19-02-2017

Boer Zoekt Vrouw; saai part II

Iets wat we helemaal vergeten waren, omdat BZV er jarenlang uit lag, was dat de eerste afleveringen oer- en oersaai kunnen zijn. Of kunnen zijn. Het is een verdomd lange zit voor daten zonder pit. Eerst al dat geworstel daar stapels brieven en schaamteloze hobbywerkjes met daar op volgend de speeddate met je 10 uitgekozen vrouwen. Die speeddates duren slechts 5 minuten en in zo'n kort tijd kan toch geen enkele boer de boel verstieren? Of toch wel? Olke was er helemaal klaar voor om deze middag er tien keer op te krupe. Onderweg in het vliegtuig richting 'Ze Nezzerlents' had hij volop tijd om de laatste herziene druk van 'krupe doe je zo' nog es goed door te spitten, want hij wist nog precies hoe het spreekwoord ging; "one crupe a day keeps the callgirl away" en zelf had Olke daar zijn eigen versie aan toegevoegd "Ten crupes a day will keep Olke tevree"!

En zo zagen we Texaan Olke ietwat verlaten zitten in een half ingestortte kas, alsof dat ding pijnlijk het verval van zijn dates moest aankondigen. Jonge blomme van 30 zouden er immers weinig tussen zitten. Maar ach, Olke deed niet moeilijk. Na jarenlange eenzaamheid op zn ranch was hij blij met alles wat een hartslag had.

Dus zat daar een over-enthousiaste Olke zijn dates de stuipen op het lijf te jagen door meteen vanuit het niets erop te willen krupe. Geen van de 10 dames zag dit aankomen. Olke wel. Gelukkig betroffen het vooral dames die al enigszins belegen waren en dus in feite wel het klappen van de zweep zouden moeten kennen. Maar dan nog. 1 van hen kwam er openlijk vooruit dat ze gekomen was voor een lekker kruupke maar dat had ze dan na de speedate willen doen als een soort van naspel. En zo kwam er vanalles bij Olke in de kas. Variërend van een perd van een wijf met paars haar tot eentje die met trillende lippen nu pas besefte dat ze haar kleinkinderen waarschijnlijk niet vaak meer zou zien wanneer ze met Olke mee zou gaan naar zijn CrupeCave.  Met bibberende stem vroeg ze nog naar de tornado's die wel es over Olkes farm trokken. "Ach", zei Olke, "tornado's mojje niet bang voor weez'n. Het bunt net vrouw'n; asse koom'n bunt ze warm en nat maar als ze weer vertrokk'n bunt bujje je house en je car kwijt."

David deed het heel anders. Hij ging speeddaten in zijn Brabantse stamkroeg. Als onvervalste Bourgondiër hoopte hij deze middag een smakelijke authentieke deerne te verschalken. Alsof het over een worstenbroodje ging. David had zich stellig voorgenomen om alles wat maar enigszins met paard te maken had, af te wijzen. Maar wanneer ie dan weer tegenover zo'n paardengrietje met prachtige ogen zat, parkeerde hij zijn antipathie jegens de nobele viervoeter snel ver weg uit zijn gedachte.

Dat David duidelijk van origine uit de goeie helft van Nederland kwam,bleek snel toen hij al ras de potten bier liet aanrukken. Worstenbrood en bier waren samen de rode draad door Davids bourgondische leven. Je vraagt je dan af; wat zoekt zo'n gast in hemelsnaam in de oerwouden van een Oost-Europese dictatuur?

Nog heel even zag hij Yvon aan voor een date. Maar na zijn brieven gecontroleerd te hebben zag ie tot zijn grote teleurstelling dat zij er niet tussen zat en mocht Yvon weer gaan.

 

Visboer Marc had overduidelijk zijn tiental met zorg uitgeselecteerd. Jong, sportief, en allen blond genoeg om te kunnen leren vissen. Marc was vooral van het luisteren. Zijn 9 vrouwen probeerden mekaar te overtroeven door Marc nethousiast te vertellen hoeveel ze wel niet reisden en dat ze overal in de wereld geweest waren. Marc bleef vriendelijk knikken maar dacht ondertussen 'what the f*ck is dit man! Ik wil gewoon een vrouwtje wat een mij een beetje in de gaten kan houwe en af en toe een lekker visje voor me wil klaar maken.' 

Marc raakte zichtbaar geïrriteerd van al dat reislustig vrouwelijk schoon wat passeerde, en kwam pas weer tot rust toen hij ging skypen met de Zambiaanse Annekim, een griet die wel héél erg leek op zijn toekomstige vrouw.  Zij had zojuist een weesolifantje gered en had nog net 5 minuutjes over om Marc er van te overtuigen dat ie allemaal niet zo moeilijk moest doen met dat Nederlands spul en gewoon asap terug moest komen naar Zambia.  Mijn sidekicks vonden Marc trouwens maar een saaie kwiebus. Een beetje soort van boer Tom zeg maar. Dus waarschijnlijk zien we Marc over een paar jaar terug op tv in het programma 'eigen vis & vijver' of zoiets.

 

Rikst had z'n speeddate-stekkie gevonden op zijn ouderlijke boerderij. Heel attent had ie voor al zijn dates een vaes met bloemen mee genomen. Heel sympathiek, dat wel, maar  beter had ie z'n centen in een vertaelcomputer kunnen steken. Rikst was Rikst en dat betekende voor zijn 10 daemes dat zij zich de marteling van zijn rechtlijnigheid moesten laten wel gevallen. Kwam er een vrouwtje heel blij aan met een cadeautje in de vorm van een klein hoefijzer, snauwde Rikst meteen dat hij niks van die knollen moest weten en smeet ie de gift achteloos in een hoekje. Soms was het maar goed dat Rikst amper te verstaen was. 

Grappig om te zien ook dat elke boer een eigen soort van vrouwen aantrekt. Rikst spande daarin de kroon met een deerne die oogde als een bouwvakker die zo te zien met haar haren in de hakselaer gezeten had. Of neem Catherine, een vrouw met de stem van een slijptol, snijdend met een steenschijf in metael. De oplettende kijker hoorde toen beslist de match tussen dat afgrijselijk geluid en de stem van Rikst. Vooral wanneer Rikst het woordje 'banaen' uit spreekt. Want heus! Rikst kreeg van 1 van de vrouwtjes een banaen! En de manier waarop hij dat gele kromme ding benoemde, klonk het alsof ie vermoede dat het gele ding al es gebruitkt was.

 

Ondertussen zat Herman in een caravannetje te wachten op zijn tiental. Alle tien stuk voor stuk vrouwelijke versies van Herman. Soort van Hermienen zeg maar. Opvallend vaak een bril, de nerd-look, en stuk voor stuk meiden die speciaal voor herman maagd waren gebleven.

Jazekers! Herman is dit seizoen 'the virgin-magnet'! Een heel scala aan meisjes in gemuurbloemde jurkjes trok aan hem voorbij. Uitzondering op de regel was model Anneke. Een grietje die nét te dun was, maar toch op Herman's goedkeuring kon rekenen. Van Anneke was de brief waarbij hij zich openlijk af vroeg waarom zo'n mooie meid op hem zou schrijven.  Herman complimenteerde Anneke op zijn manier door te zeggen dat zij totaal niet op de foto leek.

'Vive le photoshop!'

 

 

 

 

12-02-2017

We schrijven twaalf februari tweeduizendenzeventien, twintig uur twintig. Het is de avond waarvan wij allemaal wisten dat ie komen zou; de avond waarvan iedereen over vijftig jaar nog precies weet wat hij of zij toen aan het doen was!

Namelijk Boer Zoekt Vrouw kijken!

M'n side-kicks en ik waren er klaar voor! De verwachtingen waren immera hooggespannen; want: hoe zou het nu met de boeren zijn die, voor ons gevoel, al een ziljoen jaar geleden aan ons waren voorgesteld?

Zou Olke, met de langste doopname ever nl. Olkebollekerebusollekeollekebollekeknol, een LOI spoedcursus 'Nederlands voor Beginners' hebben gedaan zoals Yvon hem adviseerde? Of zou hij er zich als een Olke van Leiden vanaf gemaakt hebben met een snelle Inburgeringscursus?

Zou Herman de Fransoos al ontmaagd zijn? En Marc uit Zambia, waarvan boze tongen beweerden dat ie helemaal geen boer was, zou hij nog depri zijn? En hard to get spelen?

En David; hoe zou het met hem zijn? Zou hij ondertussen de uitgang gevonden hebben daar in de Roemeense rimboe alwaar ergens her en der zijn stallen stonden, en je kapmes het belangrijkste gereedschap is? En of Riks er zal zijn....mwhoa denk whishfull thinkin' want die zit natuurlijk al maanden  vastgevroren daro in het zuiden van de noordpool.

Nou ja, we zullen het zien. En we krégen het te zien! Ze waren er allemaal!  Een enorme vreugde maakte zich meester van mij en m'n side-kicks, alhoewel een deel van mijn hulptroepen liever Moordvrouwen wilde kijken, maar dat terzijde. Alle vijf de boeren waren gearriveerd in ons kleine landje, klaar om een vrouw te schaken en deze mee te nemen naar hun nieuwe thuisland.

Al vroeg stond 'ons' Yvon de mannen al op te wachten. Als Yvon in beeld komt begint voor mij altijd even de zon te schijnen. Ik kan niet wachten om straks met haar op reis te gaan naar al die verre landen. Romantisch samen in een vette jeep, ik stoer met m'n ene hand aan het lederen stuur en m'n andere hand losjes over de bijrijdersseat, onderwijl achteloos spelend met haar blonde haren. En 's avonds dan nemen we een hotel. En after diner gaan we naar onze kamer en dan! .............Ow wacht, ik dwaal nu wel heel erg af. Waar was ik gebleven...euhhh..Oja! Yvon had een verrassing voor de kerels. Ze zouden namelijk de boot in gaan, iets wat de emigranten vele jaren geleden ook deden. Of moesten, anders waren ze geen emigrant natuurlijk. Yvon had de Love Boat, een ieder wel bekend, weten te redden van de sloop, en deze boot boerklaar gemaakt voor haar gasten.

Als eerste kwam Olke op Yvon afgestoven. Dol enthousiast rande hij haar aan, en door d'r flink op los te flemen begreep Yvon dat Texaan Olke er in ieder geval helemaal klaar voor was. Ook de bedeesde Herman kwam inmiddels aan. Hij werd keurig door zijn moeder bij de oploopbrug afgezet alwaar moeders hem zorgzaam het rugzakje omdeed alwaar zijn pyama en een appel in zaten. Nog een laatste kus op de wang en een 'bonjour!' waarna moeder met betraande ogen weer weg reed en haar Herman achterliet. Gelukkig kwamen op dat moment net Riks en Marc er aan gelopen zodat een opgeluchte moeder in haar achteruitkijkspiegeltje zag dat haar jongen niet alleen was.

Al snel voegde ook David zich bij hen, die trouwens nog flink na mopperde over het feit dat ze op het vliegveld zijn kapmes hadden afgenomen. Hoe moest hij straks in hemelsnaam zijn stallen ooit weer vinden? Maar dat waren zorgen voor later. De Love Boat gooide de trossen los en vertrok.

Aan boord ging Yvon meteen tot actie over en ging de brieven rondbrengen. Het waren er weer een hoop zeg! Een hoop smachtende brieven en natuurlijk al die goed bedoelde werkstukjes, alwaar menig vrouw zich onbeheerst op uitgeleefd hadden. De vijf boeren gingen al snel met vijf jonge grieten het schip in om zich daar door hun brieven heen te worstelen. Vantevoren nog snel een laatste groepshug en de broodnodige peptalk voor deze vijf tostesteronbommen. Ze waren er klaar voor!

Marc de visboer had dit jaar de meeste brieven nl. 829!  TV persoonlijkheid Tom, formely known als tuinman Tom en nog formalyer known als bollenboer Tom zou trouwens om dat aantal gelachen hebben. Maar dat terzijde. Er waren dus 829 vrouwen die van plan waren om bij Marc vissen te gaan voeren en hem af te helpen van zijn sombere gedachten. En da's dapper! Want achter de gulle lach van deze Zambiaanse visser gaat een hoop leed schuil en de vraag is kun je dat als vrouw handlen? Altijd maar de blije huismus te moeten spelen om het mannetje happy te houden? Gelukkig werd Marc bijgestaan door zijn medisch team, die er mede voor moesten zorgen dat Marc er tien vrouwen uit zocht die twentyfourseven blij waren en er sportief uitzagen. Want enige snelheid bij zijn aankomende bruid was een pre. Elk touw in Marc zijn handen was verdacht en diende dus asap uit zijn handen gegrist te worden.

Voor Olke was het al duidelijk. Hij wilde het liefst geen vrouw van boven de vijftig. Yvon probeerde Olke nog te verleiden door te zeggen dat dergelijke vrouwen ook jong van geest kunnen zijn, maar Olke zat er niet op te wachten. Hij wilde geen ouwe gum met piepende onderschanieren, hij wilde gewoon een wipgrage deerne. En gelijk heeft ie!  Zijn oog liet ie al snel vallen op een brief van een zekere Harriette. Dit vrouwtje was lid van een parenclub. Of was het nu paardenclub? Voor de zekerheid gooide Olke haar brief toch maar op de stapel van de blijvers.

Riks was sowieso al verbaasd dat er vrouwen waren die voor hem het leven vaarwel wilden zeggen om af te gaan zien op het zuidelijkste puntje van de noordpool. Zorgvuldig stelde hij zijn tiental samen waarbij vooral opgelet werd of ze een eskimo-jas droegen.

En dan David. David had 'een vriend' geregeld om samen met hem een selectie te maken uit de 88 brieven. Vanaf de side-kick bank sneerde er eentje al "ja ja een 'vriend'. Friend for benefits zeker!" David speelde op zeker. Want naast een 'ja' stapel en een 'nee' stapel had ie voor de zekerheid ook een 'misschien' stapel gemaakt. Logisch trouwens want misschien zat de vrouw van zijn dromen daar wel tussen. David selecteerde vooral op 'Jane' types. Vrouwen die niet te beroerd waren om zich hangend aan een Roemeense liaan zich een weg door het oerwoud te banen met een kapmes.

Herman had weer hele andere criteria. Hij zocht een muzikale meid. En of ze nu voor de muziek uit wilde lopen, zijn fiere fagot wilde strelen of een jobje wilde blowen maakte hem niet eens zoveel uit. Herman bekende dat hij op de heenweg een paar keer de voiture van moeders onder had gekotst, zo zenuwachtig was ie. Want de dag dat hij maagd af zou zijn kwam steeds dichter bij. Van de ene kant was hij daar erg blij mee. Van de andere kant viel het afscheid nemen van z'n rechterhand hem zwaar.

Maar goed. De mannen zijn de boot ingegaan. Het schip vaart op ramkoers. Volgende week zullen we weten welke vrouwen zich door de speeddate weten te worstelen.

Kan niet wachten! Ondertussen droom ik verder over Yvon...

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

02-01-2017

Stoppen.

Afgelopen nazomer was eindelijk de tijd rijp om knopen te gaan doorhakken. Zelfstandig ons bedrijf te laten draaien was een utopie. Als eigenwijze boer waren de ontmoedigende woorden van mijn artsen altijd juist een extra prikkel geweest om ze te laten zien dat zij er met hun witte jassen en dure studies niks van af wisten.

Als een volleerd wielrenner werd ik door m'n soigneur op de been gehouden middels mijn indrukwekkende verzameling medicijnen, die ik verspreid over de dag braaf slikte, smeerde, of mezelf in spoot. En ik moet zeggen: Chapeau farmaceutische industrie! Zonder jullie waren we nergens!

Maar op een gegeven moment kom je in de situatie dat je op een dermate hoog inname niveau zit dat je een prof-junckie wordt, en dat het gevaar dreigt dat je straks na je aanwezigheid op aarde uiteindelijk moet worden afgevoerd als chemisch afval. En da's niet sjiek jegens de nabestaanden, een uitvaart waarbij in het crematorium aan iedereen witte overalls en gasdichte helmen worden uitgereikt. We willen het tenslotte toch allemaal een beetje gezellig houden hè.

Maar om terug te komen op het onderwerp; afgelopen nazomer besloten we dus dat het klaar moest zijn en er andere wegen bekeken moesten worden. Doorslag gaf uiteindelijk de chronische neurophatische pijn, een constant aanwezige brandende schurende pijn door beschadigde zenuwen, ooit overgehouden aan de guerilla-oorlog met Dorus 4, alom bekend en benoemd in de geschiedenisboekjes.

We gingen brainstormen wat wijsheid zou zijn. Al snel gaf de Overheid ons het antwoord op een presenteerblaadje; 14 cent vangen voor elke liter melk die je NIET produceert. Zeg dit 10x achter elkaar en je wordt overvallen door een mix van genialiteit en waanzin. Hier sloot al snel onze melkverwerker, Royal Friesland Campina, op aan door er 10 cent per liter bovenop te doen.

Dit was trouwens geen cadeautje van onze Overheid. Overheden geven namelijk geen cadeautjes. Campina ook niet. Het zijn allemaal sigaren uit eigen doos. Maar wel sigaren die best lekker smaken, ook al rook je niet.

In die periode vingen wij 21-23 cent per liter voor onze geleverde melk dus 24 cent beuren door op onze handen te gaan zitten klonk erg aanlokkelijk, ook al moest je er sigaren uit eigen doos voor gaan roken.

We besloten maximaal in te schrijven voor deze regeling, hetgeen betekende dat we onze melkleverantie zouden moeten halveren. Dit losten wij vrij eenvoudig op door een kwart van de koeien weg te doen en een kwart droog te zetten. Je moet het immers niet moeilijker maken dat het is. Piece of cake. Een kind kan de was doen.

Ondertussen probeerde onze Overheid de mensen wijs te maken dat ons land een milieuprobleem had. En dat probleem zou worden veroorzaakt door de veehouderij.  De Nederlandse koeien produceerden teveel fosfaat dus moesten er een paar honderdduizend koeien 'geslachtofferd' worden. Gaandeweg werd het steeds duidelijker dat we helemaal geen milieuprobleem hadden maar dat onze Overheid de komende decennia veel milieuruimte nodig had voor extra asfalt, uitbreiding van luchthavens en andere spielerei. En waar kun je deze milieuruimte nu makkelijk weg kapen dan bij de Nederlandse veehouderij. Ook is er geen fosfaatprobleem. Er komt zelfs een onherroepelijk fosfaattekort op onze planeet. Dit is bekend bij onze leiders maar die hanteren nog steeds de stelling 'beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd'.

Los van deze waanzin gaan wij onze melkveetak beëindigen.Morgen (3 januari) vertekt de eerste van 5 combinaties met elk 26 koeien. Met de resterende 4 vrachten wachten we nog een tijdje. Van deze 104 stuks moeten de meesten nog afkalven. De rest zijn dieren die pas gekalfd hebben en volgens de regels nog niet weg mogen.

Dit koppel staat deels al droog. Het restant gaat ook droog komende week, op een klupje zoogkoeien na.

Ons vervelen straks gaat niet gebeuren.De afgelopen paar jaar is er veel 'kluswerk' blijven liggen dus om dit af te ronden zijn we al een mooi poosje zoet. Ook hebben we straks nog steeds een honderd stuks jongvee en vleesvee welke verzorgd dienen te worden. En over een paar maanden moeten we weer volop aan de bak in onze akkerbouwtak.

Komend jaar gaan we benutten om te onderzoeken welke kant we precies in willen. Akkerbouw, vleevee, stalruimte verhuren, of misschien wel ruimte voor ruimte middels de aankomende 'staldering', een wet die er op toe ziet dat wanneer een ondernemer er een stal bij wil bouwen, hij eerste elders stalruimte moet opkopen/slopen.

We zien wel hoe de wind gaat waaien. Er komt zonder meer een heel stukje rust binnen ons bedrijf, zowel letterlijk als figuurlijk.

En daar kijken wij beiden naar uit.

Als laatste willen wij jullie allen een heel gelukkig nieuwjaar toe wensen. Het zijn roerige tijden in de veehouderij. We hopen dat een ieder voor zichzelf de juiste keuze durft te maken en dat onze sector er uiteindelijk sterker uit komt.

Heel veel succes allen!

 

 

28-08-2016 

We schrijven 28 augustus 2016 als memorabele dag want: het voorspel van Boer zoekt Vrouw is weer begonnen! Zoals de meesten van ons al wisten wordt het weer een buitenlandse editie.

Een vurrukkellukke editie dus waarin mijn vriendin Yvon - mag ik vriendin zeggen? Ja! dat mag ik! - ons weer meeneemt en ons alle hoeken laat zien. Ik kan niet wachten!!

Maar laten we beginnen bij het begin. We zien Yvon rondrijden in de USA, Texas om precies te zijn. Langzaam zoemt de camera in op de rode pickup waarin de blonde droom van elke man die naar kuilvoer ruikt met haar handen losjes om het stuur het erf op stuurt van het eerste slachtoffer. Wat zeg ik? Gelukzak bedoel ik.

Een man van middelbare leeftijd komt verrukt het huis uit gespurt, met een hunkerende snelheid die verraadt dat hij al een tijdje vrouwenloos is. "Ach wa 'n schattig menneke!" is het commentaar van mijn gezin. En wanneer blijkt dat de beste man Olleke heet wordt er meteen volmondig het lied 'Olleke bolleke' ingezet vanaf de bank waar bij het het woordje 'Knol!!' de glazen Radler en Hugo vrolijk tegen mekaar aan ketsen.

De toon was gezet.

Totdat Olleke zijn mond open doet en begint te praten. Er was geen touw aan vast te knopen allemaal maar gelukkig bracht ondertiteling uitkomst. De momenten dat ie verviel in kauwgomknauwend Amerikaans waren godzijdank beter te verstaan. Maar goed, we hadden het er maar mee te doen.

Olleke had 1400 melkkoeien maar zou ze meteen in ruilen tegen een vrouw als dat kon.  Ja goed, ik las onlangs op sociale media over ruilingen van 40 kamelen voor een vrouw of 100 koeien voor één griet, dus zou Olleke bolleke met 1400 koeien wel een héle beste kunnen aanschaffen.Jazeker, Olleke oogde met regelmaat prety desperate en hij miste het krûpe en hugge, iets wat tot mijn teleurstelling iets heel anders betekende dan waar ik op hoopte.

Ook zijn 2 dochters, correct gebouwd, goed op de benen, beetje slordig in de ophangband, vonden dat hun vader weer toe was aan een nieuwe vrouw. Wel het liefst een Nederlandse vrouw, en als ie toch kritisch mocht zijn dan het allerliefste een Friesche vrouw. Want, zo srprak ie tot mijn grote afgrijzen; "het Fryske bloed gaat er nooit meer uit!"

 

Van het stoere Texas maakte Yvon de oversteek naar het romantische Frankrijk. Hier ging ze Herman bezoeken. Herman was 24, nog maagd maar wel een maagd met een ijzersterke troef; zijn hobby was taarten bakken! Zijn tekortkoming was dat hij enorm verlegen was en dus nog nooit met een meisje had gewippesteint, gekust of handjes vast gehouden.

"nee" Fluisterde zijn moeder zacht, "onze Herman is anders dan anderen", terwijl de camera zachtjes inzoomde op de kier van de slaapkamerdeur van Herman en wij allen een glimp konden opvangen van een twirlende herman in een Majorettekostuumpje. Ook zat Herman bij de plaatselijke harmonie en waarschijnlijk had dat kostuumpje hiermee van doen. De tijd zal het leren wat de toekomst zal brengen voor deze jonge melkveehouder.

 

Nu was het tijd voor Yvon om écht ver te gaan reizen. Daarom toog zij naar Zambia. Hier had Marc zijn boerderij, een megagrote viskwekerij waaruit wekelijks 100 ton vis verdween in de hongerige mondjes van de Zambianen. Marc was 37 jaar en miste iemand om tegenaan te praten. En deze opmerking legde meteen zijn zwakke punt bloot; Marc was een begadigd onnavolgbaar prater, met de nadruk op onnavolgbaar, oké om nog preciezer te zijn; die gast is niet te volgen! Ook was ie behoorlijk depri, iets wat me logisch lijkt wanneer je twentyfourseven naar vis stinkt, dus zocht hij een positieve blije vrouw die snel genoeg was om hem het touw uit handen te grissen.

Hierna volgde een heel warrig verhaal over auto's en een versnellingsbak en dat ie naar de drie wilde maar weer terug naar de twee ging en dat ie wilde doorschakelen maar ineens weer in zn één stond.

Kortom; die gast heeft waarschijnlijk geen rijbewijs.

We kon ie stoer bootje varen. Yvon raakte zichtbaar opgewonden toen Marc stoer zijn speedboot door schakelde (jazeker, met boten kon ie dat dus wel!) en het voorsteven omhoog kwam. Yvonneke, overigens niet vies van omhoogkomende objecten, genoot met volle teugen en samen voerden zij het aanstaande Boer zoek Vrouw avontuur in.

 

Van het hete Zambia weer snel door naar het ruige Canada. Hier ging Yvon veehouder Riks ontmoeten. "Yvon you have to drive that long road alsmaer uit for a slordige 5000 miles and by ut boardje 'Nortpole 73 miles' moet je rechtsaf en dan ben je dur!"

Een nachtmerrie werd werkelijkheid. Yvon was beland in Saskatoon, formally known als 'garden from santaklaus' , en nog formallyer known als de staat met 2,47 inwoners per 250 km2. De staat met een zomer die eindeloos een week kon duren.

Nou goed, uitgerkend in die week was Yvon dus op de prairie bij Riks beland Riks was een 39-jarige filosoof met schitterende oneliners als 'van niksen komt niks'. Al met al was er weinig te zien op deze poolfarm dus togen zij beiden naar het centrum van het dorp. "Goh tis hier druk!" riep Riks verheugd. "dr staan wel 10 auto's!"  Het centrum leek verrekte veel op een stuk platteland. De huizen stonden zwat een mile uit mekaar, de winkelmedewerkester had foto's van mensen in dr zaak hangen zodat ze niet vergat hoe een mens er uit ziet. De postbode was al eeuwen geleden wegbezuinigd en wilde je naar de kerk ging je weer een ander stuk rimboe in.

Een waarschuwing vooraf voor alle vrouwen die gezelligheid zoeken: DON'T DO IT!!!

 

Als laatste gaan we naar David, een welbespraakte gast van 27 jaar die na enkele omzwervingen door de wereld zijn heil had gevonden in Roemenië. Hier had David naar het zich liet aan zien een groot stuk oerwoud op de kop getikt waarin een slordige 13 schuren verstopt waren en waar hij varkens wilde gaan houden.  David was juist 3 weken geleden aangekomen en met behulp van een groot kapmes had hij inmiddels 2 van de 13 schuren gevonden. "Er zouden dr toch echt 13 moeten staan!" riep hij enthousiast naar Yvon, onderwijl een hoop oer en een boel woud aan gort kappend, op zoek naar het derde exemplaar.

Na 4 dagen vonden ze eindelijk de uitgang van het oerwoud en besloten ze naar de stad te gaan. Hier melde onze gladde prater aan Yvon dat hij feitelijk nog steeds in Nederland zijn sociale leven had maar niet uit het kringetje kwam van 'vaste vrienden-vaste kroeg-vaste zuipavond-vaste-shoarmazaak' , iets wat niet vreemd is wanneer je altijd met je vaste vrienden naar je vaste kroeg gaat zuipen op een vaste avond om daarna in je vaste shoarmatent een schaap op te gaan eten.

Ondertussen wees Yvon David op een paar Roemeense schonen, of dat niet iets voor hem was. Maar nee, David zocht een écht knappe vrouw, die knap genoeg was om hem 's avonds uit de stallen te lokken, maar nét niet zo knap was dat ze hordes Roemeense mannen achter zich aan kreeg.

Zal; me wat worden in de Roemeense wouden...

 

 

 

 

03-03-2016

Staatssecretaris van Dam is eruit wat betreft de fosfaatwetgeving.

Op zich zitten er nog wel wat beïnvloedbare losse eindjes aan de nieuwe fosfaatwetgeving.

Opvallend, én correct vind ik het gegeven dat de staatssecretaris (vD) vast houdt aan peildatum 2 juli 2015.
Los daarvan; een andere datum/ gemiddelde kiezen zou juridisch onhoudbaar zijn.
Dat betekent in eerste instantie dat iedereen die nu meer dieren heeft dan op peildatum, deze dieren zal moeten ruimen

Los eind hieraan is:
- fosfaatefficiëntie van je veestapel kan het beïnvloeden, zowel positief als negatief...
- stel dat de dieren die teveel zijn geruimd worden en stel dat er daarna op je bedrijf latente ruimte ontstaat...
- je bent een extensief bedrijf met latente ruimte

vD is voornemens ALLE bedrijven 4-8% af te romen.

Dat is gemiddeld genomen 3.5 a 7 koeien/ bedrijf x 8500 kg M = 29.000 a 58.000 kg melk
Daarnaast is vD voornemens om extensieve bedrijven ( degenen zonder fosfaatoverschot ) extra rechten toe te kennen welke moeten komen uit het afgeroomde fosfaatquotum.
- de intensieve bedrijven gaan nog meer inzetten op productieverhoging per koe. Anders lopen ze gemiddeld € 10.000 a € 20.000 aan     melkgeld mis Voor intensieve bedrijven die al een topproductie hebben zal dit problemen geven denk ik.
- de extensieve bedrijven blijven echter ook niet gespaard omdat wss de afroming nooit volledig zal worden afgedekt door de extra toegekende rechten. We l blijft bij hen in verhouding met intensieve bedrijven de schade beperkt.

Addertje onder het gras kan zijn de wens van vD om over 5 jaar 80% van de melkkoeien in de wei te willen zien.
Stel dat hij de extensieve bedrijven alleen maar extra rechten toekent wanneer er aantoonbare weidegang is, valt er een deel van de extensieve bedrijven buiten de boot en zouden degene die wel weiden spekkoper zijn want voor hen komen er dan meer rechten beschikbaar uit de afroompot.

Verrassend is dat vD voornemens is om de Europese Commissie te verzoeken om de derogatievoorwaarde ( P Plafond ) los te laten omdat alle fosfaat die er teveel is al wettelijk verwerkt moet worden en buiten de landbouw terecht komt.
Daarnaast moet en gaat mineralenconcentraat steeds meer de kunstmest verdringen.
MC is ook dierlijke mest dus nog een gegronde reden om het P plafond te laten varen

Natuurlijk zal ook deze nieuwe wet knelgevallen met zich meebrengen zoals ziekte van de ondernemer of het vee rond de peildatum.
Opvallend en verrassend is dat bedrijven die een onomkeerbare investering zijn aangegaan op meer dieraantallen dat dat ze per 1 juli feitelijk hadden, ook onder tot knelgevallen zal gaan horen

Oftewel; alle grote stallen die de laatste paar jaar gebouwd zijn kunnen wss ook aanspraak maken op extra rechten. De gokkers en de cowboys onder ons die willens en wetens pas na 1 april 2015 (einde melkquotering) veel meer koeien willen gaan melken en hiervoor een hypoteek hebben afgesloten, behoren in principe dus tot de knelgevallen....Zelfs iemand die voorheen nertsenfokker was, varkenshouder of akkerbouwer en wel brood zag in het melken van koeien na het quotumtijdperk en alvast een enorme partij jongvee in opfok had om na 1 april melk te kunnen gaan leveren zou een knelgeval zijn...


Resumé:

Zoals het er nu naar uit ziet zal de generieke korting maximaal worden omdat het aantal knelgevallen groot is. Niet alleen in aantallen maar vooral ook in omvang.
Hoe gaat vD hier straks mee om
- Eerst de extensieve bedrijven extra rechten toekennen?
- Of extensieve bedrijven die inmiddels wel een grote (half volle) stal hebben staan? 
- Of de bedrijven met de grootste hypotheek?

Mijn eigen mening:

- Ik ben verheugd te constateren dat netwerkgroep GRONDig toch het e.e.a. bereikt heeft 
- Al het geschamper en alle kritiek ten spijt blijkt dat een initiatief, in eerste instantie opgezet door slechts één persoon, VTF Famke, weldegelijk van grote nut kan zijn en veel invloed kan hebben 
- Het is een duidelijk signaal aan de gevestigde orde (LTO, NMV) dat er een nieuwe wind waait anno 2015
- Met name (Z)LTO heeft continue de mond vol over vernieuwing en dat de leden niet vlot genoeg hun bakens verzetten, terwijl inmiddels blijkt dat zij zelf vastgeroest zaten in een oeroude denkwijze :idea: en dus zelf te star zijn in denken en doen
- verder is het jammer dat vD niet de latente ruimten actief heeft meegenomen in de toekenning van fosfaat.

Ik hoop dat de (Z)LTO hier lering uit trekt!! 

Wel moeten we constateren dat geen een van de partijen aan de onderhandelingskamer 100% zijn/haar zin heeft gekregen.
Iedereen heeft water bij de wijn moeten doen, de 1 wat meer dan de ander.
En dat vD nog steeds hoog in zet op de Kringloopwijzer (KLW) is ook nog een dingetje.
Ik zou zeggen, zorg eerst dat de KLW goed functioneert in de praktijk alvorens dit instrument te gebruiken voor belangrijke en zwaarwegende zaken.

 

 

16-02-2016

 

Vorig jaar zijn wij een experiment gestart met het houden van kalveren onder de koe.

Hoofdreden was het betoog van onze kalverhandelaar dat de kalveren dan sneller konden groeien.

Bijkomende reden was dat het ons wel een mooi gezicht leek, plus een stukje arbeidsbesparing.

 

We besloten het te proberen met louter de stierkalfjes.

 De stalling waar dit plaats moest gaan vinden was een strohok van 120 m2. De opzet was 3 á 4 zoogkoeien in dit hok te laten. Het waren al wat oudere koeien, makkelijk in de omgang en gewend aan zogende kalfjes.Nieuw geboren kalfjes kregen zoals gewoonlijk de eerste 2 keer de biest van hun eigen moeder, veelal rechtstreeks door het zogen van de moederkoe.

Hierna ging de koe over naar het melkveekoppel en bleven de kalfjes achter bij de zoogkoeien.

 De eerste kalfjes deden het super en konden na 2-3 weken kogelrond met de veehandelaar mee.

Het was wel sport om ze gevangen te krijgen want zulke kalfjes zijn razend snel.

Bij het zevende stierkalf kwamen de eerste problemen. Het kalf raakte aan de diarree en in een mum van tijd stak ze alle kalfjes in het hok aan. Hygiëne is immers ver te zoeken in een groot hok waar zowel koeien als alle kalfjes huizen en er hun behoefte doen.

Dit koste ons het eerste kalf ondanks dat we de kalfjes bij gingen voeren met biopect, een voedingssupplement wat helpt tegen diarree.De kalfjes die het wel hadden gered bleven vervolgens ver achter in de groei en brachten uiteindelijk bar weinig op bij het afleveren.

 Hierbij hadden we nog te maken met het probleem dat sommige kalfjes gewoonweg te weinig drinken bij de koe. Soms heb je een wat suffer kalf die uiteindelijk door gebrek aan voldoende melk het loodje legt. Ook dit dilemma leverde ons een dood kalf op.

Het is in feite het nabootsen van de natuur, iets wat de onwetende burger uit idylisch oogpunt in feite voor ogen staat.

Wellicht hebben zij zich nooit verdiept in het gegeven hoeveel kalfjes er in de natuur, zeg een Oostvaardersplassen, sterven door ondervoeding, ziekte en uitputting. Alleen de sterksten overleven.

 De natuur is wat dat betreft meedogenloos.

Maar moet je zoiets op je bedrijf willen? Het rund is tenslotte al duizenden jaren gedomesticeerd.

 

Om op ons experiment terug te komen; na 4 maanden zijn we er mee gestopt, 5 kalfjes en een illusie armer…

 

 

27-12-2015

Boer Zoekt Vrouw 'terugblik 2014-2015'

Miljoenen mensen liepen er al maanden mee rond. Hoe zou het onze boeren van het afgelopen seizoen vergaan zijn?  Wie was nog bij wie? en wie deed het nog met wie? of met wat? want we leven inmiddels al in 2015 he.

Om maar meteen af te trappen met 'mister popi' , de blonde bollenboer, de hunk van de polder, of hoe je 'm ook wil noemen; hoe is het tegenwoordig met boer Tom? We hadden nog allemaal het beeld op ons netvlies dan Rimke volmondig 'ja!' zei tegen Tom dus Tom dacht van 'goh nu zit ik geramt!' Of gerimt, whatever, net hoe je het beestje een naam wil geven.

Punt is echter dat het beestje geen naam meer behoeft. Nope! Want Rimke vond Tommeke achteraf gezien toch niet echt helemaal het 'je van het' en ze vond zichzelf ook niet echt in de polder passen daro. iets waar we trouwens maanden eerder al de vage voortekenen van zagen toen bleek dat Rimke - toen nog samen met de twee andere blonde bimbo's -  er waarde aan hechtte om in haar mooiste kekke super-modieuze-netnietnieuwewerkkleren en stijf in de lak mee ging om drains door te spuiten. Tom, die trouwens het nut van kleren al helemaal niet zag bij het geduchtig doorspuiten,  had achteraf gezien toen al moeten vaststellen dat het niks zou worden met 1 van de 3 blonde surfbabe's.

Maar! Er is ook goede nieuws! Het doorspuiten kan weer doorgang vinden want Tom kwam al snel Marieke tegen, overigens ook al een blonde bimbo maar dan een nét iets andere variant. "Ik kwam hem tegen en dacht van goh! ik denk nog niks maar een weekje later op koningsdag kwam ik hem weer tegen en ik dacht van goh ik heb al een week niks gedacht dus hoog tijd om iets te denken en ik denk dat ik 'm leuk vindt!" , aldus de overgelukkige klassiek blonde Marieke. Overigens; haar vader was er in eerste instantie niet bepaald gelukkig mee dat haar dochter iets wilde met die media-geile tuinman maar toen Marieke haar vader er van wist te overtuigen dat het niet alleen om de seks ging, had pa er vrede mee.

 

Nog zo'n opvallende verschijning in het afgelopen seizoen was boer Geert. Wederom werden wij als argeloze kijker  geconfronteerd met alle aanrand pogingen van Geert, alle platte billenknijperijen en haarruikerijen.  Het mag een Grunninger Mirakel heten dat uiteindelijk 1 van de 3 vrouwen zich heeft opgeofferd om Geert te temmen. We zagen allemaal dat het Hetty was die door boer Geert de liefde werd verklaard.

En wat we toen niet zagen maar nu achteraf gezien dus wel, is uiteindelijk iets wat wij massaal over het hoofd zagen; de 'WTF'reactie. Nu zag de kijker dat op elk grapje of op elke opmerking van Geert, Hetty alvorens antwoord te geven eerst langdurig met een enorme 'WTF' blik voor zich uit keek.  En kijken wij terug naar het moment dat Geert Hetty het hof maakte, zien wij dat ook toen Hetty eerst een 'WTF' frons trok en daarna pas Geerts liefde beantwoorde.  Of dit nu het klassieke WTF syndroom - beter bekend in de Nederlandsche literatuur als het WDN syndroom - betreft  is nog niet zeker. Wat wel zeker is, is dat ze niet kan lachen om de kwinkslagen van Geert.  Wel kan ze heel goed boerenkool verkopen en dat alleen al is voor Geert voldoende reden om te proberen zich een klein beetje aan te passen aan haar.

Ook fijn om te weten is dat de andere twee logeer dames hun afgrijselijke tijd bij Geert met de losse handjes een plaatsje hadden weten te geven. Maandenlange intensieve sessies bij de psychiater lieten hen uiteindelijk al die aanrand momenten vergeten en verjoeg hun nachtmerries over de grijpgrage handjes van Geert.

Mary was inmiddels gelukkig met Gradus, 1 van de 3 broers uit een eerder BZV seizoen. Ada was tegenwoordig deeply in love met Kees Jansma van Studio Sport. Tenminste ik meende hem te herkennen dacht ik.

 

Wie ook de revue passeerde was boer Jan; dat kleine blonde bebrilde menneke, dat uiteindelijk niet koos voor het hart (ongebreidelde wilde seks met de donkerharige Marieke) maar voor het verstand ( de boekhouding op orde brengen met Rianne) en we zagen allemaal dat het nog steeds dikke mik is tussen het schapenmelkertje en de struise blonde van vaste wal.

Wij, een selectief gezelschap dat afgelopen voorjaar een bbq en trekkerbehandigheid hadden bij de buurman van boer Jan, wisten inmiddels allang dat Rianne haar tijd inmiddels al op de schapenfarm sleet en druk doende was om zichzelf te verschepen met paard & kat naar texel.

Inmiddels woont Rianne bij haar schapenboer en heeft het er enorm naar d'r zin. Ze heeft ook weer een baan op het eiland en naast Jan assisteren in de schapelarij is ze soms ook nog druk om wat beesten te vangen bij de buurman die met een gebroken voet sukkelde. Kortom; ze was enorm in d'r nopjes en ook Jan was in z'n nopjes met d'r nopjes.

 

In Zeeland ging Yvon weer op bezoek bij Boerin Bertie. Zij zocht een vrouw dus viel totaal niet uit de toon bij haar collega's die ook een vrouw zochten. Tot zover is het nog allemaal duidelijk en overzichtelijk. Want in eerste instantie koos Bertie na een gezellige week samen zwijgen met volle overtuiging voor Esther. Esther was nog maagd in pottenland maar wist van wanten in heteroland, hetgeen dus de start vormde voor een warrig en onduidelijk vervolg van hun relatie. Wánt; koud terug van een weekje Berlijn, alwaar zij mekaar geen seconde uit het oog verloren, het bed hun paleis van plezier was, en zij samen de liefde consumeerden alsof ze 4 weken niet hadden gegeten; wild, gulzig en de druppels op de kin, je kent het wel, stuurde Bertie Esther weer weg want Bertie wilde gaan ploegen.

Voor zover ik het begreep vond Esther dit prima want zei moest nog gaan dealen in Den helder, aldus Bertie. En om het verhaal nog onsamenhangender te maken waren ze inmiddels toch weer samen.en was Esther het bekende dekseltje op het Zeelandse potje.

Eind goed al goed dus.

 

Maar ook Theo werd door Yvon bezocht. Theo had 'iets' met Nancy, een vrouw met heeeeeeeeeeel veel geduld. Probleem was namelijk dat Theo niet uit de 'ouwe-jongus-krentenbrood' modus kwam. Elk lief woordje van Nancy werd door Theo steevast beantwoord met een knipoog en een scheet en elke liefdevolle toespeling van d'r leverde steevast niets meer op dan een joviale hengst op de rug van Theo's enorme 'kuil-afspaai-handen'. En ja; dan is het logisch dat een vrouw er gegeven moment helemaal klaar mee is ipv dat ze er klaar mee komt.

Theo houdt stug vol dat hij en Nacy samen 'iets' delen en is verder uiterst tevreden dat tegenwoordig de vrouwtjes niet meer voor 'm weg rennen. Dus wie weet dat Theo nog ooit es, over pak em beet honderddertig jaar, een vrouwtje aan de haak slaat.

 

Naast deze vijf boeren waren er nog es vijf die te volgen waren in de internetuitzendingen.

Zo was daar Gert-Jan met zijn 2 brieven die hem 2 wanhopig hunkerende vrouwen in zijn fonkelnieuwe skybox opleverden en die er samen om streden wie nu de hardst rammelende eierstokken had. Vanwege dit oorverdovend kabaal werd Gert-Jan er helemaal krankjorum van en stuurde ze allebei naar huis. Inmiddels heeft ie nog steeds geen vrouw. Wel een nieuwe stal.

En natuurlijk was er de Grunninger akkerbouwer Janko, verslaafd aan cupcakes en aan de Oer-Grunninger taal. Hij hield Esther over na een theetuinsessie met zijn brievenschrijfsters en naar verluid poot Janko al geregeld zijn aardappel in Esthers verwilderd tuintje.

En zo was daar varkensboer Mario, beter bekend als Microwave Mario omdat hij alles wat ie tegen kwam opwarmde in de magnetron. Ook hij kwam uiteindelijk een vrouwtje tegen waarmee het klikte. Maar Mario deed geen extreme dingen met Janneke, zo bezwoer hij Yvon, dus niks geen bondage's en martel dingetjes, of gekke dingen met kaarsenvet of zo. Nee ze deden vooral samen 'huggen' zo vertelde Mario opgewonden en ze waren er gek op om mekaar theezakraadseltjes voor te lezen.

Kinky tijden dus daro in Braboland....

En wie herinnert zich niet die steure Brabander Willem. Willem wachtte tevergeefs op een vrouw die bij hem de brievenbus ingegleden kwam. Hij had het aan zijn ondernemende zoontjes te danken dat hij uiteindelijk iets kreeg met Martine, maar gezien Willems ogenschijnlijke onmogelijke karakter duurde dat niet lang en was ie weer alleen.

Nee, dan de sympathieke Leo die al jong weduwnaar werd. Deze guitige Betuwnaar deed het tegenwoordig met Eline - ons Elientje! - en was beregelukkig met d'r.  Samen hadden ze inmiddels al kilometers hokken ingestrooid en nog meer kilometers kuil bloot gemaakt.

 

Ook werd er nog even terug gekeken naar de buitenlandse boeren van een seizoen eerder.

Zo had kippenboer Jan inmiddels een oer-Canadese girlfriend namend Emely en had ie fiks invested in a nieuwe kiepenhok and an rijhal alwere he drives doelloos roundjes withe his hors en karretje.

De Franse Jos - daar uit te spreken als 'zjohzz' had het er slechter af gebracht. Van een koeienboer met uitzicht op een gewillige blonde stoot, blunderde hij er later vandoor met de verkeerde die er uiteindelijk zelf vandoor ging. Een groene dag had ie nog de geiten gemolken van een bevriende paissánt maar momenteel zat ie aan lager wal met een steur vrouwke in de veehandel.

Jos vond het uiteiendelijk ook allemaal maar 'très kut' en zei gelaten "c'est la vie. mais une klote vie." oftewel hoeveel fouten kun je achter mekaar maken? Eerst die heerlijke blonde stoot weg sturen en daarna....ach wat daarna kwam is eigenlijk niet eens meer belangrijk dan.

De Deense Johen had Ingrid genomen voordat ze op de koffie gingen bij onze koning en Maxima. Of hij daarna dit nog eens deed is niet bekend.  Feit is dat wortelstamp met stront je een relatie kan opleveren.

 

En zo verging het dus onze boeren van de afgelopen jaren. Ook waren er weer mega-veel babys geboren want daar kunnen ze wat van hoor die boeren; babys maken tegen de klippen omhoog. Rode draad was verder 'nieuwe keuken' en uiteraard 'nieuw behang' en 'nieuwe tegels' .

 

Ben benieuwd hoe het nieuwe seizoen gaat verlopen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

04-10-2015

Sinterklaas, wie kent ‘m niet?

 De gemijterde goedheiligman met zijn lange witte baard en rode gewaad;  elk jaar duikt de beste man weer op in ons land. En aangezien het gewoonweg enorm veel werk is om in 1 etmaal heel Nederland van Cadeautjes te voorzien, wordt hij al eeuwen bijgestaan door een legertje lenige en handige mannetjes, de Zwarte Pieten genaamd.

 En om deze hulpvaardige mannetjes gaat het in ons kikkerlandje. Deze goedlachse kereltjes die door weer en wind de Sint vergezellen en hem met raad en daad bij staan, hebben het gevreten.

 Want wat is het probleem?  Een groepje mensen in ons land beschuldigt de Sint van uitbuiting! Hij laat zijn hulpjes tot diep in de nacht over glibberige daken met veel te zware spullen sjouwen.

Meest storende voor het groepje mensen is dat deze hulpjes dezelfde huidskleur hebben als zij zelf.

 

En via een rare kronkelige gedachte trekken zij een parallel tussen Zwarte Piet en slavernij.

 

Overigens weten we allemaal hoe wij Nederlanders zijn. We dwepen maar wat graag met de underdog, geveinsd of niet. Zo zitten wij nu eenmaal in mekaar.

Noem het medemenselijkheid, of noem het voor mijn part onnozelheid.

 

Tsja, en toen was het hek van de dam! Zwarte Piet moest verboden worden. Waarom zouden getinte mensen voor een blanke baas allerlei gevaarlijke karweitjes moeten doen? En dat vaak buiten kantooruren.

De medemenselijkheid van de Nederlander was nog niet op en zij bedachten allerlei varianten op Zwarte Piet zoals Paarse Piet, Witte Piet, Regenboog Piet, noem maar op.

 

Samengevat; wij Nederlanders sloegen voor de afwisseling maar weer eens helemaal door.

 

Want waar hebben we het in hemelsnaam over? Over een oud Nederlands gebruik voor onze kinderen.  Vrijwel allemaal in de leeftijd van 0 tot 8 jaar. Ouder meestal nooit. Want beste mensen; Sinterklaas bestaat helemaal niet! Zwarte Pieten ook niet! Het zijn altijd acteurs, ooms, tantes, neven, nichten, buurmannen en andere vrijwilligers die met graagte eens per jaar in de rol kruipen van de Goedheiligman en zijn hulpjes.

Dit alles voor 100% pure kinderpret. De kinderen een leuke tijd bezorgen. Wij kenden die tijd, onze kinderen ken(d)(n)en die tijd, onze ouders, grootouders en die daarboven eveneens toen zij kind waren.

 En dan staat er een groepje mensen op die dit kinderplezier willen vergallen. Een kinderfeest gebaseerd op een sage en geheel ingevuld door vrijwilligers.

 

Dat Zwarte Piet zwart kleurt omdat hij door de ene na de andere schoorsteen glijdt om de pakjes af te leveren is een gegeven waar deze zeurpieten aan voorbij gaan.

 

Zelfbedachte racisme om zichzelf in een slachtoffer rol te kunnen duwen.

Ja zo wordt het natuurlijk nooit wat  met de stelling ‘alle mensen gelijk’  wanneer sommigen zichzelf onderuit halen.

 

Bijkomend probleem is; wat nu met de sinterklaasliedjes?

“Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht!”

Ja dat kan dus echt niet meer. Dit zal toch echt veranderd moeten worden in;

“Sinterklaasje kom maar binnen met je zakenpartner!” alhoewel de melodie van dit lied dan ook weer grondig herschreven zal moeten worden omdat het aantal lettergrepen veranderd.

Uiteraard krijgen we dan nog de discussie van ‘wie komt er nu met wie binnen?’  Waarom mag Zwar…sorry de zakenpartner niet als eerste binnenkomen?

“Zakenpartner kom maar binnen met je Sint” zou dan een optie kunnen zijn, doch wetende dat dit voer voor juristen zal zijn want wie mag er nu eerst binnen? Wie heeft de meeste aandelen in de Sint BV? Kortom problemen problemen.

En het oeroud Nederlandse liedje "Zwarte Piet, wiedewiedewiet, Ik hoor je wel maar ik zie je niet!" Pijnlijker kan een lied niet zijn volgens de critici. Zij zullen klagen 'alsof wij zwarten alleen maar een wit gebit zijn in het donker!'

Of "Oh kom er een kijken..." Zingen we "alles gekregen van die goede sint" Ja hallo! Waarom is Piet nu uit beeld? Hij zit zich daar een partij uit te sloven op die glibberige daken en dan zou de Sint alle credits krijgen?

 

Of neem het onschuldige “zie ginds komt de stoomboot” . Geheid dat Groen Links hier een motie tegenin gaat brengen. Want stoomboten vervuilen onze planeet! 

Krijg je “zie ginds komt de elektrischevanduurzamezonnepanelenvoorzieneboot” majja, krijg je weer de ellende dan de melodielijn naar de mieter is.

 

Dilemma’s dillema’s…

 

En waarom mag de Sint altijd op de schimmel? Waarom krijgen de Pieten geen eigen vervoer? Daar zal toch vast wel  iets van in hun CAO staan toch?  Trouwens  het zal een fractie van tijd zijn voordat Partij van de Dieren hier een stokje voor gaat steken. En Groen Links ook weer natuurlijk. Paarden schijten altijd en overal de hele straat onder. Sint en Piet zullen toch echt de switch moeten gaan maken naar de elektrische fiets of zo, alhoewel met fietsen je in zo’n lang rood gewaad ook onherroepelijk het ongeluk over jezelf  afroept.

 Kortom; een onschuldig mooi kinderfeest is door een groepje nare mensen helemaal naar z’n grootje geholpen.

 

Misschien na de herfst voortaan maar meteen doorschakelen naar kerstmis…?

 

 

 

 

 

13-09-2015

Een terugblik op 11,5 jaar 'Hof van Postel'...

"Time flys when you're havin'fun!" is een kreet die we allemaal kennen. Zelf voegde ik daar jaren geleden mijn eigen lijfspreuk aan toe; Vroeger duurde één lesuur lang, tegenwoordig is een jaar zo voorbij!"

Inmiddels bestaat onze onderneming al weer ruim 11,5 jaar. Op 1 januari 2004 opgericht als overkoepelend bedrijf boven 'Mts. Peters-Smets' , eenmanszaak HPEM Peters, en het bedrijf van Jan Smets, een broer van Tiny.

Reeds anderhalf jaar eerder was het dat wij deze locatie hadden gekocht; een hoop oude gebouwen op een prachtige aaneengesloten kavel. De eerste plannen waren een stal voor 150 koeien en 120 stuks jongvee. Maar vanaf het moment dat de broer van Tiny zijn bedrijf wilde onderbrengen op onze locatie werd dat al snel stalling voor 250 koeien en 230 stuks jongvee.

Helaas duurde de samenwerking tussen Jan en ons maar 5 jaar. Hier is al vanalles over gezegd dus gaan we er verder niet meer over uitweiden.Op 1 januari 2010 bestond zodoende de vennootschap alleen nog uit Tiny en mij (Henk). De maatschap werd opgeheven.

Omdat mijn gezondheid na het ongeluk met de stier niet bijster geweldig was besloten wij tegen de stroming van het groeimodel in te gaan 'downsizen', oftewel; inkrimpen. We verkochten de helft van de veestapel en aangezien wij in areaal niet echt gekrompen waren ( 23 ha grond ging weer mee terug naar broer Jan maar gelijktijdig kon ik 23 ha van mijn overburen, de Paters van Postel, overnemen in erfpacht ) werden we een erg extensief bedrijf. Het melkgeld halveerde, maar daar kwamen inkomsten uit akkerbouw en mestaanvoer voor terug. Op deze manier zouden wij het best weten te redden, mits we geen buitensporige dingen deden.

Helaas gooide verdere gezondheidsproblem in de jaren daarna roet in het eten. Op 11 april 2011 werd ik geopereerd aan een hersentumor. Deze bleek gelukkig goedaardig te zijn. Ook knapte ik daar redelijk snel van op en was met 10 dagen weer thuis. Wat ik me nog kan herinneren was dat ik niet meer wist hoe het manageprogramma werkte, hoewel ik dat toch al 15 jaar had. Een jaar later was mijn tikker aan de beurt en werd er via 2 aders en 2 slagaders enkele 'kortsluitinkjes' weggebrand in hart en aorta.

Ja goed, na al dit gedoe was het nieuwe d'r wel vanaf bij mij en besloten we om de veestapel nogmaals te halveren om te proberen of we met die omvang het samen konden redden. Alsnog hadden we de eerste paar jaar nog extra personeel nodig. Langzaamaan werd dit afgebouwd naar alleen nog een melker en zaterdaghulp, totdat we in 2014 weer het idee hadden het zelf weer te kunnen en we eerst de melker en later de zaterdaghulp uitzwaaiden.

Vanaf toen paste de omvang van de veestapel zich telkens aan naargelang de gezondheid beter werd. Dit resulteerde reeds in 2014 weer tot een veestapel van rond de 100 melkkoeien. Dit aantal, misschien wat meer, denken wij de komende jaren te blijven melken. Een mooie omvang om met tweeën te doen en daarlangs nog genoeg tijd om wat op het land te prullen.  Wat we wel belangrijk vinden is dat we genoeg vrije tijd hebben, dwz af en toe een weekend weg en daarnaast lekker een week of langer weg om wat vakantie te houden. We hebben wat goede bekwame jongens om ons heen verzameld die de werkzaamheden over kunnen nemen.

Een vaste uitspraak tegen de jongens die ik steevast doe wanneer we gaan is "en als er brand is hoef je mij niet te bellen maar de brandweer." Al met al hebben wij naar onze mening een mooie balans gevonden tussen enerzijds het werk wat we prachtig vinden, en anderzijds vrije tijd, wat we óók prachtig vinden.

Nu is het verhaal rond en komen we vanzelf weer bij de uitspraak waar we mee begonnen; "time flys when you're havin' fun"!

 

22-07-2015

Gelukkig strijden er nog collega's voor een gezonde grondgebonden veehouderij

Alle ijver en inzet ten spijt; we moeten ons terdege beseffen dat we van doen hebben met een Overheid die niet doet wat ie zegt, laat staan zegt wat ie doet.
Jarenlang zijn wij gehersenspoeld door hen dat er een mestprobleem is, dat Nederland te intensief beboert wordt, dat de koeien buiten moeten, dat het van de zotte is dat er kriskras door Nederland mesttransporten rijden en dat de Nederlandse veehouderij moet streven naar grondgebondenheid.
Maar ook : Duurzaam! En transparant naar de consument! Laten zien dat we milieubewust bezig waren, én natuurlijk de term 'megastallen' uitbannen door te laten zien dat we familiebedrijven zijn.

Nou oke, da's een mooi streven dachten u en ik.
Door het invoeren van de Melkveewet leek het bijna alsof het de Overheid echt menens was. Want; een veehouder mocht zijn mest uitrijden op eigen - of pacht - grond en het overschot moest worden verwerkt om af te kunnen zetten buiten de landbouw.
Het leek waarachtig alsof alle seinen op groen stonden wanneer je zelf je eigen mest kon plaatsen. En ja; de seinen leken zelfs groen - nou oke, ietsie pietsie fletser groen - wanneer je naast je geplaatste mest het restant bewerkt de Nederlandse landbouw uit wist te bonjouren.

Logica eerste klas! Iedereen snapt dit; een kind kan de was doen!

Maarrrr...tussen al deze logica en duidelijke regels waren we in onze onnozelheid het basisbeginsel van een Overheid helemaal vergeten, nl.:

De Overheid is nooit te vertrouwen!

En zo bleek. Met een brede armzwaai hebben ze hun eigen goede intenties overboord gekieperd. Grondgebonden? Koeien buiten? Zelf je mest plaatsen? Mestoverschot verwerken?
Al deze door de Overheid bedachte logica is getorpedeerd door....diezelfde Overheid...
En vervolgens trokken ze een nieuwe truc uit hun toverdoos; het fosfaatquotum.
Dat dit gedrocht niks van doen heeft met grondgebondenheid, duurzame landbouw, koeien in de wei, familiebedrijven of transparantie naar de consument, heeft de Overheid royaal lak aan lijkt het.
Want iedereen kan op zn vingers natellen dat dit fosfaatgedrocht een versnelde afbouw betekend van familiebedrijf en koe in de wei.

De slag om het fosfaat is begonnen. Er wordt al volop gehandeld in fosfaatrechten. Rechten waarvan geen mens nog weet hoe of wat, laat staan of ze verhandelbaar worden.

Laten we asjeblieft met z'n allen proberen er voor te zorgen dat deze waanzin stopt! Laten we ons realiseren dat een nieuw soort quotum niet past in de vrije markt! Dit zijn niet mijn woorden maar de woorden van onze Overheid, een kleine 10 jaar geleden!

Laten we massaal kiezen voor de logica; voor zinvolle wetgeving, en het belangrijkste; voor regelgeving die wél bijdraagt aan een duurzame landbouw!!

Kies voor de grondgebonden veehouderij!

 

 

04-06-2015

 

Ik hoor d'r weer helemaal bij!

Eindelijk het is zo ver! Of zoals een liefhebbend familielid mompelde; 'dat we dat nog mogen meemaken'
Als laatste der spreekwoordelijke Mohikanen ben ook ik nu aan de aaifoon!

Eenzame nachten...

Al jarenlang voelde ik me een buitenstaander, een buitenbeentje, of wat gezien het lijdend voorwerp beter past; een buitenvinger.
Jaren lang zag ik mijn gezin gekeerd in hun eigen wereldwijde wereldje. Avond na avond zag ik hun gezichten wit-blauw oplichten na een bliebje, een Ping of een zoemetje. Ja...ren lang hoorde ik hun gegrinnik, ge-ohhh en bemerkte ik hun samenzweerderige blikken.
En ondertussen deed ik eenzaam waar ik goed in was; tv kijken en heersen over de afstandsbediening.

We begrepen elkaar niet meer, mijn digitaal onderlegde familie en analoge ik. Eenzaam huilde ik me heel wat nachten in slaap en droomde ik over Danny de Munck die zich zo verdomd alleen voelde. Na al die jaren begreep ik eindelijk wat dat kleine schoffie dwars zat.

Maar!!! Nieuwe tijden zijn aangebroken! Met trots kan ik nu roepen:

Ich bin ein Apper!!!

En natuurlijk zijn mijn worstvingers totaal ongeschikt voor dit tijdverdrijf op een aaifoon. En natuurlijk neem ik d'r nog niet mee naar bed zo de eerste keer.
Maar ik hoor d'r eindelijk weer bij! Zelfs de koeien gaven me vanmorgen een goedkeurend knipoogje tijdens het melken.

Nu nog ergens een setje dunne vingers scoren want elke keer drie kwartier op een stukkie tekst vingeren is ook niet wat...