad braaf langs de kant te wachten totdat David en Mara klaar zijn met vozen. Langs rijdende vrachtwagenchauffeurs denken dat zij een straathoer is en toeteren dat het een lieve lust is. Blijft toch een speciaal land, dat Roemenië.

Later die dag probeert David met wat nat hout een vuurtje te stoken. Nog niet met de beste wil van de wereld krijg je zulk depressief hout in de hens, dus het marshmallows roosteren loopt af met een sisser. 's Avonds voert David met Suzanne een 30+ conversatie. Een zichtbaar teleurgestelde Mara moet afhaken met d'r 23 jaar. Ze hoeft ook geen thee meer, en in gedachte is ze heel stiekem al d'r koffers aan het pakken...

 

In Zambia lijkt ook Marc door de hitte bevangen te zijn. Met een visnet is ie mango's aan het vangen. Dat het echt helemaal mis is met Marc blijkt wanneer ie effe later op crocks met de motor boodschappen gaat doen. De meiden maken ondertussen een picknickmand klaar. Ergens in de middle of nowhere tussen de rotsen en een plas brak water gaat er gepicknickt worden. Gelukkig is al deze uitzichtloze ellende geen rem voor de romantiek. Annekim wil graag ingesmeerd worden met Marc's spul. Liefst dikke klodders graag, kirt een opgewonden Annekim. Marc is de flauwste niet. In tegenstelling tot praten kan ie smeren als de beste en als een ware masseur verspreid ie zijn spul over Annekim, die dit overigens kreunend appricieert. Anke ziet dit gesmeer met lede ogen aan maar besluit zichzelf nog niet weg te geven, alhoewel Marc toch echt deze week 2 vrouwen wil aftasten.

Later die dag gaan ze met wat vrienden op een boot chillen. Annekim wil met Marc op de jetski, en niet veel later stuiteren ze samen over de golven. Ook Anke wil zich niet laten kennen en kruipt bij Marc op de jetski. Maar zo stoer als Annekim kan zij niet stuiteren, hetgeen dus een lichte voorsprong voor Annekim oplevert. Marc heeft ondertussen behalve zijn ogen ook zijn handen goed de kost gegeven. De 2 meiden zijn lichamelijk verschillend zo zegt hij. Waarschijnlijk heeft hij nog veel meer gezegd maar daar was ook deze keer weer geen touw aan vast te knopen. Misschien chronisch bevangen door de hitte...?

 

Wat dat betreft kan de tegenstelling niet groter zijn dat met Canada. Daar vriezen nog steeds je ballen uit de broek, zo stervens koud dat het daar is op de toendra. Dus..... En dat brengt zo z'n eigen mogelijk- en onmogelijkheden met zich mee. Buiten een kampvuurtje maken lukt niet. Elk vuur vertikt het om te branden in dat klimaat. Daarom barbequeën Riks en zijn vrouwen gewoon binnen, in huis, in de oven. Riks vraagt aan de vrouwen hoe ze zijn worst willen hebben. Eline begint openlijk te twijfelen aan Riks z'n worst. Bij Marit begint het juist steeds meer te kriebelen en zij slaat zijn worst niet af. Als beloning mag Marit met de dikke Fendt van Riks rijden. Zelfs bij de buren blijkt de pin van Riks te dik te zijn. En terwijl riks de buurman zoekt voor een dunnere pin gaan Marit en Eline nieuwsgierigen in de stal van buurman. Oja, Riks was ook nog opzoek naar vlinders. Al met al een onduidelijke happening deze keer in het steenkoude Canada met als rode draad dikke worsten en dunne pinnen. Dat laatste moet overigens geen probleem zijn met die kou. Dus....

 

Herman ontwikkelt zich steeds meer als een echte zielenknijper.  Samen met Anne praten ze over het feit dat zij beiden een teleurstellende relatie achter de rug hebben. Nou ja, relatie... Anne's hoogtepunt hierin was dat ze wel es gezoend had. Dit oogst veel bewondering en respect bij Herman. Zover was hij nog eens niet gekomen in zijn relatie.  Nee wat dat betreft is het overduidelijk dat het hier gaat om 3 pure mensen, totaal onbezoeldeld, blanco, en nog strak tot ver onder de gordel.  Vandaag gaat Herman met Fleur en Anne ouwe rommel scoren in het dorp. Het contrast kon gewoon niet groter zijn. 3 jonge onbepotelde maagden in een winkeltje vol met uitgeleutert versleten spul.

Later gaan ze nog even naar de plaatselijke gaarkeuken voor een plat du jour en zelfs daar zijn de grietjes niet veilig voor zielenknijper herman. Samen vragen zij zich af wat verliefdheid nu eigenlijk is. Ze weten geen van drieëm het antwoord maar Herman oppert dat je dan vast wel iets raars voelt of zo.

Lief en erg aandoenlijk, al die maagdelijke toestanden dans la France.

 

 

19-03-2016

Tsjongejongejongejonge!  In verhouding tot de vorige afleveringen van dit seizoen was het deze week hysterisch! Er was verwarring allom! Het woordje 'gevoel' viel eindelijk. Yvon die bij de boeren trachtte een erotisch vuurtje te laten ontvlammen. Maar ook: onbeholpen boeren en een ware exodus onder de vrouwen!!!

Tel daar bij op dat vrouwen rare wezens zijn. Kijk nu 's bij Olke. Sandra vindt Olke leuk leuk! Da's een synoniem voor 'Olke mien jong, ik wil allerkrupens gearne je body verkennen'.  Alberdien die wil Olke niet leuk vinden voor het geval dat het leuk vinden niet beloond wordt met een kruupkje maar met een enkeltje Schiphol.  Is toch ontzettend vaag allemaal toch? Zeg wat je doet en doe wat je zegt, dat heeft een boer nodig.

Harriët op haar beurt wil geteased worden. Uiteindelijk wordt ze getaserd. Want de afwijzing van Olke komt bij haar als een stroomstoot aan. En terwijl Harriët samen met Yvon boven de koffers aan het inpakken is, verzucht ze dat 2 dagen toch wel allerkrupens kort is. Zo kort had ze nog nooit met een man samengewoond. Downstairs worden er ondertussen aarzelend de eerste kleine kruupkes uitgewisseld. En als Harriët vertrokken is besluit Olke zijn gevoel te laten spreken. Want misschien is die beter te verstaan.  Hij zet romantisch wat theelichtjes in de hens en roept de 2 overgebleven dames er bij om te proosten. Alberdien was nog effe zoek. Die zat  twee dagen aan zenuwen te lossen op het kleinste kamertje.

Nu er nog maar 2 dames over zijn lijkt Olke nog zenuwachtiger dan eerst...

 

In Roemenië is het ondertussen een natte bedoening, hetgeen overigens niet op het lijdend voorwerp 'femei' slaat maar op de meteorologische situatie. Hierdoor is er bij David gewoonweg niks te doen. Tel er bij op dat er in het godvergeten oord sowieso nooit iets te beleven valt, en verbaas je over het feit dat desondanks alle drie de meiden van David bij hem willen blijven. Mara zegt heel beslist dat ze niet weg gaat. De dreigende stand van haar mondhoeken verraadt dat het haar menens is en dat naar alle waarschijnlijkheid er een politieke rel ontstaat wanneer David haar wil lossen. Na kort telefonisch overleg met het torentje in Den Haag lijkt het verstandig om Mara nog maar wat te laten blijven.

Suzanne heeft de kriebels. Maar dat kan vanalles betekenen zo weet zij. Met een aan honderd procent grenzende zekerheid weet ze dat het geen mieren vlooien of luizen zijn. Dus wat blijft er dan over? Juist ja! Gev...gevvvv...gevoehoehoe..ja ja! Zeg het maar Suzanne! Kom op! Voor de draad er mee! Wat zijn het suzanne? GEVOELENS!!!  hè hè het is er eindelijk uit!

David heeft nog even overleg met Yvon. Stiekem hoopt ie op een dealtje. Dat Yvon in de plaats komt van het grietje dat ie heen gaat zenden. Gelukkig blijft Yvon mij trouw en legt ze aan David uit dat het zo niet werkt. David stuurt de zelfverzekerde Jorien naar huis. Uitgerekend Jorien die er zo van overtuigd was dat ze een klik had met David. Ze is in shock! Hoe kan dat in vredesnaam? Ze stammelt dat zij had zich nog wel openlijk bloot had gegeven aan David.  Ja goed, die scene betwijfel ik ten stelligste. Ik heb alle afleveringen nogmaals bekeken, maar ik heb geen een blote griet voorbij zien komen.  Voor het geval dat het om een vluggertje ging ook nog effe in slow-motion terug gekeken, maar niks hoor. Er was nul noppes nada bloot te zien.

Jorien is ondertussen nog steeds in shock en weigert te vertrekken. Ook Yvon kan haar niet overhalen. Zelfs dreigen en slaan helpt niet. Uiteindelijk weet een productiemedewerker met het vingertje bij 'heen zenden van meiden' , te vinden in hoofdstuk 6, artikel 4 lid b, bladzijde 734 van de grote almanak genaamd 'Juridisch geen poot om op te staan' , Jorien te bewegen zich toch maar naar de uitgang te begeven. En zo geschiede...

 

Bij Marc blijft het van hetzelfde laken een pak. Met "Ja nee daar tsja euhhh mooi toch waar? best wel" blijft Marc zichzelf overtreffen met het maken van volzinnen. Terwijl de meiden samen met een handvol inboorlingen een gigantische trampoline gaan bouwen of zoiets, zit elk van de grieten met hun eigen gedachten. Anke weet het allemaal nog niet. Ze twijfelt nog tussen denken en voelen en is als de dood dat ze die twee door mekaar haalt en aan Marc's killerbody begint te voelen. Alleen al de gedachte hieraan maakt dat er een licht kreunend geluid ontsnapt aan haar lippen. Ook Irene twijfelt. Annekim twijfelt niet en geilt voor de volle honderd procent op Marc. Ze komt er openlijk voor uit dat het haar puur gaat om het vleselijke, om zijn onweerstaanbare body, ja zelfs om zijn strakke broek, die verraad dat er voor haar in Zambia nog best wel wat onontgonnen terrein te winnen is. Praten kan ik hem altijd nog leren, zo besluit de zichtbaar opgewonden Annekim.

Gelukkig is daar de altijd zo tactvolle Yvon die eerst even op Irene inpraat, met als gevolg dat Irene niet meer twijfelt maar het liefst asap met gierende banden de stoffige savanne van Zambia wil verlaten. In een ontroerend betoog probeert ze dit aan marc uit te leggen. Marc liegt dat hij het jammer vindt en reageert voor zijn doen emotioneel met de woorden "Ja oké ik zal je lach missen. Doei!" Irene gaat haar besluit aan de andere twee meiden vertellen en ook zij liegen dat ze het jammer vinden dat ze gaat. Marc is ondertussen helemaal van de wap door al dat 'vrouwengedoe' en wil nu snel gaan kiezen. Ja maar Marc je hoeft niet meer te kiezen jongen! Er is zojuist een vrouw voor je weg gevlucht! Ga daar 's over nadenken!

 

In Canada begint het langzaam te ontdooien. Niet buiten natuurlijk. Want het is nu eenmaal 8 maaden in het jaar winter op de koude toendra van Saskatchewan. Riks wil effe 1 op 1 met Eline. Ze wilden juist een baal hooi uitrollen maar de baal was bevroren en dat was balen. Maar wel mooi een kans voor Riks om Eline uit te horen. Er ontspint zich een - naar Saskatchewaanse normen - een warm  onderhoud, welke ruw wordt onderbroken door Marit. Marit is stik jaloers en wil ook een momentje met Riks. Maar nee, zij moet het kippenhok uitmesten. Da's dus 1-0 voor Eline.

Dat het een duel zal blijven blijkt wanneer nummertje 3 Claudia haar ware gevoelens prijs geeft aan de hond. Claudia vindt het hier niks, en het wordt ook nooit niks hier in dit godverlaten oord, alwaar de plaatselijke pastoor je beste vriend is, en de heilige mis het grootste verzetje is waar je weer een week op moet teren. Yvon vindt dat ze dit aan Riks moet opbiechten. Riks hoort haar relaas aan en troostend slaat ie Claudia bemoedigend met de grote werkhandschoen op haar rug. Later zie ik vanuit onze Pick-up dat Riks het met Yvon op een akkoordje probeert te gooien dat zij in plaats van Claudia blijft.  Gelukkig is kort claxoneneren en een vermanend vingertje van mijn kant voldoende om te zorgen dat dit feestje voor Riks niet door gaat.

Eline en Marit zijn best wel verbaasd dat Claudia 'm smeert. Zij vragen aan Riks wie hij eigenlijk als eerste naar huis had willen stemmen. Heel slim zegt Riks dat dat Claudia zou zijn...

 

Dans la France was er ondertussen al consternatie vanwege het heenzenden van de ontroostbare Pia. Om hun gedachten wat te verzetten gaan herman en de overgebleven meiden taarten bakken.  Gelukkig brengt al dat kneden snel troost en al gauw liggen ze alle drie in een deuk om het zakkie van Herman. Fleur voelt zich prima thuis op du ferme. Maar ook Anne legt in een uitgebreid betoog uit dat zij zich ook best wel goed voelt bij Herman. Ja, misschien dat ze wat veel praat of zo.

Geheel onvoorzien komen pa en ma eerder terug van Centerparcs en ook Herman's bijdehandte zusje is het verblijf in de paardenstal kotsbeu. Daarom moet er massaal aardappeles en boerenkool geoogst worden. Boerenkool heeft normaal gesproken altijd een beetje de zweem van 'beetje ruiken voelen proeven' over zich hangen maar in Frankrijk blijft het allemaal nog correct op de akker. De moeder van Herman, die overigens een exacte kopie is van Fleur en Anne, begint de meiden grondig uit te horen. Ze vraagt nog net niet of ze nog maagd zijn. Alhoewel het antwoord hierop met koeienletters van de meiskes af te lezen is. Het bijdehandte zusje van herman wrijft hem nog snel in dat ie er gauw weer eentje naar huis moet sturen. Dan heeft zij tenminste haar bed weer terug, denkt ze er sluw achter aan...

 

 

 

12-03-2017

Het was bijzonder teleurstellend om te zien dan elke boer braaf de vrouwtjes bij mekaar legde voor de nacht. In elk huis 3 brave grieten diep onder de dekens gedoken in degelijke pyama's. Het deprimerend beeld werd daar bovenop onuitstaanbaar versterkt door 5 brave boeren die hun wichtjes braaf goedennacht toewensten vanuit de deuropening.  Het leek pas gisteren, die mooie tijd dat Geert zijn dames al de eerste avond bepotelde. Of Limlander Marcel die heel wulps in zijn zwarte boxer en op zwarte sokken in de deuropening ging staan van het slaapnest van zijn meiden.  Of dat boer Martijn samen met zijn 3 chickies in de kelder sliep omdat het zo warm was. Waar is het lef gebleven van onze vakbroeders? Vooral in Olke was ik zwaar teleurgesteld. Al weken lopen pochen dat ie kruupkes ging maken. Maar ben je gek! Het enigste wat er kruupte was wat ongedierte.

Gelukkig brak de volgende dag aan. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Olke blijkt liever lui dan moe. Om naar de stal te gaan pakt ie z'n auto. De vrouwen willen die paar 100 meter best wel lopen. Olke niet. In de auto gluurt ie stiekem naar Alberdien in haar shirt met luipaardenprint. Hij hoopt dat de koeien zometeen er niet van schrikken. Harriët zien we even later de eerste bonuspunten binnen harken door stoer een koe in te spuiten. Sandra wil niet. Die wil alleen maar op nummer 1 staan. Maar hoe, geen flauw idee.  Alberdien wil ook gerust wel een naald in een koe steken. Maar dan wel vanf een trappetje. Want Alberdien is allerkruupens klein. Pinken opvoelen past zij voor. Sandra en Harriët willen best tot de schouders in een pink, Terug naar the house wil Alberdien lopen. Alberdien vind het allemaal maar druk, een kwartier samen met andere mensen. Olke wordt daar niet blij van. Volgens hem heeft ze niet maar is ze een pussy.

Net wanneer je denkt dat het bij Marc in Zambia niet erger kan worden, valt de stroom uit. In het donker is Marc nog slechter te verstaan. En het ging al wat stroefjes aldus Marc.  De hunck gaat samen met zijn meiden buiten  met de smartphone sterrenbeelden kijken. En vleermuizen spotten.  Wat een gezelligheid. Het huis van Marc heeft een traliedeur zoals in een gevangenis. Maar moet die deur Marc beschermen tegen Zambia of Zambia tegen Marc...Wat een treurnis allemaal zeg.  De volgende dag gaan ze naar zijn visboerderij. Beetje kijken naar een grijpkraan die tonnen vis uit het water sleurt. Daar wordt Annekim best wel broeds van. Ze vraagt zwoel in Marc's oor wat de voederconversie is. Marc wordt er zichtbaar opgewonden van en kreunt dat die 1,6 is.  Yep, de juiste snaar is geraakt bij onze visboer.  Later spelen ze nog wat Miami Vice met een aftands speedbootje. Ze gaan snorkelen tussen de vissen. De telkens boven komende   lelieblanke billen van de meiden doen denken aan de klassieker 'Jaws de witte haai'. De meiden worden best wel opgewonden van Marc's correcte body. Zijn onsamenhangend gebrabbel windt ze echter minder op. En om af te sluiten met een geëikte uitspraak van Marc; 'ja goh dat euhm nee hoe tsja geen flauw idee'

 

Bij David in Roemenië gaat het er best gemoedelijk aan toe. Jorien voelt een klik met David want ook zij heeft shit gehad in haar leventje. David voelt die klik ook. En dat vindt ie niet shit. David waarschuwd zijn meiden dat ie soms best wel een hork kan zijn. De meiden moeten hem dan een eikel noemen zegt David.  Als David gaat afwassen doet Mara afdrogen. Mara hoopt op liefde en zou het liefst David afdrogen. Vandaag gaan ze niet naar de troosteloze bende van David. Ze gaan varkens kijken bij een collega. De meiden vinden het er maar stinken. Toch luisteren ze dapper naar de enthousiaste uitleg van David. Gelukkig lijden de grieten niet aan een  Wakker Dier-aandoening en vinden ze het niet zielig. Zoals op dit bedrijf moet het bij mij ook worden vertelt David. Daar kunnen zijn dames zich nog niet echt een voorstelling bij maken.  De klik met Jorien zit David toch wel dwars. Hij wil daar met haar 1 op 1 over beppen en sluit de andere twee zolang op in een ander hok. Samen praten Jorien en David over gevoelens. Het is een broeierig tafereel. Het lijkt net alsof de een de andere elk moment kan gaan bespringen. David twijfelt nog of het wel goed is dat ze een klik hebben. Jorien vindt van wel. Jorien is ook niet bang om een keer ruzie te hebben met David. Want na ruzie volgt meestal de goedmaakseks.  David en Jorien gaan zo in mekaar op dat ze de andere twee niet horen bonken op de deur. Ze willen er onderhand wel eens uit. Alleen al vanwege een muis die ze zagen. Gezellig lopen ze met z'n vieren door. Een hoopvolle Jorien, twee meiden die nog nagriezelen van de muis en David met zijn handen continue bij het potlood.

 

Bij Riks blijft het kil en koud. Als het koud is wordt alles kleiner, ook het stukje wat er over hem te schrijven valt. Dus....De dames zijn al vroeg wakker. Tijd om het eskimopak aan te trekken om te gaan melken. Marit wordt best wel warm van Riks. En da's een wonder met die kou. Eline doet ook d'r best om momentjes te pakken maar niet heus. Want ze heeft telkens beelden van haar zoontje van zeven op haar netvlies, stijf bevroren in een klein eskimopakje.  Claudia is net effe wat rigoureuser in alles. Zij denkt de andere twee gewoon weg.  Kijken hoe dat voelt. Ja nog steeds koud dus.Met het eten klaar maken verbaast Riks zich over een dunschiller. Hij is vierkante aardappels gewend. Claudia vraagt om een staafmixer. Riks smijt haar vanalles toe maar geen staafmixer. Weet hij veel dat Claudia eigenlijk een soort van fibrator met brede kop bedoelt. Staafmixer-gate is geboren. Dus...

 

Herman zit in de put. De koetjes worden gemolken. Het is een dolle boel zo, samen met de 3 meiden. Na het melken gaat Herman met Pia du pain halen bij de bakker. Net uit de put wil Pia weer diep gaan met herman. Over gevoelens praten en zo. Herman is daar nog niet zo goed in en vertelt Pia dat hij op haar brief viel. Nee, dat was niet echt wat Pia wilde horen. Na het ontbijt gaan ze lekker met z'n vieren op de trekker pinken vangen. Ze zijn uitgebroken en rennen uitgelaten rond. Fleur voelt zich ook uitgelaten. Of nee, opgelaten. Want ze weet niet of Herman haar leuk vindt. Fleur vindt hem best wel een toffe, maar pas als de eerste griet naar huis is gaat ze Herman veroveren is haar plan. Haar brilletje slaat er zowat van aan. Dat ook zij die eerste kan zijn stond ze effe niet bij stil bedenkt ze ineens.  Anne vint Herman ook leuk. Ze heeft wel oren naar hem. Herman weet het allemaal niet en hoopt op een tegenvaller. Maar ze vallen niet tegen, alle drie niet, zo sombert hij. Bij het keuzemoment stuurt Herman Pia weg. Pia is ontroostbaar. Moet ze heel die rotzooi die ze mee naar La France had genomen na 1 dag weer inpakken. Met alle atributen in d'r rugzak neemt Pia afscheid. Voor het eerst in haar leven voelde ze een klik.  Wat een drama.  Herman zwaait Pia uit. Hij is zichtbaar opgelucht dat er nog maar twee meiden op de ferme zijn. Herman's bijdehandte zusje ziet het allemaal aan vanuit de paardenstal. Ze zal blij zijn wanneer de andere twee ook vertrekken en zij haar slaapkamer weer terug heeft.

 

 05-03-2017

'KKGGGRRRRKK!!' klinkt het door de intercom van Schiphol. "Het vliegtuig naar Texas staat inmiddels al op de startbaan. Wil Miss. Harriët nog mee dan zal ze nu moeten instappen. De gezagsvoerder haalt over 1 minuut de touwladder binnen."  Het was me wat zeg! Zat Harriët op het laatst nog een beetje 'hard to get' te spelen over de arme ruggetjes van haar kleinkinderen.

Dat het uiteindelijk allemaal goed kwam zien we wanneer Olke op zijn eigen joviale manier zijn dames verwelkomt op de farm in Texas. "Haaaaaaaaaai en hoeh is het daaaaan met jaaaaaaaaaaw?" was zijn enthousiaste redelijk kruupvrije verwelkoming bij elk van zijn ladys.  Harriët is ondertussen stiekem best wel very happy dat ze toch mee gegaan is. Alberdien weet binnen 10 minuten al dat het in Texas waarschijnlijk 'allebastes goed krupen' is en probeert een voorsprong op de andere twee te nemen door Fries te gaan praten met Olke. Sandra is meer het tiepje van 'Fryske bomen zaag je dikke planken' en weet de anderen te overtroeven door Olke tijdens het cadeautjes geven een miniscuul klein doosje in zijn eeltige handen te frommelen met daarin het sleuteltje van haar kuisheidsgordel. "Voor straks tijdens de citytrip Olke!" hijgt ze fluisterend in zijn oor.Olke geeft geen krimp en roept "ik moet op jullie allemaal passen!" met daarbij een veelbetekenende knipoog. Passen en meten in een notendop dus, deze week in het warme Texas.

 

Ondertussen is David in Roemenië druk bezig met het maken van de overlevingspaketten voor als straks zijn meiden komen. Yvon zit er ondertussen lekker nat bij te wezen. Nee, het weer is er stukken minder dan in Texas.  De 3 meiden zijn onderweg en Suzanne bedenkt ondertussen wel duizend redenen waarom ze niet naar dit triestig land zou moeten gaan. Maar ze heeft wel kriebels in d'r buik. "Buikgriep zeker!" schampert 1 van m'n sidekicks vanaf de bank.

Ondertussen zijn de dames gearriveerd en na de zoensessie stelt David voor om naar de stallen te gaan kijken. Mara vraagt of de laarzen mee moeten maar David stelt voor dat ze beter de GPS kunnen meenemen om te voorkomen dat ze verdwalen. Stel je voor, denkt David, straks zijn m'n chickies al verdwaald voordat ik er gebruik van heb gemaakt. Bij de stallen aangekomen geeft David uitgebreid bouwkundig advies en de meiden knikken braaf ja in de hoop dat ze zo wat slimmer over komen, maar ondertussen snappen ze er geen hout van wat ie nou eigenlijk precies allemaal wil met die troosteloze bende in dat Roemeense oerwoud. Onderwijl koopt David bij een zekere Mickey nog snel even de plaatselijke maffia af.Overigens David vond het zelf ook maar een troosteloze bende en hij besloot daar direct mee af te rekenen door aan zijn 3 meiden bossenmaaiers uit te reiken zodat ze meteen konden beginnen om het woud een kopje kleiner te maken.In het werk lieten de dames het beste van zichzelf zien. Mara was de gevoeligste. Met kleine gilletjes aaide ze voorzichtig door de struiken. Suzanne was de meest ervarene en maaide met koele berekenende bewegingen alles en iedereen af wat voor haar voeten kwam. Ondertussen was Jorien het takkewijf.  Na gedane arbeid is het goed rusten en terwijl de dames hun dingetjes deden probeerde David eten klaar te maken op een kookplaat die hij waarschijnlijk voor het eerst zag. Ach, zei David met een schalkse knipoog, het wordt vast gezellig. Alle drie de meiden hebben puntjes waar ik best wel een goed gevoel bij krijg.  Wat is het toch ook een boefie hè, onze David.

 

In Zambia tikt de thermometer ondertussen een genadeloze 45 graden aan. Ook daar zijn de vrouwen gearriveerd. Annekim had toevallig net haar 'babyolifantjesredden-quotum' vol en had dus tijd om de andere twee op te halen van het vliegveld. Was zij slim geweest had ze die twee mooi achtergelaten op die zanderige landingsstrip, dan had ze Marc mooi voor d'r eigen alleen gehad. Maar goed, dan krijg je ook alleen maar lastige vragen van en da's ook niet wat.Marc zelf is knetter nerveus. Of hij heeft een zonnesteek. Want meestal brabbelt ie allerlei woordjes aan mekaar in de hoop dat de kijker er chocola van kunnen maken. Heel stiekem hoopt ie op ondertiteling op tv. "Daktari ken nog gin fatsoenlijke zin zeggen!" klinkt het al snel vanaf de side-kickbank. Nee, z'n meiden inpakken middels een geanimeerd gesprek zal een kansloze missie worden. Hij zal het moeten hebben van zijn andere skills, wat die dan ook moge zijn. "Ja nee warm weet niet dames deze week euhhh we zienwel...shit dat klonk slecht..." horen we Marc nog mompelen.

 

Het is eind juli en bij Riks in de voortuin van de Noordpool is het al winter. Als een echte thee-sommelier maakt Riks tea voor Yvon. Yvon kon het niet nalaten even te komen nieuwsgierigen op de prairies van Saskatchewan. Zijn 3 vrouwen waren ondertussen op weg naar de farm. Onderweg probeerden ze mekaar moed in te spreken. Want wat zag het er uitgestorven uit in dat desolate Saskatchewam. Goeiendag zeg! Marit wist heel zeker dat ze al 3 uur lang geen house or living soal meer gezien had.  "He we rijden het dorp binnen!"riep Eine blij. "En dat was het dorp.." somberde Claudia er 3 seconde later achteraan.  Uiteiendelijk kwamen ze op de farm aan en doodmoe met een flinke jetlag wilden ze best wel even gaan rusten. Maar dan kennen ze Riks nog niet! De laarzen en thermo-overall lagen onverbiddelijk te wachten op hun bedjes. Want eerst moesten de koeien gemolken worden. Kijk en dan denk je van, goh ben 'ns een gentleman, laat die dames effe lekker hun ding doen zodat ze kunnen bijkomen van de reis. Maar nee, Riks is wat dat betreft 'n echte Riks. Eerst werken en dan leven!  Wat overigens zorgelijk is, is dat Riks met zijn dames communiceert alsof zij de local taxcollector zijn. En zijn lichaamstaal laat onverbiddelijk zien dat hij er een broertje dood aan heeft wanneer vrouwen bij de hand gaan doen.  Nee, het lijkt er nu al op dat Canada wederom uit de bus gaat komen als 'stonecold' en dat elk klein opflikkerend vlammetje in de damesharten meteen uitgeblazen wordt door de kille wind op de onmetelijke prairie. Brrrrrr....

 

Ja kijk, en dan blijkt maar weer dat La France toch nog steeds met stip bovenaan staat als het land van de l'amour. We zien een goedgemutste Herman blij taarten bakken. Zijn dames zijn onderweg. En ja, hij is best wel nerveus voor wat er komen gaat en ook hij heeft rare kriebels in zijn buik. "Volgens mij issie aan d'n dunne, ut érrum menneke!" klinkt het al vanuit de side-kick hoek met veel leedvermaak. Jaja waar zou je zijn zonder een aantal scherp analyserende sidekicks.  Herman wilde graag het maison voor zich alleen en had daarom zijn ouders een weekje Centerparks cadeau gedaan. Hij hoefde geen pottekijkers. "Hahaha kijk es, z'n zusje mot sekers een week lang perd rije!" aldus een wakkere sidekick, wijzend op een galloperende knol in de schemer. Zoals Herman al zei; geen pottekijkers deze week.  Maar ondertussen zijn de taarten klaar en Herman gaat zijn trois filles ophalen van het station. Onderweg kwetteren de meiden honderduit. Enthousiast roepen ze dat ze allerlei atributen meegenomen hebben om te kunnen spelen met elkaar en dat Herman ook met hun mag spelen! Met rode oortjes stuurt Herman de voiture richting du ferme. Na taart eten is het goed melken en daarna halen de meiden hun atributen tevoorschijn en spelen met elkaar tot in de kleine uurtjes. Herman ziet het allemaal goedkeurend aan. Zijn oren tuiten en hij besluit om deze avond nog maar even niet mee te doen. 

 Zij zijn nu al dé sensatie van Boer zoekt Vrouw 2017; La trois viérges dans la France!!!

 

  26-02-2017

Het was me een avondje wel zeg! De emoties zwieberden van links naar rechts, gelijk een vol uier van een verse 10e kalfs MRIJ koe. Nooit eerder werd er al zo vroeg in de wedstrijd om de boeren gejankt. En sommige boeren waren inderdaad om te janken, bijvoorbeeld  Riks met zijn zeer domme en ongelukkige uitspraak. Maar hierover later meer.

Om te beginnen; één ding wil ik graag recht gezet hebben. De kijker zag zoals in eerdere jaren dat Labradoedel Tommie Yvon mocht vergezellen in haar pelgrimstocht om vrouwen te bekeren tot het Boerenbed, of nog liever; tot de door haar zelf uitgebrachte servieslijn. Maar Tommie was dit jaar bedrog! Boerenbedrog!  Tommie was ik! Of nee, ik was Tommie! Ze hebben mij eruit gefotoshopt en die dreadlockjoekel dr in gemonteerd, puur en alleen omdat Dreadlock-Tommie nog een sponsorcontract had lopen met een shampoproducent.

Dus de volgende keer dat jullie Tommie hevig kwispelend langs Yvon zien zitten onderwijl vrolijk met een fladderende tong uit het autoraampje; dat ben ik.

Over naar de main business. Naar de boeren dus. Deze keer namen de boeren hun vijftal mee voor allerlei activiteiten. Zelfs boer Marc     (rare vogel hoor! Aldus m'n side-kicks) had ze nu alle vijf op een rijtje. Annekim was gekozen bij de overgebleven vijf en vond dat voldoende reden om nu wel naar Nederland te komen. Marc ging met zijn vrouwen iets vaags bouwen met bamboe. En om de een of andere reden moest dat langs de waterkant, waardoor de kijker de indruk moest krijgen dat er een boot of zoiets gebouwd moest worden. 

Maar niks van dit al! Er werd een geraamte in mekaar geknutseld wat daarna heel demostratief in het water werd gezet. Je zou er maar mee naar Zambia moeten varen zeg! Het leek toch helemaal nergens op! Verder is en blijft Marc een vage gast. Sluwe vriendelijke ogen die niks prijs geven, aldus een wakkere side-kick.

En wie Marc uiteindelijk gekozen heeft is ook al vaag. Ja, dat chickie uit Zambia, die hij natuurlijk allang kende vantevoren en er al lang en breed mee whats-appte. Want komop nou! Als je als Nederlanse blonde chick in Zambia zit is dat natuurlijk meteen rond gebazuind! Wat wel duidelijk was is dat hij Nicole niet koos. Nicole was inseminator, en dat pastte Marc niet. Hij is zo'n type die zelf het juiste inseminatiemoment wil kiezen.

 

Gelukkig ging het er bij Olke vanouds gezellig aan toe. "Hee!!! Aais!!!" riep Olke verheugd, toen bleek dat ze een schaatsclinic zouden krijgen. Olke is en blijft een Fries, en zien zij ijs worden ze meteen helemaal happy. Dat zit gewoon in de Fryske genen verankerd. Het schijnt dat de Friezen ook allemaal met de Noren aan geboren worden. Er moet ook nergens zoveel gehecht worden na een bevalling als bij de jonge Fryske moeders.

Maar goed. Olke en zijn dames gingen dus schaatsen, en dat in diverse standjes, variërend van met z'n tweeën tot met z'n zessen. Het leek wel een zesspan Fryske paarden voor een sjeeske, maar dan zonder sjeeske. Na het ijsglijden was er tijd voor bier en wijn. Olke vond het zo gezellig dat ie haast vergat waar het om ging. Gelukkig zorgde de alcohol consumptie voor losse lippen én voor losse gevoelens. De dames probeerden Olke voor zich te winnen met paaien, met tranen, met trieste verhaaltjes, kortom alles werd uit de kast getrokken om die vriendelijke Texaan te overtuigen dat juist zij die ene was om een kruupke mee te maken.

Olke zag door de bomen het bos niet meer en riep hulp in. En die hulp was de vader van Olke, een ouwe charmeur die waarschijnlijk had gedacht van waar gegeten wordt blijven kruimels achter, en een een mooi jong kruimeltje had hij nog wel plek voor in z'n koffer wanneer ie weer terug ging naar Texas. Het keuzemoment was daarna vrij simpel voor Olke. Hij koos niet voor Arriane, die trouwens toch al in een hoekje stiekem zat te overlijden, maar wel voor superkruper Alberdien, Sandra en Harriet.

 

Bij David gingen ze verder waar ze vorige week gebleven waren nl. alcohol innemen. Het mooie daarvan is dat vrouwen dan wat losser worden en je zeer vermakelijke toestanden krijgt.  De meiden moesten ook uit een bonk klei David na boetseren. "d-d-dat wordt heel m-m-m-makkelijk!" riep Jorien met dubbele tong. "Gewoon een h-h-hele dikke Barbapapa kleie!" 

De toon was gezet dus. Na het kleien kregen de meiden de vraag voorgelegd of ze over vijf jaar kinderen wilden. Normaal gesproken een heel ongemakkelijke vraag voor een groep meiden die op 1 na allemaal 19 waren. Maar niet wanneer er alcohol in het spel was! De meesten wilden dolgraag een Barbakindje samen met Barbapapa. Mara, die veeeeeeeeeeeeeel ouder was dan de rest, snapte al die prille rammelende eierstokjes niet. Zij was immers veel ouder dan de anderen en wist honderd procent zeker dat zij de enigste was waar het serieus rammelde. Nadat David er haar er van overtuigd had dat het hem niks uitmaakte dat zij ouder was, besloot Mara het tactisch aan te pakken, hetgeen uitbetaald werd tijdens het keuzemoment. Ook Suzanne en Jorien mogen mee.

 

Riks ging met zijn dames worsten draaien. Gelukkig wordt Riks altijd ondertiteld. Want als Riks in beeld komt zetten wij altijd het geluid uit vanwege 'Chainsaw Catherine'. Man man! Wat heeft dat mens een schelle hoogst iritante stem! Maar goed, ze gingen dus worsten draaien. Tijdens dit ritueel vertelde Riks dat ie thuis ook altijd een eigen beessie in de vriezer had want: (Let nu op want nu werd het echt een worst case scenario!) Riks wilde geen worst uit de shop want die zat vol hormonen. WTF Riks!!! You dumhead!!! Terwijl er ca. 3.500.000 kijkers voor de buis zitten ga jij roepen dat vlees in de winkels vol hormonen zit!!!  Diskwalifiseren die poolhond verdorie!!!

Verder vertelde Riks enthousiast over het geloof. De meeste dames geloofden het wel. Na het gaffelwerpen, met minmaal slachtoffers, was het tijd om worst te gaan happen, voor Riks overigens een zeer belangrijk selectiecriterium, hoe er met worst omgegaan werd. Daarna kwam Yvon, met de bloes wagenswijd open, Riks uithoren wie hij ging kiezen. Kwijlend boven haar decolité stotterde Riks dat ie Catherine iig naar huis stuurde want die zaagde alleen maar aan z'n kop. Eline, Marit en Claudia waren de uitverkorenen.

 

Voor Herman was het vandaag paarden mennen met zijn meiden. Gelukkig had hij grietjes uitgekozen die wel met paarden konden omgaan. Fleur riep zelfs heel overmoedig dat ze zo op een paard kroop maar dat Herman toch wat moeilijker was. Hoffelijk hielp Herman Pia bij het pootje lichten en verrast constateerden de grietjes dat Herman 'm wel omhoog kreeg. Mooie Anne gaf toe dat zij wel van de actie was want dan voelde ze de klik en werd ze toegankelijk.

Ja oké, na al dat dubbelzinnig gekeutel van 'La size viérge' werd het tijd voor het serieuzere werk. Onder het genot van een barbecue en wijn vroegen de meidenn of Herman nog vragen had. Hierop volgde een kort moment van drie kwartier stilte, Nee, Herman liet zich niet in de kaarten kijken. Wijs koos hij voor Hanne, Pleun en Pia.

Volgende week arriveren de gekozen dames op de farms van hun boeren. Ik ben benieuwd!

 

 

 

 

19-02-2017

Boer Zoekt Vrouw; saai part II

Iets wat we helemaal vergeten waren, omdat BZV er jarenlang uit lag, was dat de eerste afleveringen oer- en oersaai kunnen zijn. Of kunnen zijn. Het is een verdomd lange zit voor daten zonder pit. Eerst al dat geworstel daar stapels brieven en schaamteloze hobbywerkjes met daar op volgend de speeddate met je 10 uitgekozen vrouwen. Die speeddates duren slechts 5 minuten en in zo'n kort tijd kan toch geen enkele boer de boel verstieren? Of toch wel? Olke was er helemaal klaar voor om deze middag er tien keer op te krupe. Onderweg in het vliegtuig richting 'Ze Nezzerlents' had hij volop tijd om de laatste herziene druk van 'krupe doe je zo' nog es goed door te spitten, want hij wist nog precies hoe het spreekwoord ging; "one crupe a day keeps the callgirl away" en zelf had Olke daar zijn eigen versie aan toegevoegd "Ten crupes a day will keep Olke tevree"!

En zo zagen we Texaan Olke ietwat verlaten zitten in een half ingestortte kas, alsof dat ding pijnlijk het verval van zijn dates moest aankondigen. Jonge blomme van 30 zouden er immers weinig tussen zitten. Maar ach, Olke deed niet moeilijk. Na jarenlange eenzaamheid op zn ranch was hij blij met alles wat een hartslag had.

Dus zat daar een over-enthousiaste Olke zijn dates de stuipen op het lijf te jagen door meteen vanuit het niets erop te willen krupe. Geen van de 10 dames zag dit aankomen. Olke wel. Gelukkig betroffen het vooral dames die al enigszins belegen waren en dus in feite wel het klappen van de zweep zouden moeten kennen. Maar dan nog. 1 van hen kwam er openlijk vooruit dat ze gekomen was voor een lekker kruupke maar dat had ze dan na de speedate willen doen als een soort van naspel. En zo kwam er vanalles bij Olke in de kas. Variërend van een perd van een wijf met paars haar tot eentje die met trillende lippen nu pas besefte dat ze haar kleinkinderen waarschijnlijk niet vaak meer zou zien wanneer ze met Olke mee zou gaan naar zijn CrupeCave.  Met bibberende stem vroeg ze nog naar de tornado's die wel es over Olkes farm trokken. "Ach", zei Olke, "tornado's mojje niet bang voor weez'n. Het bunt net vrouw'n; asse koom'n bunt ze warm en nat maar als ze weer vertrokk'n bunt bujje je house en je car kwijt."

David deed het heel anders. Hij ging speeddaten in zijn Brabantse stamkroeg. Als onvervalste Bourgondiër hoopte hij deze middag een smakelijke authentieke deerne te verschalken. Alsof het over een worstenbroodje ging. David had zich stellig voorgenomen om alles wat maar enigszins met paard te maken had, af te wijzen. Maar wanneer ie dan weer tegenover zo'n paardengrietje met prachtige ogen zat, parkeerde hij zijn antipathie jegens de nobele viervoeter snel ver weg uit zijn gedachte.

Dat David duidelijk van origine uit de goeie helft van Nederland kwam,bleek snel toen hij al ras de potten bier liet aanrukken. Worstenbrood en bier waren samen de rode draad door Davids bourgondische leven. Je vraagt je dan af; wat zoekt zo'n gast in hemelsnaam in de oerwouden van een Oost-Europese dictatuur?

Nog heel even zag hij Yvon aan voor een date. Maar na zijn brieven gecontroleerd te hebben zag ie tot zijn grote teleurstelling dat zij er niet tussen zat en mocht Yvon weer gaan.

 

Visboer Marc had overduidelijk zijn tiental met zorg uitgeselecteerd. Jong, sportief, en allen blond genoeg om te kunnen leren vissen. Marc was vooral van het luisteren. Zijn 9 vrouwen probeerden mekaar te overtroeven door Marc nethousiast te vertellen hoeveel ze wel niet reisden en dat ze overal in de wereld geweest waren. Marc bleef vriendelijk knikken maar dacht ondertussen 'what the f*ck is dit man! Ik wil gewoon een vrouwtje wat een mij een beetje in de gaten kan houwe en af en toe een lekker visje voor me wil klaar maken.' 

Marc raakte zichtbaar geïrriteerd van al dat reislustig vrouwelijk schoon wat passeerde, en kwam pas weer tot rust toen hij ging skypen met de Zambiaanse Annekim, een griet die wel héél erg leek op zijn toekomstige vrouw.  Zij had zojuist een weesolifantje gered en had nog net 5 minuutjes over om Marc er van te overtuigen dat ie allemaal niet zo moeilijk moest doen met dat Nederlands spul en gewoon asap terug moest komen naar Zambia.  Mijn sidekicks vonden Marc trouwens maar een saaie kwiebus. Een beetje soort van boer Tom zeg maar. Dus waarschijnlijk zien we Marc over een paar jaar terug op tv in het programma 'eigen vis & vijver' of zoiets.

 

Rikst had z'n speeddate-stekkie gevonden op zijn ouderlijke boerderij. Heel attent had ie voor al zijn dates een vaes met bloemen mee genomen. Heel sympathiek, dat wel, maar  beter had ie z'n centen in een vertaelcomputer kunnen steken. Rikst was Rikst en dat betekende voor zijn 10 daemes dat zij zich de marteling van zijn rechtlijnigheid moesten laten wel gevallen. Kwam er een vrouwtje heel blij aan met een cadeautje in de vorm van een klein hoefijzer, snauwde Rikst meteen dat hij niks van die knollen moest weten en smeet ie de gift achteloos in een hoekje. Soms was het maar goed dat Rikst amper te verstaen was. 

Grappig om te zien ook dat elke boer een eigen soort van vrouwen aantrekt. Rikst spande daarin de kroon met een deerne die oogde als een bouwvakker die zo te zien met haar haren in de hakselaer gezeten had. Of neem Catherine, een vrouw met de stem van een slijptol, snijdend met een steenschijf in metael. De oplettende kijker hoorde toen beslist de match tussen dat afgrijselijk geluid en de stem van Rikst. Vooral wanneer Rikst het woordje 'banaen' uit spreekt. Want heus! Rikst kreeg van 1 van de vrouwtjes een banaen! En de manier waarop hij dat gele kromme ding benoemde, klonk het alsof ie vermoede dat het gele ding al es gebruitkt was.

 

Ondertussen zat Herman in een caravannetje te wachten op zijn tiental. Alle tien stuk voor stuk vrouwelijke versies van Herman. Soort van Hermienen zeg maar. Opvallend vaak een bril, de nerd-look, en stuk voor stuk meiden die speciaal voor herman maagd waren gebleven.

Jazekers! Herman is dit seizoen 'the virgin-magnet'! Een heel scala aan meisjes in gemuurbloemde jurkjes trok aan hem voorbij. Uitzondering op de regel was model Anneke. Een grietje die nét te dun was, maar toch op Herman's goedkeuring kon rekenen. Van Anneke was de brief waarbij hij zich openlijk af vroeg waarom zo'n mooie meid op hem zou schrijven.  Herman complimenteerde Anneke op zijn manier door te zeggen dat zij totaal niet op de foto leek.

'Vive le photoshop!'

 

 

 

 

12-02-2017

We schrijven twaalf februari tweeduizendenzeventien, twintig uur twintig. Het is de avond waarvan wij allemaal wisten dat ie komen zou; de avond waarvan iedereen over vijftig jaar nog precies weet wat hij of zij toen aan het doen was!

Namelijk Boer Zoekt Vrouw kijken!

M'n side-kicks en ik waren er klaar voor! De verwachtingen waren immera hooggespannen; want: hoe zou het nu met de boeren zijn die, voor ons gevoel, al een ziljoen jaar geleden aan ons waren voorgesteld?

Zou Olke, met de langste doopname ever nl. Olkebollekerebusollekeollekebollekeknol, een LOI spoedcursus 'Nederlands voor Beginners' hebben gedaan zoals Yvon hem adviseerde? Of zou hij er zich als een Olke van Leiden vanaf gemaakt hebben met een snelle Inburgeringscursus?

Zou Herman de Fransoos al ontmaagd zijn? En Marc uit Zambia, waarvan boze tongen beweerden dat ie helemaal geen boer was, zou hij nog depri zijn? En hard to get spelen?

En David; hoe zou het met hem zijn? Zou hij ondertussen de uitgang gevonden hebben daar in de Roemeense rimboe alwaar ergens her en der zijn stallen stonden, en je kapmes het belangrijkste gereedschap is? En of Riks er zal zijn....mwhoa denk whishfull thinkin' want die zit natuurlijk al maanden  vastgevroren daro in het zuiden van de noordpool.

Nou ja, we zullen het zien. En we krégen het te zien! Ze waren er allemaal!  Een enorme vreugde maakte zich meester van mij en m'n side-kicks, alhoewel een deel van mijn hulptroepen liever Moordvrouwen wilde kijken, maar dat terzijde. Alle vijf de boeren waren gearriveerd in ons kleine landje, klaar om een vrouw te schaken en deze mee te nemen naar hun nieuwe thuisland.

Al vroeg stond 'ons' Yvon de mannen al op te wachten. Als Yvon in beeld komt begint voor mij altijd even de zon te schijnen. Ik kan niet wachten om straks met haar op reis te gaan naar al die verre landen. Romantisch samen in een vette jeep, ik stoer met m'n ene hand aan het lederen stuur en m'n andere hand losjes over de bijrijdersseat, onderwijl achteloos spelend met haar blonde haren. En 's avonds dan nemen we een hotel. En after diner gaan we naar onze kamer en dan! .............Ow wacht, ik dwaal nu wel heel erg af. Waar was ik gebleven...euhhh..Oja! Yvon had een verrassing voor de kerels. Ze zouden namelijk de boot in gaan, iets wat de emigranten vele jaren geleden ook deden. Of moesten, anders waren ze geen emigrant natuurlijk. Yvon had de Love Boat, een ieder wel bekend, weten te redden van de sloop, en deze boot boerklaar gemaakt voor haar gasten.

Als eerste kwam Olke op Yvon afgestoven. Dol enthousiast rande hij haar aan, en door d'r flink op los te flemen begreep Yvon dat Texaan Olke er in ieder geval helemaal klaar voor was. Ook de bedeesde Herman kwam inmiddels aan. Hij werd keurig door zijn moeder bij de oploopbrug afgezet alwaar moeders hem zorgzaam het rugzakje omdeed alwaar zijn pyama en een appel in zaten. Nog een laatste kus op de wang en een 'bonjour!' waarna moeder met betraande ogen weer weg reed en haar Herman achterliet. Gelukkig kwamen op dat moment net Riks en Marc er aan gelopen zodat een opgeluchte moeder in haar achteruitkijkspiegeltje zag dat haar jongen niet alleen was.

Al snel voegde ook David zich bij hen, die trouwens nog flink na mopperde over het feit dat ze op het vliegveld zijn kapmes hadden afgenomen. Hoe moest hij straks in hemelsnaam zijn stallen ooit weer vinden? Maar dat waren zorgen voor later. De Love Boat gooide de trossen los en vertrok.

Aan boord ging Yvon meteen tot actie over en ging de brieven rondbrengen. Het waren er weer een hoop zeg! Een hoop smachtende brieven en natuurlijk al die goed bedoelde werkstukjes, alwaar menig vrouw zich onbeheerst op uitgeleefd hadden. De vijf boeren gingen al snel met vijf jonge grieten het schip in om zich daar door hun brieven heen te worstelen. Vantevoren nog snel een laatste groepshug en de broodnodige peptalk voor deze vijf tostesteronbommen. Ze waren er klaar voor!

Marc de visboer had dit jaar de meeste brieven nl. 829!  TV persoonlijkheid Tom, formely known als tuinman Tom en nog formalyer known als bollenboer Tom zou trouwens om dat aantal gelachen hebben. Maar dat terzijde. Er waren dus 829 vrouwen die van plan waren om bij Marc vissen te gaan voeren en hem af te helpen van zijn sombere gedachten. En da's dapper! Want achter de gulle lach van deze Zambiaanse visser gaat een hoop leed schuil en de vraag is kun je dat als vrouw handlen? Altijd maar de blije huismus te moeten spelen om het mannetje happy te houden? Gelukkig werd Marc bijgestaan door zijn medisch team, die er mede voor moesten zorgen dat Marc er tien vrouwen uit zocht die twentyfourseven blij waren en er sportief uitzagen. Want enige snelheid bij zijn aankomende bruid was een pre. Elk touw in Marc zijn handen was verdacht en diende dus asap uit zijn handen gegrist te worden.

Voor Olke was het al duidelijk. Hij wilde het liefst geen vrouw van boven de vijftig. Yvon probeerde Olke nog te verleiden door te zeggen dat dergelijke vrouwen ook jong van geest kunnen zijn, maar Olke zat er niet op te wachten. Hij wilde geen ouwe gum met piepende onderschanieren, hij wilde gewoon een wipgrage deerne. En gelijk heeft ie!  Zijn oog liet ie al snel vallen op een brief van een zekere Harriette. Dit vrouwtje was lid van een parenclub. Of was het nu paardenclub? Voor de zekerheid gooide Olke haar brief toch maar op de stapel van de blijvers.

Riks was sowieso al verbaasd dat er vrouwen waren die voor hem het leven vaarwel wilden zeggen om af te gaan zien op het zuidelijkste puntje van de noordpool. Zorgvuldig stelde hij zijn tiental samen waarbij vooral opgelet werd of ze een eskimo-jas droegen.

En dan David. David had 'een vriend' geregeld om samen met hem een selectie te maken uit de 88 brieven. Vanaf de side-kick bank sneerde er eentje al "ja ja een 'vriend'. Friend for benefits zeker!" David speelde op zeker. Want naast een 'ja' stapel en een 'nee' stapel had ie voor de zekerheid ook een 'misschien' stapel gemaakt. Logisch trouwens want misschien zat de vrouw van zijn dromen daar wel tussen. David selecteerde vooral op 'Jane' types. Vrouwen die niet te beroerd waren om zich hangend aan een Roemeense liaan zich een weg door het oerwoud te banen met een kapmes.

Herman had weer hele andere criteria. Hij zocht een muzikale meid. En of ze nu voor de muziek uit wilde lopen, zijn fiere fagot wilde strelen of een jobje wilde blowen maakte hem niet eens zoveel uit. Herman bekende dat hij op de heenweg een paar keer de voiture van moeders onder had gekotst, zo zenuwachtig was ie. Want de dag dat hij maagd af zou zijn kwam steeds dichter bij. Van de ene kant was hij daar erg blij mee. Van de andere kant viel het afscheid nemen van z'n rechterhand hem zwaar.

Maar goed. De mannen zijn de boot ingegaan. Het schip vaart op ramkoers. Volgende week zullen we weten welke vrouwen zich door de speeddate weten te worstelen.

Kan niet wachten! Ondertussen droom ik verder over Yvon...

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

02-01-2017

Stoppen.

Afgelopen nazomer was eindelijk de tijd rijp om knopen te gaan doorhakken. Zelfstandig ons bedrijf te laten draaien was een utopie. Als eigenwijze boer waren de ontmoedigende woorden van mijn artsen altijd juist een extra prikkel geweest om ze te laten zien dat zij er met hun witte jassen en dure studies niks van af wisten.

Als een volleerd wielrenner werd ik door m'n soigneur op de been gehouden middels mijn indrukwekkende verzameling medicijnen, die ik verspreid over de dag braaf slikte, smeerde, of mezelf in spoot. En ik moet zeggen: Chapeau farmaceutische industrie! Zonder jullie waren we nergens!

Maar op een gegeven moment kom je in de situatie dat je op een dermate hoog inname niveau zit dat je een prof-junckie wordt, en dat het gevaar dreigt dat je straks na je aanwezigheid op aarde uiteindelijk moet worden afgevoerd als chemisch afval. En da's niet sjiek jegens de nabestaanden, een uitvaart waarbij in het crematorium aan iedereen witte overalls en gasdichte helmen worden uitgereikt. We willen het tenslotte toch allemaal een beetje gezellig houden hè.

Maar om terug te komen op het onderwerp; afgelopen nazomer besloten we dus dat het klaar moest zijn en er andere wegen bekeken moesten worden. Doorslag gaf uiteindelijk de chronische neurophatische pijn, een constant aanwezige brandende schurende pijn door beschadigde zenuwen, ooit overgehouden aan de guerilla-oorlog met Dorus 4, alom bekend en benoemd in de geschiedenisboekjes.

We gingen brainstormen wat wijsheid zou zijn. Al snel gaf de Overheid ons het antwoord op een presenteerblaadje; 14 cent vangen voor elke liter melk die je NIET produceert. Zeg dit 10x achter elkaar en je wordt overvallen door een mix van genialiteit en waanzin. Hier sloot al snel onze melkverwerker, Royal Friesland Campina, op aan door er 10 cent per liter bovenop te doen.

Dit was trouwens geen cadeautje van onze Overheid. Overheden geven namelijk geen cadeautjes. Campina ook niet. Het zijn allemaal sigaren uit eigen doos. Maar wel sigaren die best lekker smaken, ook al rook je niet.

In die periode vingen wij 21-23 cent per liter voor onze geleverde melk dus 24 cent beuren door op onze handen te gaan zitten klonk erg aanlokkelijk, ook al moest je er sigaren uit eigen doos voor gaan roken.

We besloten maximaal in te schrijven voor deze regeling, hetgeen betekende dat we onze melkleverantie zouden moeten halveren. Dit losten wij vrij eenvoudig op door een kwart van de koeien weg te doen en een kwart droog te zetten. Je moet het immers niet moeilijker maken dat het is. Piece of cake. Een kind kan de was doen.

Ondertussen probeerde onze Overheid de mensen wijs te maken dat ons land een milieuprobleem had. En dat probleem zou worden veroorzaakt door de veehouderij.  De Nederlandse koeien produceerden teveel fosfaat dus moesten er een paar honderdduizend koeien 'geslachtofferd' worden. Gaandeweg werd het steeds duidelijker dat we helemaal geen milieuprobleem hadden maar dat onze Overheid de komende decennia veel milieuruimte nodig had voor extra asfalt, uitbreiding van luchthavens en andere spielerei. En waar kun je deze milieuruimte nu makkelijk weg kapen dan bij de Nederlandse veehouderij. Ook is er geen fosfaatprobleem. Er komt zelfs een onherroepelijk fosfaattekort op onze planeet. Dit is bekend bij onze leiders maar die hanteren nog steeds de stelling 'beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd'.

Los van deze waanzin gaan wij onze melkveetak beëindigen.Morgen (3 januari) vertekt de eerste van 5 combinaties met elk 26 koeien. Met de resterende 4 vrachten wachten we nog een tijdje. Van deze 104 stuks moeten de meesten nog afkalven. De rest zijn dieren die pas gekalfd hebben en volgens de regels nog niet weg mogen.

Dit koppel staat deels al droog. Het restant gaat ook droog komende week, op een klupje zoogkoeien na.

Ons vervelen straks gaat niet gebeuren.De afgelopen paar jaar is er veel 'kluswerk' blijven liggen dus om dit af te ronden zijn we al een mooi poosje zoet. Ook hebben we straks nog steeds een honderd stuks jongvee en vleesvee welke verzorgd dienen te worden. En over een paar maanden moeten we weer volop aan de bak in onze akkerbouwtak.

Komend jaar gaan we benutten om te onderzoeken welke kant we precies in willen. Akkerbouw, vleevee, stalruimte verhuren, of misschien wel ruimte voor ruimte middels de aankomende 'staldering', een wet die er op toe ziet dat wanneer een ondernemer er een stal bij wil bouwen, hij eerste elders stalruimte moet opkopen/slopen.

We zien wel hoe de wind gaat waaien. Er komt zonder meer een heel stukje rust binnen ons bedrijf, zowel letterlijk als figuurlijk.

En daar kijken wij beiden naar uit.

Als laatste willen wij jullie allen een heel gelukkig nieuwjaar toe wensen. Het zijn roerige tijden in de veehouderij. We hopen dat een ieder voor zichzelf de juiste keuze durft te maken en dat onze sector er uiteindelijk sterker uit komt.

Heel veel succes allen!

 

 

28-08-2016 

We schrijven 28 augustus 2016 als memorabele dag want: het voorspel van Boer zoekt Vrouw is weer begonnen! Zoals de meesten van ons al wisten wordt het weer een buitenlandse editie.

Een vurrukkellukke editie dus waarin mijn vriendin Yvon - mag ik vriendin zeggen? Ja! dat mag ik! - ons weer meeneemt en ons alle hoeken laat zien. Ik kan niet wachten!!

Maar laten we beginnen bij het begin. We zien Yvon rondrijden in de USA, Texas om precies te zijn. Langzaam zoemt de camera in op de rode pickup waarin de blonde droom van elke man die naar kuilvoer ruikt met haar handen losjes om het stuur het erf op stuurt van het eerste slachtoffer. Wat zeg ik? Gelukzak bedoel ik.

Een man van middelbare leeftijd komt verrukt het huis uit gespurt, met een hunkerende snelheid die verraadt dat hij al een tijdje vrouwenloos is. "Ach wa 'n schattig menneke!" is het commentaar van mijn gezin. En wanneer blijkt dat de beste man Olleke heet wordt er meteen volmondig het lied 'Olleke bolleke' ingezet vanaf de bank waar bij het het woordje 'Knol!!' de glazen Radler en Hugo vrolijk tegen mekaar aan ketsen.

De toon was gezet.

Totdat Olleke zijn mond open doet en begint te praten. Er was geen touw aan vast te knopen allemaal maar gelukkig bracht ondertiteling uitkomst. De momenten dat ie verviel in kauwgomknauwend Amerikaans waren godzijdank beter te verstaan. Maar goed, we hadden het er maar mee te doen.

Olleke had 1400 melkkoeien maar zou ze meteen in ruilen tegen een vrouw als dat kon.  Ja goed, ik las onlangs op sociale media over ruilingen van 40 kamelen voor een vrouw of 100 koeien voor één griet, dus zou Olleke bolleke met 1400 koeien wel een héle beste kunnen aanschaffen.Jazeker, Olleke oogde met regelmaat prety desperate en hij miste het krûpe en hugge, iets wat tot mijn teleurstelling iets heel anders betekende dan waar ik op hoopte.

Ook zijn 2 dochters, correct gebouwd, goed op de benen, beetje slordig in de ophangband, vonden dat hun vader weer toe was aan een nieuwe vrouw. Wel het liefst een Nederlandse vrouw, en als ie toch kritisch mocht zijn dan het allerliefste een Friesche vrouw. Want, zo srprak ie tot mijn grote afgrijzen; "het Fryske bloed gaat er nooit meer uit!"

 

Van het stoere Texas maakte Yvon de oversteek naar het romantische Frankrijk. Hier ging ze Herman bezoeken. Herman was 24, nog maagd maar wel een maagd met een ijzersterke troef; zijn hobby was taarten bakken! Zijn tekortkoming was dat hij enorm verlegen was en dus nog nooit met een meisje had gewippesteint, gekust of handjes vast gehouden.

"nee" Fluisterde zijn moeder zacht, "onze Herman is anders dan anderen", terwijl de camera zachtjes inzoomde op de kier van de slaapkamerdeur van Herman en wij allen een glimp konden opvangen van een twirlende herman in een Majorettekostuumpje. Ook zat Herman bij de plaatselijke harmonie en waarschijnlijk had dat kostuumpje hiermee van doen. De tijd zal het leren wat de toekomst zal brengen voor deze jonge melkveehouder.

 

Nu was het tijd voor Yvon om écht ver te gaan reizen. Daarom toog zij naar Zambia. Hier had Marc zijn boerderij, een megagrote viskwekerij waaruit wekelijks 100 ton vis verdween in de hongerige mondjes van de Zambianen. Marc was 37 jaar en miste iemand om tegenaan te praten. En deze opmerking legde meteen zijn zwakke punt bloot; Marc was een begadigd onnavolgbaar prater, met de nadruk op onnavolgbaar, oké om nog preciezer te zijn; die gast is niet te volgen! Ook was ie behoorlijk depri, iets wat me logisch lijkt wanneer je twentyfourseven naar vis stinkt, dus zocht hij een positieve blije vrouw die snel genoeg was om hem het touw uit handen te grissen.

Hierna volgde een heel warrig verhaal over auto's en een versnellingsbak en dat ie naar de drie wilde maar weer terug naar de twee ging en dat ie wilde doorschakelen maar ineens weer in zn één stond.

Kortom; die gast heeft waarschijnlijk geen rijbewijs.

We kon ie stoer bootje varen. Yvon raakte zichtbaar opgewonden toen Marc stoer zijn speedboot door schakelde (jazeker, met boten kon ie dat dus wel!) en het voorsteven omhoog kwam. Yvonneke, overigens niet vies van omhoogkomende objecten, genoot met volle teugen en samen voerden zij het aanstaande Boer zoek Vrouw avontuur in.

 

Van het hete Zambia weer snel door naar het ruige Canada. Hier ging Yvon veehouder Riks ontmoeten. "Yvon you have to drive that long road alsmaer uit for a slordige 5000 miles and by ut boardje 'Nortpole 73 miles' moet je rechtsaf en dan ben je dur!"

Een nachtmerrie werd werkelijkheid. Yvon was beland in Saskatoon, formally known als 'garden from santaklaus' , en nog formallyer known als de staat met 2,47 inwoners per 250 km2. De staat met een zomer die eindeloos een week kon duren.

Nou goed, uitgerkend in die week was Yvon dus op de prairie bij Riks beland Riks was een 39-jarige filosoof met schitterende oneliners als 'van niksen komt niks'. Al met al was er weinig te zien op deze poolfarm dus togen zij beiden naar het centrum van het dorp. "Goh tis hier druk!" riep Riks verheugd. "dr staan wel 10 auto's!"  Het centrum leek verrekte veel op een stuk platteland. De huizen stonden zwat een mile uit mekaar, de winkelmedewerkester had foto's van mensen in dr zaak hangen zodat ze niet vergat hoe een mens er uit ziet. De postbode was al eeuwen geleden wegbezuinigd en wilde je naar de kerk ging je weer een ander stuk rimboe in.

Een waarschuwing vooraf voor alle vrouwen die gezelligheid zoeken: DON'T DO IT!!!

 

Als laatste gaan we naar David, een welbespraakte gast van 27 jaar die na enkele omzwervingen door de wereld zijn heil had gevonden in Roemenië. Hier had David naar het zich liet aan zien een groot stuk oerwoud op de kop getikt waarin een slordige 13 schuren verstopt waren en waar hij varkens wilde gaan houden.  David was juist 3 weken geleden aangekomen en met behulp van een groot kapmes had hij inmiddels 2 van de 13 schuren gevonden. "Er zouden dr toch echt 13 moeten staan!" riep hij enthousiast naar Yvon, onderwijl een hoop oer en een boel woud aan gort kappend, op zoek naar het derde exemplaar.

Na 4 dagen vonden ze eindelijk de uitgang van het oerwoud en besloten ze naar de stad te gaan. Hier melde onze gladde prater aan Yvon dat hij feitelijk nog steeds in Nederland zijn sociale leven had maar niet uit het kringetje kwam van 'vaste vrienden-vaste kroeg-vaste zuipavond-vaste-shoarmazaak' , iets wat niet vreemd is wanneer je altijd met je vaste vrienden naar je vaste kroeg gaat zuipen op een vaste avond om daarna in je vaste shoarmatent een schaap op te gaan eten.

Ondertussen wees Yvon David op een paar Roemeense schonen, of dat niet iets voor hem was. Maar nee, David zocht een écht knappe vrouw, die knap genoeg was om hem 's avonds uit de stallen te lokken, maar nét niet zo knap was dat ze hordes Roemeense mannen achter zich aan kreeg.

Zal; me wat worden in de Roemeense wouden...

 

 

 

 

03-03-2016

Staatssecretaris van Dam is eruit wat betreft de fosfaatwetgeving.

Op zich zitten er nog wel wat beïnvloedbare losse eindjes aan de nieuwe fosfaatwetgeving.

Opvallend, én correct vind ik het gegeven dat de staatssecretaris (vD) vast houdt aan peildatum 2 juli 2015.
Los daarvan; een andere datum/ gemiddelde kiezen zou juridisch onhoudbaar zijn.
Dat betekent in eerste instantie dat iedereen die nu meer dieren heeft dan op peildatum, deze dieren zal moeten ruimen

Los eind hieraan is:
- fosfaatefficiëntie van je veestapel kan het beïnvloeden, zowel positief als negatief...
- stel dat de dieren die teveel zijn geruimd worden en stel dat er daarna op je bedrijf latente ruimte ontstaat...
- je bent een extensief bedrijf met latente ruimte

vD is voornemens ALLE bedrijven 4-8% af te romen.

Dat is gemiddeld genomen 3.5 a 7 koeien/ bedrijf x 8500 kg M = 29.000 a 58.000 kg melk
Daarnaast is vD voornemens om extensieve bedrijven ( degenen zonder fosfaatoverschot ) extra rechten toe te kennen welke moeten komen uit het afgeroomde fosfaatquotum.
- de intensieve bedrijven gaan nog meer inzetten op productieverhoging per koe. Anders lopen ze gemiddeld € 10.000 a € 20.000 aan     melkgeld mis Voor intensieve bedrijven die al een topproductie hebben zal dit problemen geven denk ik.
- de extensieve bedrijven blijven echter ook niet gespaard omdat wss de afroming nooit volledig zal worden afgedekt door de extra toegekende rechten. We l blijft bij hen in verhouding met intensieve bedrijven de schade beperkt.

Addertje onder het gras kan zijn de wens van vD om over 5 jaar 80% van de melkkoeien in de wei te willen zien.
Stel dat hij de extensieve bedrijven alleen maar extra rechten toekent wanneer er aantoonbare weidegang is, valt er een deel van de extensieve bedrijven buiten de boot en zouden degene die wel weiden spekkoper zijn want voor hen komen er dan meer rechten beschikbaar uit de afroompot.

Verrassend is dat vD voornemens is om de Europese Commissie te verzoeken om de derogatievoorwaarde ( P Plafond ) los te laten omdat alle fosfaat die er teveel is al wettelijk verwerkt moet worden en buiten de landbouw terecht komt.
Daarnaast moet en gaat mineralenconcentraat steeds meer de kunstmest verdringen.
MC is ook dierlijke mest dus nog een gegronde reden om het P plafond te laten varen

Natuurlijk zal ook deze nieuwe wet knelgevallen met zich meebrengen zoals ziekte van de ondernemer of het vee rond de peildatum.
Opvallend en verrassend is dat bedrijven die een onomkeerbare investering zijn aangegaan op meer dieraantallen dat dat ze per 1 juli feitelijk hadden, ook onder tot knelgevallen zal gaan horen

Oftewel; alle grote stallen die de laatste paar jaar gebouwd zijn kunnen wss ook aanspraak maken op extra rechten. De gokkers en de cowboys onder ons die willens en wetens pas na 1 april 2015 (einde melkquotering) veel meer koeien willen gaan melken en hiervoor een hypoteek hebben afgesloten, behoren in principe dus tot de knelgevallen....Zelfs iemand die voorheen nertsenfokker was, varkenshouder of akkerbouwer en wel brood zag in het melken van koeien na het quotumtijdperk en alvast een enorme partij jongvee in opfok had om na 1 april melk te kunnen gaan leveren zou een knelgeval zijn...


Resumé:

Zoals het er nu naar uit ziet zal de generieke korting maximaal worden omdat het aantal knelgevallen groot is. Niet alleen in aantallen maar vooral ook in omvang.
Hoe gaat vD hier straks mee om
- Eerst de extensieve bedrijven extra rechten toekennen?
- Of extensieve bedrijven die inmiddels wel een grote (half volle) stal hebben staan? 
- Of de bedrijven met de grootste hypotheek?

Mijn eigen mening:

- Ik ben verheugd te constateren dat netwerkgroep GRONDig toch het e.e.a. bereikt heeft 
- Al het geschamper en alle kritiek ten spijt blijkt dat een initiatief, in eerste instantie opgezet door slechts één persoon, VTF Famke, weldegelijk van grote nut kan zijn en veel invloed kan hebben 
- Het is een duidelijk signaal aan de gevestigde orde (LTO, NMV) dat er een nieuwe wind waait anno 2015
- Met name (Z)LTO heeft continue de mond vol over vernieuwing en dat de leden niet vlot genoeg hun bakens verzetten, terwijl inmiddels blijkt dat zij zelf vastgeroest zaten in een oeroude denkwijze :idea: en dus zelf te star zijn in denken en doen
- verder is het jammer dat vD niet de latente ruimten actief heeft meegenomen in de toekenning van fosfaat.

Ik hoop dat de (Z)LTO hier lering uit trekt!! 

Wel moeten we constateren dat geen een van de partijen aan de onderhandelingskamer 100% zijn/haar zin heeft gekregen.
Iedereen heeft water bij de wijn moeten doen, de 1 wat meer dan de ander.
En dat vD nog steeds hoog in zet op de Kringloopwijzer (KLW) is ook nog een dingetje.
Ik zou zeggen, zorg eerst dat de KLW goed functioneert in de praktijk alvorens dit instrument te gebruiken voor belangrijke en zwaarwegende zaken.

 

 

16-02-2016

 

Vorig jaar zijn wij een experiment gestart met het houden van kalveren onder de koe.

Hoofdreden was het betoog van onze kalverhandelaar dat de kalveren dan sneller konden groeien.

Bijkomende reden was dat het ons wel een mooi gezicht leek, plus een stukje arbeidsbesparing.

 

We besloten het te proberen met louter de stierkalfjes.

 De stalling waar dit plaats moest gaan vinden was een strohok van 120 m2. De opzet was 3 á 4 zoogkoeien in dit hok te laten. Het waren al wat oudere koeien, makkelijk in de omgang en gewend aan zogende kalfjes.Nieuw geboren kalfjes kregen zoals gewoonlijk de eerste 2 keer de biest van hun eigen moeder, veelal rechtstreeks door het zogen van de moederkoe.

Hierna ging de koe over naar het melkveekoppel en bleven de kalfjes achter bij de zoogkoeien.

 De eerste kalfjes deden het super en konden na 2-3 weken kogelrond met de veehandelaar mee.

Het was wel sport om ze gevangen te krijgen want zulke kalfjes zijn razend snel.

Bij het zevende stierkalf kwamen de eerste problemen. Het kalf raakte aan de diarree en in een mum van tijd stak ze alle kalfjes in het hok aan. Hygiëne is immers ver te zoeken in een groot hok waar zowel koeien als alle kalfjes huizen en er hun behoefte doen.

Dit koste ons het eerste kalf ondanks dat we de kalfjes bij gingen voeren met biopect, een voedingssupplement wat helpt tegen diarree.De kalfjes die het wel hadden gered bleven vervolgens ver achter in de groei en brachten uiteindelijk bar weinig op bij het afleveren.

 Hierbij hadden we nog te maken met het probleem dat sommige kalfjes gewoonweg te weinig drinken bij de koe. Soms heb je een wat suffer kalf die uiteindelijk door gebrek aan voldoende melk het loodje legt. Ook dit dilemma leverde ons een dood kalf op.

Het is in feite het nabootsen van de natuur, iets wat de onwetende burger uit idylisch oogpunt in feite voor ogen staat.

Wellicht hebben zij zich nooit verdiept in het gegeven hoeveel kalfjes er in de natuur, zeg een Oostvaardersplassen, sterven door ondervoeding, ziekte en uitputting. Alleen de sterksten overleven.

 De natuur is wat dat betreft meedogenloos.

Maar moet je zoiets op je bedrijf willen? Het rund is tenslotte al duizenden jaren gedomesticeerd.

 

Om op ons experiment terug te komen; na 4 maanden zijn we er mee gestopt, 5 kalfjes en een illusie armer…

 

 

27-12-2015

Boer Zoekt Vrouw 'terugblik 2014-2015'

Miljoenen mensen liepen er al maanden mee rond. Hoe zou het onze boeren van het afgelopen seizoen vergaan zijn?  Wie was nog bij wie? en wie deed het nog met wie? of met wat? want we leven inmiddels al in 2015 he.

Om maar meteen af te trappen met 'mister popi' , de blonde bollenboer, de hunk van de polder, of hoe je 'm ook wil noemen; hoe is het tegenwoordig met boer Tom? We hadden nog allemaal het beeld op ons netvlies dan Rimke volmondig 'ja!' zei tegen Tom dus Tom dacht van 'goh nu zit ik geramt!' Of gerimt, whatever, net hoe je het beestje een naam wil geven.

Punt is echter dat het beestje geen naam meer behoeft. Nope! Want Rimke vond Tommeke achteraf gezien toch niet echt helemaal het 'je van het' en ze vond zichzelf ook niet echt in de polder passen daro. iets waar we trouwens maanden eerder al de vage voortekenen van zagen toen bleek dat Rimke - toen nog samen met de twee andere blonde bimbo's -  er waarde aan hechtte om in haar mooiste kekke super-modieuze-netnietnieuwewerkkleren en stijf in de lak mee ging om drains door te spuiten. Tom, die trouwens het nut van kleren al helemaal niet zag bij het geduchtig doorspuiten,  had achteraf gezien toen al moeten vaststellen dat het niks zou worden met 1 van de 3 blonde surfbabe's.

Maar! Er is ook goede nieuws! Het doorspuiten kan weer doorgang vinden want Tom kwam al snel Marieke tegen, overigens ook al een blonde bimbo maar dan een nét iets andere variant. "Ik kwam hem tegen en dacht van goh! ik denk nog niks maar een weekje later op koningsdag kwam ik hem weer tegen en ik dacht van goh ik heb al een week niks gedacht dus hoog tijd om iets te denken en ik denk dat ik 'm leuk vindt!" , aldus de overgelukkige klassiek blonde Marieke. Overigens; haar vader was er in eerste instantie niet bepaald gelukkig mee dat haar dochter iets wilde met die media-geile tuinman maar toen Marieke haar vader er van wist te overtuigen dat het niet alleen om de seks ging, had pa er vrede mee.

 

Nog zo'n opvallende verschijning in het afgelopen seizoen was boer Geert. Wederom werden wij als argeloze kijker  geconfronteerd met alle aanrand pogingen van Geert, alle platte billenknijperijen en haarruikerijen.  Het mag een Grunninger Mirakel heten dat uiteindelijk 1 van de 3 vrouwen zich heeft opgeofferd om Geert te temmen. We zagen allemaal dat het Hetty was die door boer Geert de liefde werd verklaard.

En wat we toen niet zagen maar nu achteraf gezien dus wel, is uiteindelijk iets wat wij massaal over het hoofd zagen; de 'WTF'reactie. Nu zag de kijker dat op elk grapje of op elke opmerking van Geert, Hetty alvorens antwoord te geven eerst langdurig met een enorme 'WTF' blik voor zich uit keek.  En kijken wij terug naar het moment dat Geert Hetty het hof maakte, zien wij dat ook toen Hetty eerst een 'WTF' frons trok en daarna pas Geerts liefde beantwoorde.  Of dit nu het klassieke WTF syndroom - beter bekend in de Nederlandsche literatuur als het WDN syndroom - betreft  is nog niet zeker. Wat wel zeker is, is dat ze niet kan lachen om de kwinkslagen van Geert.  Wel kan ze heel goed boerenkool verkopen en dat alleen al is voor Geert voldoende reden om te proberen zich een klein beetje aan te passen aan haar.

Ook fijn om te weten is dat de andere twee logeer dames hun afgrijselijke tijd bij Geert met de losse handjes een plaatsje hadden weten te geven. Maandenlange intensieve sessies bij de psychiater lieten hen uiteindelijk al die aanrand momenten vergeten en verjoeg hun nachtmerries over de grijpgrage handjes van Geert.

Mary was inmiddels gelukkig met Gradus, 1 van de 3 broers uit een eerder BZV seizoen. Ada was tegenwoordig deeply in love met Kees Jansma van Studio Sport. Tenminste ik meende hem te herkennen dacht ik.

 

Wie ook de revue passeerde was boer Jan; dat kleine blonde bebrilde menneke, dat uiteindelijk niet koos voor het hart (ongebreidelde wilde seks met de donkerharige Marieke) maar voor het verstand ( de boekhouding op orde brengen met Rianne) en we zagen allemaal dat het nog steeds dikke mik is tussen het schapenmelkertje en de struise blonde van vaste wal.

Wij, een selectief gezelschap dat afgelopen voorjaar een bbq en trekkerbehandigheid hadden bij de buurman van boer Jan, wisten inmiddels allang dat Rianne haar tijd inmiddels al op de schapenfarm sleet en druk doende was om zichzelf te verschepen met paard & kat naar texel.

Inmiddels woont Rianne bij haar schapenboer en heeft het er enorm naar d'r zin. Ze heeft ook weer een baan op het eiland en naast Jan assisteren in de schapelarij is ze soms ook nog druk om wat beesten te vangen bij de buurman die met een gebroken voet sukkelde. Kortom; ze was enorm in d'r nopjes en ook Jan was in z'n nopjes met d'r nopjes.

 

In Zeeland ging Yvon weer op bezoek bij Boerin Bertie. Zij zocht een vrouw dus viel totaal niet uit de toon bij haar collega's die ook een vrouw zochten. Tot zover is het nog allemaal duidelijk en overzichtelijk. Want in eerste instantie koos Bertie na een gezellige week samen zwijgen met volle overtuiging voor Esther. Esther was nog maagd in pottenland maar wist van wanten in heteroland, hetgeen dus de start vormde voor een warrig en onduidelijk vervolg van hun relatie. Wánt; koud terug van een weekje Berlijn, alwaar zij mekaar geen seconde uit het oog verloren, het bed hun paleis van plezier was, en zij samen de liefde consumeerden alsof ze 4 weken niet hadden gegeten; wild, gulzig en de druppels op de kin, je kent het wel, stuurde Bertie Esther weer weg want Bertie wilde gaan ploegen.

Voor zover ik het begreep vond Esther dit prima want zei moest nog gaan dealen in Den helder, aldus Bertie. En om het verhaal nog onsamenhangender te maken waren ze inmiddels toch weer samen.en was Esther het bekende dekseltje op het Zeelandse potje.

Eind goed al goed dus.

 

Maar ook Theo werd door Yvon bezocht. Theo had 'iets' met Nancy, een vrouw met heeeeeeeeeeel veel geduld. Probleem was namelijk dat Theo niet uit de 'ouwe-jongus-krentenbrood' modus kwam. Elk lief woordje van Nancy werd door Theo steevast beantwoord met een knipoog en een scheet en elke liefdevolle toespeling van d'r leverde steevast niets meer op dan een joviale hengst op de rug van Theo's enorme 'kuil-afspaai-handen'. En ja; dan is het logisch dat een vrouw er gegeven moment helemaal klaar mee is ipv dat ze er klaar mee komt.

Theo houdt stug vol dat hij en Nacy samen 'iets' delen en is verder uiterst tevreden dat tegenwoordig de vrouwtjes niet meer voor 'm weg rennen. Dus wie weet dat Theo nog ooit es, over pak em beet honderddertig jaar, een vrouwtje aan de haak slaat.

 

Naast deze vijf boeren waren er nog es vijf die te volgen waren in de internetuitzendingen.

Zo was daar Gert-Jan met zijn 2 brieven die hem 2 wanhopig hunkerende vrouwen in zijn fonkelnieuwe skybox opleverden en die er samen om streden wie nu de hardst rammelende eierstokken had. Vanwege dit oorverdovend kabaal werd Gert-Jan er helemaal krankjorum van en stuurde ze allebei naar huis. Inmiddels heeft ie nog steeds geen vrouw. Wel een nieuwe stal.

En natuurlijk was er de Grunninger akkerbouwer Janko, verslaafd aan cupcakes en aan de Oer-Grunninger taal. Hij hield Esther over na een theetuinsessie met zijn brievenschrijfsters en naar verluid poot Janko al geregeld zijn aardappel in Esthers verwilderd tuintje.

En zo was daar varkensboer Mario, beter bekend als Microwave Mario omdat hij alles wat ie tegen kwam opwarmde in de magnetron. Ook hij kwam uiteindelijk een vrouwtje tegen waarmee het klikte. Maar Mario deed geen extreme dingen met Janneke, zo bezwoer hij Yvon, dus niks geen bondage's en martel dingetjes, of gekke dingen met kaarsenvet of zo. Nee ze deden vooral samen 'huggen' zo vertelde Mario opgewonden en ze waren er gek op om mekaar theezakraadseltjes voor te lezen.

Kinky tijden dus daro in Braboland....

En wie herinnert zich niet die steure Brabander Willem. Willem wachtte tevergeefs op een vrouw die bij hem de brievenbus ingegleden kwam. Hij had het aan zijn ondernemende zoontjes te danken dat hij uiteindelijk iets kreeg met Martine, maar gezien Willems ogenschijnlijke onmogelijke karakter duurde dat niet lang en was ie weer alleen.

Nee, dan de sympathieke Leo die al jong weduwnaar werd. Deze guitige Betuwnaar deed het tegenwoordig met Eline - ons Elientje! - en was beregelukkig met d'r.  Samen hadden ze inmiddels al kilometers hokken ingestrooid en nog meer kilometers kuil bloot gemaakt.

 

Ook werd er nog even terug gekeken naar de buitenlandse boeren van een seizoen eerder.

Zo had kippenboer Jan inmiddels een oer-Canadese girlfriend namend Emely en had ie fiks invested in a nieuwe kiepenhok and an rijhal alwere he drives doelloos roundjes withe his hors en karretje.

De Franse Jos - daar uit te spreken als 'zjohzz' had het er slechter af gebracht. Van een koeienboer met uitzicht op een gewillige blonde stoot, blunderde hij er later vandoor met de verkeerde die er uiteindelijk zelf vandoor ging. Een groene dag had ie nog de geiten gemolken van een bevriende paissánt maar momenteel zat ie aan lager wal met een steur vrouwke in de veehandel.

Jos vond het uiteiendelijk ook allemaal maar 'très kut' en zei gelaten "c'est la vie. mais une klote vie." oftewel hoeveel fouten kun je achter mekaar maken? Eerst die heerlijke blonde stoot weg sturen en daarna....ach wat daarna kwam is eigenlijk niet eens meer belangrijk dan.

De Deense Johen had Ingrid genomen voordat ze op de koffie gingen bij onze koning en Maxima. Of hij daarna dit nog eens deed is niet bekend.  Feit is dat wortelstamp met stront je een relatie kan opleveren.

 

En zo verging het dus onze boeren van de afgelopen jaren. Ook waren er weer mega-veel babys geboren want daar kunnen ze wat van hoor die boeren; babys maken tegen de klippen omhoog. Rode draad was verder 'nieuwe keuken' en uiteraard 'nieuw behang' en 'nieuwe tegels' .

 

Ben benieuwd hoe het nieuwe seizoen gaat verlopen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

04-10-2015

Sinterklaas, wie kent ‘m niet?

 De gemijterde goedheiligman met zijn lange witte baard en rode gewaad;  elk jaar duikt de beste man weer op in ons land. En aangezien het gewoonweg enorm veel werk is om in 1 etmaal heel Nederland van Cadeautjes te voorzien, wordt hij al eeuwen bijgestaan door een legertje lenige en handige mannetjes, de Zwarte Pieten genaamd.

 En om deze hulpvaardige mannetjes gaat het in ons kikkerlandje. Deze goedlachse kereltjes die door weer en wind de Sint vergezellen en hem met raad en daad bij staan, hebben het gevreten.

 Want wat is het probleem?  Een groepje mensen in ons land beschuldigt de Sint van uitbuiting! Hij laat zijn hulpjes tot diep in de nacht over glibberige daken met veel te zware spullen sjouwen.

Meest storende voor het groepje mensen is dat deze hulpjes dezelfde huidskleur hebben als zij zelf.

 

En via een rare kronkelige gedachte trekken zij een parallel tussen Zwarte Piet en slavernij.

 

Overigens weten we allemaal hoe wij Nederlanders zijn. We dwepen maar wat graag met de underdog, geveinsd of niet. Zo zitten wij nu eenmaal in mekaar.

Noem het medemenselijkheid, of noem het voor mijn part onnozelheid.

 

Tsja, en toen was het hek van de dam! Zwarte Piet moest verboden worden. Waarom zouden getinte mensen voor een blanke baas allerlei gevaarlijke karweitjes moeten doen? En dat vaak buiten kantooruren.

De medemenselijkheid van de Nederlander was nog niet op en zij bedachten allerlei varianten op Zwarte Piet zoals Paarse Piet, Witte Piet, Regenboog Piet, noem maar op.

 

Samengevat; wij Nederlanders sloegen voor de afwisseling maar weer eens helemaal door.

 

Want waar hebben we het in hemelsnaam over? Over een oud Nederlands gebruik voor onze kinderen.  Vrijwel allemaal in de leeftijd van 0 tot 8 jaar. Ouder meestal nooit. Want beste mensen; Sinterklaas bestaat helemaal niet! Zwarte Pieten ook niet! Het zijn altijd acteurs, ooms, tantes, neven, nichten, buurmannen en andere vrijwilligers die met graagte eens per jaar in de rol kruipen van de Goedheiligman en zijn hulpjes.

Dit alles voor 100% pure kinderpret. De kinderen een leuke tijd bezorgen. Wij kenden die tijd, onze kinderen ken(d)(n)en die tijd, onze ouders, grootouders en die daarboven eveneens toen zij kind waren.

 En dan staat er een groepje mensen op die dit kinderplezier willen vergallen. Een kinderfeest gebaseerd op een sage en geheel ingevuld door vrijwilligers.

 

Dat Zwarte Piet zwart kleurt omdat hij door de ene na de andere schoorsteen glijdt om de pakjes af te leveren is een gegeven waar deze zeurpieten aan voorbij gaan.

 

Zelfbedachte racisme om zichzelf in een slachtoffer rol te kunnen duwen.

Ja zo wordt het natuurlijk nooit wat  met de stelling ‘alle mensen gelijk’  wanneer sommigen zichzelf onderuit halen.

 

Bijkomend probleem is; wat nu met de sinterklaasliedjes?

“Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht!”

Ja dat kan dus echt niet meer. Dit zal toch echt veranderd moeten worden in;

“Sinterklaasje kom maar binnen met je zakenpartner!” alhoewel de melodie van dit lied dan ook weer grondig herschreven zal moeten worden omdat het aantal lettergrepen veranderd.

Uiteraard krijgen we dan nog de discussie van ‘wie komt er nu met wie binnen?’  Waarom mag Zwar…sorry de zakenpartner niet als eerste binnenkomen?

“Zakenpartner kom maar binnen met je Sint” zou dan een optie kunnen zijn, doch wetende dat dit voer voor juristen zal zijn want wie mag er nu eerst binnen? Wie heeft de meeste aandelen in de Sint BV? Kortom problemen problemen.

En het oeroud Nederlandse liedje "Zwarte Piet, wiedewiedewiet, Ik hoor je wel maar ik zie je niet!" Pijnlijker kan een lied niet zijn volgens de critici. Zij zullen klagen 'alsof wij zwarten alleen maar een wit gebit zijn in het donker!'

Of "Oh kom er een kijken..." Zingen we "alles gekregen van die goede sint" Ja hallo! Waarom is Piet nu uit beeld? Hij zit zich daar een partij uit te sloven op die glibberige daken en dan zou de Sint alle credits krijgen?

 

Of neem het onschuldige “zie ginds komt de stoomboot” . Geheid dat Groen Links hier een motie tegenin gaat brengen. Want stoomboten vervuilen onze planeet! 

Krijg je “zie ginds komt de elektrischevanduurzamezonnepanelenvoorzieneboot” majja, krijg je weer de ellende dan de melodielijn naar de mieter is.

 

Dilemma’s dillema’s…

 

En waarom mag de Sint altijd op de schimmel? Waarom krijgen de Pieten geen eigen vervoer? Daar zal toch vast wel  iets van in hun CAO staan toch?  Trouwens  het zal een fractie van tijd zijn voordat Partij van de Dieren hier een stokje voor gaat steken. En Groen Links ook weer natuurlijk. Paarden schijten altijd en overal de hele straat onder. Sint en Piet zullen toch echt de switch moeten gaan maken naar de elektrische fiets of zo, alhoewel met fietsen je in zo’n lang rood gewaad ook onherroepelijk het ongeluk over jezelf  afroept.

 Kortom; een onschuldig mooi kinderfeest is door een groepje nare mensen helemaal naar z’n grootje geholpen.

 

Misschien na de herfst voortaan maar meteen doorschakelen naar kerstmis…?

 

 

 

 

 

13-09-2015

Een terugblik op 11,5 jaar 'Hof van Postel'...

"Time flys when you're havin'fun!" is een kreet die we allemaal kennen. Zelf voegde ik daar jaren geleden mijn eigen lijfspreuk aan toe; Vroeger duurde één lesuur lang, tegenwoordig is een jaar zo voorbij!"

Inmiddels bestaat onze onderneming al weer ruim 11,5 jaar. Op 1 januari 2004 opgericht als overkoepelend bedrijf boven 'Mts. Peters-Smets' , eenmanszaak HPEM Peters, en het bedrijf van Jan Smets, een broer van Tiny.

Reeds anderhalf jaar eerder was het dat wij deze locatie hadden gekocht; een hoop oude gebouwen op een prachtige aaneengesloten kavel. De eerste plannen waren een stal voor 150 koeien en 120 stuks jongvee. Maar vanaf het moment dat de broer van Tiny zijn bedrijf wilde onderbrengen op onze locatie werd dat al snel stalling voor 250 koeien en 230 stuks jongvee.

Helaas duurde de samenwerking tussen Jan en ons maar 5 jaar. Hier is al vanalles over gezegd dus gaan we er verder niet meer over uitweiden.Op 1 januari 2010 bestond zodoende de vennootschap alleen nog uit Tiny en mij (Henk). De maatschap werd opgeheven.

Omdat mijn gezondheid na het ongeluk met de stier niet bijster geweldig was besloten wij tegen de stroming van het groeimodel in te gaan 'downsizen', oftewel; inkrimpen. We verkochten de helft van de veestapel en aangezien wij in areaal niet echt gekrompen waren ( 23 ha grond ging weer mee terug naar broer Jan maar gelijktijdig kon ik 23 ha van mijn overburen, de Paters van Postel, overnemen in erfpacht ) werden we een erg extensief bedrijf. Het melkgeld halveerde, maar daar kwamen inkomsten uit akkerbouw en mestaanvoer voor terug. Op deze manier zouden wij het best weten te redden, mits we geen buitensporige dingen deden.

Helaas gooide verdere gezondheidsproblem in de jaren daarna roet in het eten. Op 11 april 2011 werd ik geopereerd aan een hersentumor. Deze bleek gelukkig goedaardig te zijn. Ook knapte ik daar redelijk snel van op en was met 10 dagen weer thuis. Wat ik me nog kan herinneren was dat ik niet meer wist hoe het manageprogramma werkte, hoewel ik dat toch al 15 jaar had. Een jaar later was mijn tikker aan de beurt en werd er via 2 aders en 2 slagaders enkele 'kortsluitinkjes' weggebrand in hart en aorta.

Ja goed, na al dit gedoe was het nieuwe d'r wel vanaf bij mij en besloten we om de veestapel nogmaals te halveren om te proberen of we met die omvang het samen konden redden. Alsnog hadden we de eerste paar jaar nog extra personeel nodig. Langzaamaan werd dit afgebouwd naar alleen nog een melker en zaterdaghulp, totdat we in 2014 weer het idee hadden het zelf weer te kunnen en we eerst de melker en later de zaterdaghulp uitzwaaiden.

Vanaf toen paste de omvang van de veestapel zich telkens aan naargelang de gezondheid beter werd. Dit resulteerde reeds in 2014 weer tot een veestapel van rond de 100 melkkoeien. Dit aantal, misschien wat meer, denken wij de komende jaren te blijven melken. Een mooie omvang om met tweeën te doen en daarlangs nog genoeg tijd om wat op het land te prullen.  Wat we wel belangrijk vinden is dat we genoeg vrije tijd hebben, dwz af en toe een weekend weg en daarnaast lekker een week of langer weg om wat vakantie te houden. We hebben wat goede bekwame jongens om ons heen verzameld die de werkzaamheden over kunnen nemen.

Een vaste uitspraak tegen de jongens die ik steevast doe wanneer we gaan is "en als er brand is hoef je mij niet te bellen maar de brandweer." Al met al hebben wij naar onze mening een mooie balans gevonden tussen enerzijds het werk wat we prachtig vinden, en anderzijds vrije tijd, wat we óók prachtig vinden.

Nu is het verhaal rond en komen we vanzelf weer bij de uitspraak waar we mee begonnen; "time flys when you're havin' fun"!

 

22-07-2015

Gelukkig strijden er nog collega's voor een gezonde grondgebonden veehouderij

Alle ijver en inzet ten spijt; we moeten ons terdege beseffen dat we van doen hebben met een Overheid die niet doet wat ie zegt, laat staan zegt wat ie doet.
Jarenlang zijn wij gehersenspoeld door hen dat er een mestprobleem is, dat Nederland te intensief beboert wordt, dat de koeien buiten moeten, dat het van de zotte is dat er kriskras door Nederland mesttransporten rijden en dat de Nederlandse veehouderij moet streven naar grondgebondenheid.
Maar ook : Duurzaam! En transparant naar de consument! Laten zien dat we milieubewust bezig waren, én natuurlijk de term 'megastallen' uitbannen door te laten zien dat we familiebedrijven zijn.

Nou oke, da's een mooi streven dachten u en ik.
Door het invoeren van de Melkveewet leek het bijna alsof het de Overheid echt menens was. Want; een veehouder mocht zijn mest uitrijden op eigen - of pacht - grond en het overschot moest worden verwerkt om af te kunnen zetten buiten de landbouw.
Het leek waarachtig alsof alle seinen op groen stonden wanneer je zelf je eigen mest kon plaatsen. En ja; de seinen leken zelfs groen - nou oke, ietsie pietsie fletser groen - wanneer je naast je geplaatste mest het restant bewerkt de Nederlandse landbouw uit wist te bonjouren.

Logica eerste klas! Iedereen snapt dit; een kind kan de was doen!

Maarrrr...tussen al deze logica en duidelijke regels waren we in onze onnozelheid het basisbeginsel van een Overheid helemaal vergeten, nl.:

De Overheid is nooit te vertrouwen!

En zo bleek. Met een brede armzwaai hebben ze hun eigen goede intenties overboord gekieperd. Grondgebonden? Koeien buiten? Zelf je mest plaatsen? Mestoverschot verwerken?
Al deze door de Overheid bedachte logica is getorpedeerd door....diezelfde Overheid...
En vervolgens trokken ze een nieuwe truc uit hun toverdoos; het fosfaatquotum.
Dat dit gedrocht niks van doen heeft met grondgebondenheid, duurzame landbouw, koeien in de wei, familiebedrijven of transparantie naar de consument, heeft de Overheid royaal lak aan lijkt het.
Want iedereen kan op zn vingers natellen dat dit fosfaatgedrocht een versnelde afbouw betekend van familiebedrijf en koe in de wei.

De slag om het fosfaat is begonnen. Er wordt al volop gehandeld in fosfaatrechten. Rechten waarvan geen mens nog weet hoe of wat, laat staan of ze verhandelbaar worden.

Laten we asjeblieft met z'n allen proberen er voor te zorgen dat deze waanzin stopt! Laten we ons realiseren dat een nieuw soort quotum niet past in de vrije markt! Dit zijn niet mijn woorden maar de woorden van onze Overheid, een kleine 10 jaar geleden!

Laten we massaal kiezen voor de logica; voor zinvolle wetgeving, en het belangrijkste; voor regelgeving die wél bijdraagt aan een duurzame landbouw!!

Kies voor de grondgebonden veehouderij!

 

 

04-06-2015

 

Ik hoor d'r weer helemaal bij!

Eindelijk het is zo ver! Of zoals een liefhebbend familielid mompelde; 'dat we dat nog mogen meemaken'
Als laatste der spreekwoordelijke Mohikanen ben ook ik nu aan de aaifoon!

Eenzame nachten...

Al jarenlang voelde ik me een buitenstaander, een buitenbeentje, of wat gezien het lijdend voorwerp beter past; een buitenvinger.
Jaren lang zag ik mijn gezin gekeerd in hun eigen wereldwijde wereldje. Avond na avond zag ik hun gezichten wit-blauw oplichten na een bliebje, een Ping of een zoemetje. Ja...ren lang hoorde ik hun gegrinnik, ge-ohhh en bemerkte ik hun samenzweerderige blikken.
En ondertussen deed ik eenzaam waar ik goed in was; tv kijken en heersen over de afstandsbediening.

We begrepen elkaar niet meer, mijn digitaal onderlegde familie en analoge ik. Eenzaam huilde ik me heel wat nachten in slaap en droomde ik over Danny de Munck die zich zo verdomd alleen voelde. Na al die jaren begreep ik eindelijk wat dat kleine schoffie dwars zat.

Maar!!! Nieuwe tijden zijn aangebroken! Met trots kan ik nu roepen:

Ich bin ein Apper!!!

En natuurlijk zijn mijn worstvingers totaal ongeschikt voor dit tijdverdrijf op een aaifoon. En natuurlijk neem ik d'r nog niet mee naar bed zo de eerste keer.
Maar ik hoor d'r eindelijk weer bij! Zelfs de koeien gaven me vanmorgen een goedkeurend knipoogje tijdens het melken.

Nu nog ergens een setje dunne vingers scoren want elke keer drie kwartier op een stukkie tekst vingeren is ook niet wat..