26-03-2017

Nu de boeren nog maar 2 vrouwen op hun erf hebben wordt de sfeer hier en daar aanzienlijk broeierig. Vooral in Texas blijkt dat daar niet alleen het klimaat heet is. Sandra en Alberdien lijken - om maar in vaktermen te blijven - behoorlijk tochtig te worden en met name Alberdien schurkt stilletjes doch beslist tegen de sta-reflex aan.

Olke blijft gewoon de ietwat onbeholpen knuffelbeer met een lichte storing in de fijne motoriek waardoor elke hug op een uit de hand gelopen aanrandpoging lijkt. Today gaat Olke picknicken met zijn vrouwen. Tevreden nestelt Olke zich  tussen hen in en samen laven zij zich aan al het goede wat de picknickmand voor hen in petto heeft. Alberdien echter is nog lang niet klaar met laven. Nee, zij voelt een enorme drang om zich aan Olke te gaan laven. Alberdien wil ondeugend doen. Jaloers kijkt ze naar de auto, die ferm wordt gelikt door een dozijn pinken. Dus wanneer Olke vraagt wie er zin heeft om mee de bosjes in te gaan is Alberdien er als de pinken bij. Tot haar grote spijt komt het niet verder dan handje vasthouden. Ietwat teleurgesteld wijst ze naar de pinken die nog steeds de auto ijverig likken en fluistert in Olke's oor dat dit haar best wel horny maakt. Olke is de beroerdste niet en zegt dat Alberdien straks ook best een keer aan de auto mag likken.

Dan is het de beurt aan Sandra en ook zij wordt door Olke vakkundig mee de bosjes in gesleurd. Sandra laat er echter geen gras over groeien en al snel slaan ze aan het kussen. Alberdien heeft niet in de gaten dat die twee hartstochtig aan het bekken zijn. Zij ligt languit in het gras te dromen dat zij met Olke gaat kussen en krupen.

's Avonds gaan ze naar the city, alwaar Olke voor het eerst lijkt kennis te maken met een stoplicht. Wat dat betreft had de vader van Olke toch wel gelijk enkele weken terug, toen hij zei dat Olke from no tooting or blazing knows.  Vanavond gaat Olke met de dames steak eten. Niks is hem te veel voor zijn ladys want het lijkt alsof ie de hele tent heeft afgehuurd. Ja ja, steak die maar in je zak!  Olke probeert de aandacht zo goed mogelijk over beide vrouwen te verdelen maar steeds lijkt het alsof Sandra een lichte voorkeur heeft. En dat steakt Alberdien. Lichtelijk jaloers en tandenknarsend zou ze Sandra wel een mes in d'r rug willen steaken.

Gelukkig is 's avonds everything cookie and egg again, wanneer ze gedrieën in de hottub zitten. Als een echt alfa-mannetje gaat Olke zich een paar keer opdrukken, hetgeen er overigens best wel onbeholpen uitziet. Tsja, de fijne motoriek zal Olke zich toch eigen moeten zien te maken, wil hij een romantische nacht tegemoet gaan. Vooralsnog lijkt hij echter nog geen haast te hebben en wacht hij op de sta-reflex van Sandra.

 

In Roemenië is het zowaar opgehouden met regenen. Midden in zijn passie vertelt David enthousiast over spuiten en hoe nauw het komt met het juiste spuitmoment. Nee, we zijn niet op de set van de 1 of andere goedkope Oostblok pornofilm beland. We staan midden in een enorm veld met koolzaad alwaar David zijn meiden probeert bij te brengen dat je om vorstschade te voorkomen optijd moet spuiten. Suzanne slikt een keer maar twijfelt of ze daar wel warm van wordt. Daarom wordt Suzanne heen gezonden, waarschijnlijk om ergens wat onkruid te gaan wieden. Ondertussen probeert David om Mara te peilen. Er voltrekt zich een waar sollicitatiegesprek daar midden op de Roemeense akkers. Het heeft er alle schijn van dat Mara een lichte voorsprong neemt op Suzanne. Uitgebreid zitten ze mekaar leuk te vinden. Maar als David ineens zegt dat zij precies op zijn moeder lijkt moet ook Mara even slikken.  Wat is dat dit jaar toch met al die boeren die een vrouw zoeken die op hun moeder lijkt???

Ondertussen heeft Suzanne het veld al bijna helemaal onkruidvrij en staad braaf langs de kant te wachten totdat David en Mara klaar zijn met vozen. Langs rijdende vrachtwagenchauffeurs denken dat zij een straathoer is en toeteren dat het een lieve lust is. Blijft toch een speciaal land, dat Roemenië.

Later die dag probeert David met wat nat hout een vuurtje te stoken. Nog niet met de beste wil van de wereld krijg je zulk depressief hout in de hens, dus het marshmallows roosteren loopt af met een sisser. 's Avonds voert David met Suzanne een 30+ conversatie. Een zichtbaar teleurgestelde Mara moet afhaken met d'r 23 jaar. Ze hoeft ook geen thee meer, en in gedachte is ze heel stiekem al d'r koffers aan het pakken...

 

In Zambia lijkt ook Marc door de hitte bevangen te zijn. Met een visnet is ie mango's aan het vangen. Dat het echt helemaal mis is met Marc blijkt wanneer ie effe later op crocks met de motor boodschappen gaat doen. De meiden maken ondertussen een picknickmand klaar. Ergens in de middle of nowhere tussen de rotsen en een plas brak water gaat er gepicknickt worden. Gelukkig is al deze uitzichtloze ellende geen rem voor de romantiek. Annekim wil graag ingesmeerd worden met Marc's spul. Liefst dikke klodders graag, kirt een opgewonden Annekim. Marc is de flauwste niet. In tegenstelling tot praten kan ie smeren als de beste en als een ware masseur verspreid ie zijn spul over Annekim, die dit overigens kreunend appricieert. Anke ziet dit gesmeer met lede ogen aan maar besluit zichzelf nog niet weg te geven, alhoewel Marc toch echt deze week 2 vrouwen wil aftasten.

Later die dag gaan ze met wat vrienden op een boot chillen. Annekim wil met Marc op de jetski, en niet veel later stuiteren ze samen over de golven. Ook Anke wil zich niet laten kennen en kruipt bij Marc op de jetski. Maar zo stoer als Annekim kan zij niet stuiteren, hetgeen dus een lichte voorsprong voor Annekim oplevert. Marc heeft ondertussen behalve zijn ogen ook zijn handen goed de kost gegeven. De 2 meiden zijn lichamelijk verschillend zo zegt hij. Waarschijnlijk heeft hij nog veel meer gezegd maar daar was ook deze keer weer geen touw aan vast te knopen. Misschien chronisch bevangen door de hitte...?

 

Wat dat betreft kan de tegenstelling niet groter zijn dat met Canada. Daar vriezen nog steeds je ballen uit de broek, zo stervens koud dat het daar is op de toendra. Dus..... En dat brengt zo z'n eigen mogelijk- en onmogelijkheden met zich mee. Buiten een kampvuurtje maken lukt niet. Elk vuur vertikt het om te branden in dat klimaat. Daarom barbequeën Riks en zijn vrouwen gewoon binnen, in huis, in de oven. Riks vraagt aan de vrouwen hoe ze zijn worst willen hebben. Eline begint openlijk te twijfelen aan Riks z'n worst. Bij Marit begint het juist steeds meer te kriebelen en zij slaat zijn worst niet af. Als beloning mag Marit met de dikke Fendt van Riks rijden. Zelfs bij de buren blijkt de pin van Riks te dik te zijn. En terwijl riks de buurman zoekt voor een dunnere pin gaan Marit en Eline nieuwsgierigen in de stal van buurman. Oja, Riks was ook nog opzoek naar vlinders. Al met al een onduidelijke happening deze keer in het steenkoude Canada met als rode draad dikke worsten en dunne pinnen. Dat laatste moet overigens geen probleem zijn met die kou. Dus....

 

Herman ontwikkelt zich steeds meer als een echte zielenknijper.  Samen met Anne praten ze over het feit dat zij beiden een teleurstellende relatie achter de rug hebben. Nou ja, relatie... Anne's hoogtepunt hierin was dat ze wel es gezoend had. Dit oogst veel bewondering en respect bij Herman. Zover was hij nog eens niet gekomen in zijn relatie.  Nee wat dat betreft is het overduidelijk dat het hier gaat om 3 pure mensen, totaal onbezoeldeld, blanco, en nog strak tot ver onder de gordel.  Vandaag gaat Herman met Fleur en Anne ouwe rommel scoren in het dorp. Het contrast kon gewoon niet groter zijn. 3 jonge onbepotelde maagden in een winkeltje vol met uitgeleutert versleten spul.

Later gaan ze nog even naar de plaatselijke gaarkeuken voor een plat du jour en zelfs daar zijn de grietjes niet veilig voor zielenknijper herman. Samen vragen zij zich af wat verliefdheid nu eigenlijk is. Ze weten geen van drieëm het antwoord maar Herman oppert dat je dan vast wel iets raars voelt of zo.

Lief en erg aandoenlijk, al die maagdelijke toestanden dans la France.

 

 

19-03-2016

Tsjongejongejongejonge!  In verhouding tot de vorige afleveringen van dit seizoen was het deze week hysterisch! Er was verwarring allom! Het woordje 'gevoel' viel eindelijk. Yvon die bij de boeren trachtte een erotisch vuurtje te laten ontvlammen. Maar ook: onbeholpen boeren en een ware exodus onder de vrouwen!!!

Tel daar bij op dat vrouwen rare wezens zijn. Kijk nu 's bij Olke. Sandra vindt Olke leuk leuk! Da's een synoniem voor 'Olke mien jong, ik wil allerkrupens gearne je body verkennen'.  Alberdien die wil Olke niet leuk vinden voor het geval dat het leuk vinden niet beloond wordt met een kruupkje maar met een enkeltje Schiphol.  Is toch ontzettend vaag allemaal toch? Zeg wat je doet en doe wat je zegt, dat heeft een boer nodig.

Harriët op haar beurt wil geteased worden. Uiteindelijk wordt ze getaserd. Want de afwijzing van Olke komt bij haar als een stroomstoot aan. En terwijl Harriët samen met Yvon boven de koffers aan het inpakken is, verzucht ze dat 2 dagen toch wel allerkrupens kort is. Zo kort had ze nog nooit met een man samengewoond. Downstairs worden er ondertussen aarzelend de eerste kleine kruupkes uitgewisseld. En als Harriët vertrokken is besluit Olke zijn gevoel te laten spreken. Want misschien is die beter te verstaan.  Hij zet romantisch wat theelichtjes in de hens en roept de 2 overgebleven dames er bij om te proosten. Alberdien was nog effe zoek. Die zat  twee dagen aan zenuwen te lossen op het kleinste kamertje.

Nu er nog maar 2 dames over zijn lijkt Olke nog zenuwachtiger dan eerst...

 

In Roemenië is het ondertussen een natte bedoening, hetgeen overigens niet op het lijdend voorwerp 'femei' slaat maar op de meteorologische situatie. Hierdoor is er bij David gewoonweg niks te doen. Tel er bij op dat er in het godvergeten oord sowieso nooit iets te beleven valt, en verbaas je over het feit dat desondanks alle drie de meiden van David bij hem willen blijven. Mara zegt heel beslist dat ze niet weg gaat. De dreigende stand van haar mondhoeken verraadt dat het haar menens is en dat naar alle waarschijnlijkheid er een politieke rel ontstaat wanneer David haar wil lossen. Na kort telefonisch overleg met het torentje in Den Haag lijkt het verstandig om Mara nog maar wat te laten blijven.

Suzanne heeft de kriebels. Maar dat kan vanalles betekenen zo weet zij. Met een aan honderd procent grenzende zekerheid weet ze dat het geen mieren vlooien of luizen zijn. Dus wat blijft er dan over? Juist ja! Gev...gevvvv...gevoehoehoe..ja ja! Zeg het maar Suzanne! Kom op! Voor de draad er mee! Wat zijn het suzanne? GEVOELENS!!!  hè hè het is er eindelijk uit!

David heeft nog even overleg met Yvon. Stiekem hoopt ie op een dealtje. Dat Yvon in de plaats komt van het grietje dat ie heen gaat zenden. Gelukkig blijft Yvon mij trouw en legt ze aan David uit dat het zo niet werkt. David stuurt de zelfverzekerde Jorien naar huis. Uitgerekend Jorien die er zo van overtuigd was dat ze een klik had met David. Ze is in shock! Hoe kan dat in vredesnaam? Ze stammelt dat zij had zich nog wel openlijk bloot had gegeven aan David.  Ja goed, die scene betwijfel ik ten stelligste. Ik heb alle afleveringen nogmaals bekeken, maar ik heb geen een blote griet voorbij zien komen.  Voor het geval dat het om een vluggertje ging ook nog effe in slow-motion terug gekeken, maar niks hoor. Er was nul noppes nada bloot te zien.

Jorien is ondertussen nog steeds in shock en weigert te vertrekken. Ook Yvon kan haar niet overhalen. Zelfs dreigen en slaan helpt niet. Uiteindelijk weet een productiemedewerker met het vingertje bij 'heen zenden van meiden' , te vinden in hoofdstuk 6, artikel 4 lid b, bladzijde 734 van de grote almanak genaamd 'Juridisch geen poot om op te staan' , Jorien te bewegen zich toch maar naar de uitgang te begeven. En zo geschiede...

 

Bij Marc blijft het van hetzelfde laken een pak. Met "Ja nee daar tsja euhhh mooi toch waar? best wel" blijft Marc zichzelf overtreffen met het maken van volzinnen. Terwijl de meiden samen met een handvol inboorlingen een gigantische trampoline gaan bouwen of zoiets, zit elk van de grieten met hun eigen gedachten. Anke weet het allemaal nog niet. Ze twijfelt nog tussen denken en voelen en is als de dood dat ze die twee door mekaar haalt en aan Marc's killerbody begint te voelen. Alleen al de gedachte hieraan maakt dat er een licht kreunend geluid ontsnapt aan haar lippen. Ook Irene twijfelt. Annekim twijfelt niet en geilt voor de volle honderd procent op Marc. Ze komt er openlijk voor uit dat het haar puur gaat om het vleselijke, om zijn onweerstaanbare body, ja zelfs om zijn strakke broek, die verraad dat er voor haar in Zambia nog best wel wat onontgonnen terrein te winnen is. Praten kan ik hem altijd nog leren, zo besluit de zichtbaar opgewonden Annekim.

Gelukkig is daar de altijd zo tactvolle Yvon die eerst even op Irene inpraat, met als gevolg dat Irene niet meer twijfelt maar het liefst asap met gierende banden de stoffige savanne van Zambia wil verlaten. In een ontroerend betoog probeert ze dit aan marc uit te leggen. Marc liegt dat hij het jammer vindt en reageert voor zijn doen emotioneel met de woorden "Ja oké ik zal je lach missen. Doei!" Irene gaat haar besluit aan de andere twee meiden vertellen en ook zij liegen dat ze het jammer vinden dat ze gaat. Marc is ondertussen helemaal van de wap door al dat 'vrouwengedoe' en wil nu snel gaan kiezen. Ja maar Marc je hoeft niet meer te kiezen jongen! Er is zojuist een vrouw voor je weg gevlucht! Ga daar 's over nadenken!

 

In Canada begint het langzaam te ontdooien. Niet buiten natuurlijk. Want het is nu eenmaal 8 maaden in het jaar winter op de koude toendra van Saskatchewan. Riks wil effe 1 op 1 met Eline. Ze wilden juist een baal hooi uitrollen maar de baal was bevroren en dat was balen. Maar wel mooi een kans voor Riks om Eline uit te horen. Er ontspint zich een - naar Saskatchewaanse normen - een warm  onderhoud, welke ruw wordt onderbroken door Marit. Marit is stik jaloers en wil ook een momentje met Riks. Maar nee, zij moet het kippenhok uitmesten. Da's dus 1-0 voor Eline.

Dat het een duel zal blijven blijkt wanneer nummertje 3 Claudia haar ware gevoelens prijs geeft aan de hond. Claudia vindt het hier niks, en het wordt ook nooit niks hier in dit godverlaten oord, alwaar de plaatselijke pastoor je beste vriend is, en de heilige mis het grootste verzetje is waar je weer een week op moet teren. Yvon vindt dat ze dit aan Riks moet opbiechten. Riks hoort haar relaas aan en troostend slaat ie Claudia bemoedigend met de grote werkhandschoen op haar rug. Later zie ik vanuit onze Pick-up dat Riks het met Yvon op een akkoordje probeert te gooien dat zij in plaats van Claudia blijft.  Gelukkig is kort claxoneneren en een vermanend vingertje van mijn kant voldoende om te zorgen dat dit feestje voor Riks niet door gaat.

Eline en Marit zijn best wel verbaasd dat Claudia 'm smeert. Zij vragen aan Riks wie hij eigenlijk als eerste naar huis had willen stemmen. Heel slim zegt Riks dat dat Claudia zou zijn...

 

Dans la France was er ondertussen al consternatie vanwege het heenzenden van de ontroostbare Pia. Om hun gedachten wat te verzetten gaan herman en de overgebleven meiden taarten bakken.  Gelukkig brengt al dat kneden snel troost en al gauw liggen ze alle drie in een deuk om het zakkie van Herman. Fleur voelt zich prima thuis op du ferme. Maar ook Anne legt in een uitgebreid betoog uit dat zij zich ook best wel goed voelt bij Herman. Ja, misschien dat ze wat veel praat of zo.

Geheel onvoorzien komen pa en ma eerder terug van Centerparcs en ook Herman's bijdehandte zusje is het verblijf in de paardenstal kotsbeu. Daarom moet er massaal aardappeles en boerenkool geoogst worden. Boerenkool heeft normaal gesproken altijd een beetje de zweem van 'beetje ruiken voelen proeven' over zich hangen maar in Frankrijk blijft het allemaal nog correct op de akker. De moeder van Herman, die overigens een exacte kopie is van Fleur en Anne, begint de meiden grondig uit te horen. Ze vraagt nog net niet of ze nog maagd zijn. Alhoewel het antwoord hierop met koeienletters van de meiskes af te lezen is. Het bijdehandte zusje van herman wrijft hem nog snel in dat ie er gauw weer eentje naar huis moet sturen. Dan heeft zij tenminste haar bed weer terug, denkt ze er sluw achter aan...

 

 

 

12-03-2017

Het was bijzonder teleurstellend om te zien dan elke boer braaf de vrouwtjes bij mekaar legde voor de nacht. In elk huis 3 brave grieten diep onder de dekens gedoken in degelijke pyama's. Het deprimerend beeld werd daar bovenop onuitstaanbaar versterkt door 5 brave boeren die hun wichtjes braaf goedennacht toewensten vanuit de deuropening.  Het leek pas gisteren, die mooie tijd dat Geert zijn dames al de eerste avond bepotelde. Of Limlander Marcel die heel wulps in zijn zwarte boxer en op zwarte sokken in de deuropening ging staan van het slaapnest van zijn meiden.  Of dat boer Martijn samen met zijn 3 chickies in de kelder sliep omdat het zo warm was. Waar is het lef gebleven van onze vakbroeders? Vooral in Olke was ik zwaar teleurgesteld. Al weken lopen pochen dat ie kruupkes ging maken. Maar ben je gek! Het enigste wat er kruupte was wat ongedierte.

Gelukkig brak de volgende dag aan. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Olke blijkt liever lui dan moe. Om naar de stal te gaan pakt ie z'n auto. De vrouwen willen die paar 100 meter best wel lopen. Olke niet. In de auto gluurt ie stiekem naar Alberdien in haar shirt met luipaardenprint. Hij hoopt dat de koeien zometeen er niet van schrikken. Harriët zien we even later de eerste bonuspunten binnen harken door stoer een koe in te spuiten. Sandra wil niet. Die wil alleen maar op nummer 1 staan. Maar hoe, geen flauw idee.  Alberdien wil ook gerust wel een naald in een koe steken. Maar dan wel vanf een trappetje. Want Alberdien is allerkruupens klein. Pinken opvoelen past zij voor. Sandra en Harriët willen best tot de schouders in een pink, Terug naar the house wil Alberdien lopen. Alberdien vind het allemaal maar druk, een kwartier samen met andere mensen. Olke wordt daar niet blij van. Volgens hem heeft ze niet maar is ze een pussy.

Net wanneer je denkt dat het bij Marc in Zambia niet erger kan worden, valt de stroom uit. In het donker is Marc nog slechter te verstaan. En het ging al wat stroefjes aldus Marc.  De hunck gaat samen met zijn meiden buiten  met de smartphone sterrenbeelden kijken. En vleermuizen spotten.  Wat een gezelligheid. Het huis van Marc heeft een traliedeur zoals in een gevangenis. Maar moet die deur Marc beschermen tegen Zambia of Zambia tegen Marc...Wat een treurnis allemaal zeg.  De volgende dag gaan ze naar zijn visboerderij. Beetje kijken naar een grijpkraan die tonnen vis uit het water sleurt. Daar wordt Annekim best wel broeds van. Ze vraagt zwoel in Marc's oor wat de voederconversie is. Marc wordt er zichtbaar opgewonden van en kreunt dat die 1,6 is.  Yep, de juiste snaar is geraakt bij onze visboer.  Later spelen ze nog wat Miami Vice met een aftands speedbootje. Ze gaan snorkelen tussen de vissen. De telkens boven komende   lelieblanke billen van de meiden doen denken aan de klassieker 'Jaws de witte haai'. De meiden worden best wel opgewonden van Marc's correcte body. Zijn onsamenhangend gebrabbel windt ze echter minder op. En om af te sluiten met een geëikte uitspraak van Marc; 'ja goh dat euhm nee hoe tsja geen flauw idee'

 

Bij David in Roemenië gaat het er best gemoedelijk aan toe. Jorien voelt een klik met David want ook zij heeft shit gehad in haar leventje. David voelt die klik ook. En dat vindt ie niet shit. David waarschuwd zijn meiden dat ie soms best wel een hork kan zijn. De meiden moeten hem dan een eikel noemen zegt David.  Als David gaat afwassen doet Mara afdrogen. Mara hoopt op liefde en zou het liefst David afdrogen. Vandaag gaan ze niet naar de troosteloze bende van David. Ze gaan varkens kijken bij een collega. De meiden vinden het er maar stinken. Toch luisteren ze dapper naar de enthousiaste uitleg van David. Gelukkig lijden de grieten niet aan een  Wakker Dier-aandoening en vinden ze het niet zielig. Zoals op dit bedrijf moet het bij mij ook worden vertelt David. Daar kunnen zijn dames zich nog niet echt een voorstelling bij maken.  De klik met Jorien zit David toch wel dwars. Hij wil daar met haar 1 op 1 over beppen en sluit de andere twee zolang op in een ander hok. Samen praten Jorien en David over gevoelens. Het is een broeierig tafereel. Het lijkt net alsof de een de andere elk moment kan gaan bespringen. David twijfelt nog of het wel goed is dat ze een klik hebben. Jorien vindt van wel. Jorien is ook niet bang om een keer ruzie te hebben met David. Want na ruzie volgt meestal de goedmaakseks.  David en Jorien gaan zo in mekaar op dat ze de andere twee niet horen bonken op de deur. Ze willen er onderhand wel eens uit. Alleen al vanwege een muis die ze zagen. Gezellig lopen ze met z'n vieren door. Een hoopvolle Jorien, twee meiden die nog nagriezelen van de muis en David met zijn handen continue bij het potlood.

 

Bij Riks blijft het kil en koud. Als het koud is wordt alles kleiner, ook het stukje wat er over hem te schrijven valt. Dus....De dames zijn al vroeg wakker. Tijd om het eskimopak aan te trekken om te gaan melken. Marit wordt best wel warm van Riks. En da's een wonder met die kou. Eline doet ook d'r best om momentjes te pakken maar niet heus. Want ze heeft telkens beelden van haar zoontje van zeven op haar netvlies, stijf bevroren in een klein eskimopakje.  Claudia is net effe wat rigoureuser in alles. Zij denkt de andere twee gewoon weg.  Kijken hoe dat voelt. Ja nog steeds koud dus.Met het eten klaar maken verbaast Riks zich over een dunschiller. Hij is vierkante aardappels gewend. Claudia vraagt om een staafmixer. Riks smijt haar vanalles toe maar geen staafmixer. Weet hij veel dat Claudia eigenlijk een soort van fibrator met brede kop bedoelt. Staafmixer-gate is geboren. Dus...

 

Herman zit in de put. De koetjes worden gemolken. Het is een dolle boel zo, samen met de 3 meiden. Na het melken gaat Herman met Pia du pain halen bij de bakker. Net uit de put wil Pia weer diep gaan met herman. Over gevoelens praten en zo. Herman is daar nog niet zo goed in en vertelt Pia dat hij op haar brief viel. Nee, dat was niet echt wat Pia wilde horen. Na het ontbijt gaan ze lekker met z'n vieren op de trekker pinken vangen. Ze zijn uitgebroken en rennen uitgelaten rond. Fleur voelt zich ook uitgelaten. Of nee, opgelaten. Want ze weet niet of Herman haar leuk vindt. Fleur vindt hem best wel een toffe, maar pas als de eerste griet naar huis is gaat ze Herman veroveren is haar plan. Haar brilletje slaat er zowat van aan. Dat ook zij die eerste kan zijn stond ze effe niet bij stil bedenkt ze ineens.  Anne vint Herman ook leuk. Ze heeft wel oren naar hem. Herman weet het allemaal niet en hoopt op een tegenvaller. Maar ze vallen niet tegen, alle drie niet, zo sombert hij. Bij het keuzemoment stuurt Herman Pia weg. Pia is ontroostbaar. Moet ze heel die rotzooi die ze mee naar La France had genomen na 1 dag weer inpakken. Met alle atributen in d'r rugzak neemt Pia afscheid. Voor het eerst in haar leven voelde ze een klik.  Wat een drama.  Herman zwaait Pia uit. Hij is zichtbaar opgelucht dat er nog maar twee meiden op de ferme zijn. Herman's bijdehandte zusje ziet het allemaal aan vanuit de paardenstal. Ze zal blij zijn wanneer de andere twee ook vertrekken en zij haar slaapkamer weer terug heeft.

 

 05-03-2017

'KKGGGRRRRKK!!' klinkt het door de intercom van Schiphol. "Het vliegtuig naar Texas staat inmiddels al op de startbaan. Wil Miss. Harriët nog mee dan zal ze nu moeten instappen. De gezagsvoerder haalt over 1 minuut de touwladder binnen."  Het was me wat zeg! Zat Harriët op het laatst nog een beetje 'hard to get' te spelen over de arme ruggetjes van haar kleinkinderen.

Dat het uiteindelijk allemaal goed kwam zien we wanneer Olke op zijn eigen joviale manier zijn dames verwelkomt op de farm in Texas. "Haaaaaaaaaai en hoeh is het daaaaan met jaaaaaaaaaaw?" was zijn enthousiaste redelijk kruupvrije verwelkoming bij elk van zijn ladys.  Harriët is ondertussen stiekem best wel very happy dat ze toch mee gegaan is. Alberdien weet binnen 10 minuten al dat het in Texas waarschijnlijk 'allebastes goed krupen' is en probeert een voorsprong op de andere twee te nemen door Fries te gaan praten met Olke. Sandra is meer het tiepje van 'Fryske bomen zaag je dikke planken' en weet de anderen te overtroeven door Olke tijdens het cadeautjes geven een miniscuul klein doosje in zijn eeltige handen te frommelen met daarin het sleuteltje van haar kuisheidsgordel. "Voor straks tijdens de citytrip Olke!" hijgt ze fluisterend in zijn oor.Olke geeft geen krimp en roept "ik moet op jullie allemaal passen!" met daarbij een veelbetekenende knipoog. Passen en meten in een notendop dus, deze week in het warme Texas.

 

Ondertussen is David in Roemenië druk bezig met het maken van de overlevingspaketten voor als straks zijn meiden komen. Yvon zit er ondertussen lekker nat bij te wezen. Nee, het weer is er stukken minder dan in Texas.  De 3 meiden zijn onderweg en Suzanne bedenkt ondertussen wel duizend redenen waarom ze niet naar dit triestig land zou moeten gaan. Maar ze heeft wel kriebels in d'r buik. "Buikgriep zeker!" schampert 1 van m'n sidekicks vanaf de bank.

Ondertussen zijn de dames gearriveerd en na de zoensessie stelt David voor om naar de stallen te gaan kijken. Mara vraagt of de laarzen mee moeten maar David stelt voor dat ze beter de GPS kunnen meenemen om te voorkomen dat ze verdwalen. Stel je voor, denkt David, straks zijn m'n chickies al verdwaald voordat ik er gebruik van heb gemaakt. Bij de stallen aangekomen geeft David uitgebreid bouwkundig advies en de meiden knikken braaf ja in de hoop dat ze zo wat slimmer over komen, maar ondertussen snappen ze er geen hout van wat ie nou eigenlijk precies allemaal wil met die troosteloze bende in dat Roemeense oerwoud. Onderwijl koopt David bij een zekere Mickey nog snel even de plaatselijke maffia af.Overigens David vond het zelf ook maar een troosteloze bende en hij besloot daar direct mee af te rekenen door aan zijn 3 meiden bossenmaaiers uit te reiken zodat ze meteen konden beginnen om het woud een kopje kleiner te maken.In het werk lieten de dames het beste van zichzelf zien. Mara was de gevoeligste. Met kleine gilletjes aaide ze voorzichtig door de struiken. Suzanne was de meest ervarene en maaide met koele berekenende bewegingen alles en iedereen af wat voor haar voeten kwam. Ondertussen was Jorien het takkewijf.  Na gedane arbeid is het goed rusten en terwijl de dames hun dingetjes deden probeerde David eten klaar te maken op een kookplaat die hij waarschijnlijk voor het eerst zag. Ach, zei David met een schalkse knipoog, het wordt vast gezellig. Alle drie de meiden hebben puntjes waar ik best wel een goed gevoel bij krijg.  Wat is het toch ook een boefie hè, onze David.

 

In Zambia tikt de thermometer ondertussen een genadeloze 45 graden aan. Ook daar zijn de vrouwen gearriveerd. Annekim had toevallig net haar 'babyolifantjesredden-quotum' vol en had dus tijd om de andere twee op te halen van het vliegveld. Was zij slim geweest had ze die twee mooi achtergelaten op die zanderige landingsstrip, dan had ze Marc mooi voor d'r eigen alleen gehad. Maar goed, dan krijg je ook alleen maar lastige vragen van en da's ook niet wat.Marc zelf is knetter nerveus. Of hij heeft een zonnesteek. Want meestal brabbelt ie allerlei woordjes aan mekaar in de hoop dat de kijker er chocola van kunnen maken. Heel stiekem hoopt ie op ondertiteling op tv. "Daktari ken nog gin fatsoenlijke zin zeggen!" klinkt het al snel vanaf de side-kickbank. Nee, z'n meiden inpakken middels een geanimeerd gesprek zal een kansloze missie worden. Hij zal het moeten hebben van zijn andere skills, wat die dan ook moge zijn. "Ja nee warm weet niet dames deze week euhhh we zienwel...shit dat klonk slecht..." horen we Marc nog mompelen.

 

Het is eind juli en bij Riks in de voortuin van de Noordpool is het al winter. Als een echte thee-sommelier maakt Riks tea voor Yvon. Yvon kon het niet nalaten even te komen nieuwsgierigen op de prairies van Saskatchewan. Zijn 3 vrouwen waren ondertussen op weg naar de farm. Onderweg probeerden ze mekaar moed in te spreken. Want wat zag het er uitgestorven uit in dat desolate Saskatchewam. Goeiendag zeg! Marit wist heel zeker dat ze al 3 uur lang geen house or living soal meer gezien had.  "He we rijden het dorp binnen!"riep Eine blij. "En dat was het dorp.." somberde Claudia er 3 seconde later achteraan.  Uiteiendelijk kwamen ze op de farm aan en doodmoe met een flinke jetlag wilden ze best wel even gaan rusten. Maar dan kennen ze Riks nog niet! De laarzen en thermo-overall lagen onverbiddelijk te wachten op hun bedjes. Want eerst moesten de koeien gemolken worden. Kijk en dan denk je van, goh ben 'ns een gentleman, laat die dames effe lekker hun ding doen zodat ze kunnen bijkomen van de reis. Maar nee, Riks is wat dat betreft 'n echte Riks. Eerst werken en dan leven!  Wat overigens zorgelijk is, is dat Riks met zijn dames communiceert alsof zij de local taxcollector zijn. En zijn lichaamstaal laat onverbiddelijk zien dat hij er een broertje dood aan heeft wanneer vrouwen bij de hand gaan doen.  Nee, het lijkt er nu al op dat Canada wederom uit de bus gaat komen als 'stonecold' en dat elk klein opflikkerend vlammetje in de damesharten meteen uitgeblazen wordt door de kille wind op de onmetelijke prairie. Brrrrrr....

 

Ja kijk, en dan blijkt maar weer dat La France toch nog steeds met stip bovenaan staat als het land van de l'amour. We zien een goedgemutste Herman blij taarten bakken. Zijn dames zijn onderweg. En ja, hij is best wel nerveus voor wat er komen gaat en ook hij heeft rare kriebels in zijn buik. "Volgens mij issie aan d'n dunne, ut érrum menneke!" klinkt het al vanuit de side-kick hoek met veel leedvermaak. Jaja waar zou je zijn zonder een aantal scherp analyserende sidekicks.  Herman wilde graag het maison voor zich alleen en had daarom zijn ouders een weekje Centerparks cadeau gedaan. Hij hoefde geen pottekijkers. "Hahaha kijk es, z'n zusje mot sekers een week lang perd rije!" aldus een wakkere sidekick, wijzend op een galloperende knol in de schemer. Zoals Herman al zei; geen pottekijkers deze week.  Maar ondertussen zijn de taarten klaar en Herman gaat zijn trois filles ophalen van het station. Onderweg kwetteren de meiden honderduit. Enthousiast roepen ze dat ze allerlei atributen meegenomen hebben om te kunnen spelen met elkaar en dat Herman ook met hun mag spelen! Met rode oortjes stuurt Herman de voiture richting du ferme. Na taart eten is het goed melken en daarna halen de meiden hun atributen tevoorschijn en spelen met elkaar tot in de kleine uurtjes. Herman ziet het allemaal goedkeurend aan. Zijn oren tuiten en hij besluit om deze avond nog maar even niet mee te doen. 

 Zij zijn nu al dé sensatie van Boer zoekt Vrouw 2017; La trois viérges dans la France!!!

 

  26-02-2017

Het was me een avondje wel zeg! De emoties zwieberden van links naar rechts, gelijk een vol uier van een verse 10e kalfs MRIJ koe. Nooit eerder werd er al zo vroeg in de wedstrijd om de boeren gejankt. En sommige boeren waren inderdaad om te janken, bijvoorbeeld  Riks met zijn zeer domme en ongelukkige uitspraak. Maar hierover later meer.

Om te beginnen; één ding wil ik graag recht gezet hebben. De kijker zag zoals in eerdere jaren dat Labradoedel Tommie Yvon mocht vergezellen in haar pelgrimstocht om vrouwen te bekeren tot het Boerenbed, of nog liever; tot de door haar zelf uitgebrachte servieslijn. Maar Tommie was dit jaar bedrog! Boerenbedrog!  Tommie was ik! Of nee, ik was Tommie! Ze hebben mij eruit gefotoshopt en die dreadlockjoekel dr in gemonteerd, puur en alleen omdat Dreadlock-Tommie nog een sponsorcontract had lopen met een shampoproducent.

Dus de volgende keer dat jullie Tommie hevig kwispelend langs Yvon zien zitten onderwijl vrolijk met een fladderende tong uit het autoraampje; dat ben ik.

Over naar de main business. Naar de boeren dus. Deze keer namen de boeren hun vijftal mee voor allerlei activiteiten. Zelfs boer Marc     (rare vogel hoor! Aldus m'n side-kicks) had ze nu alle vijf op een rijtje. Annekim was gekozen bij de overgebleven vijf en vond dat voldoende reden om nu wel naar Nederland te komen. Marc ging met zijn vrouwen iets vaags bouwen met bamboe. En om de een of andere reden moest dat langs de waterkant, waardoor de kijker de indruk moest krijgen dat er een boot of zoiets gebouwd moest worden. 

Maar niks van dit al! Er werd een geraamte in mekaar geknutseld wat daarna heel demostratief in het water werd gezet. Je zou er maar mee naar Zambia moeten varen zeg! Het leek toch helemaal nergens op! Verder is en blijft Marc een vage gast. Sluwe vriendelijke ogen die niks prijs geven, aldus een wakkere side-kick.

En wie Marc uiteindelijk gekozen heeft is ook al vaag. Ja, dat chickie uit Zambia, die hij natuurlijk allang kende vantevoren en er al lang en breed mee whats-appte. Want komop nou! Als je als Nederlanse blonde chick in Zambia zit is dat natuurlijk meteen rond gebazuind! Wat wel duidelijk was is dat hij Nicole niet koos. Nicole was inseminator, en dat pastte Marc niet. Hij is zo'n type die zelf het juiste inseminatiemoment wil kiezen.

 

Gelukkig ging het er bij Olke vanouds gezellig aan toe. "Hee!!! Aais!!!" riep Olke verheugd, toen bleek dat ze een schaatsclinic zouden krijgen. Olke is en blijft een Fries, en zien zij ijs worden ze meteen helemaal happy. Dat zit gewoon in de Fryske genen verankerd. Het schijnt dat de Friezen ook allemaal met de Noren aan geboren worden. Er moet ook nergens zoveel gehecht worden na een bevalling als bij de jonge Fryske moeders.

Maar goed. Olke en zijn dames gingen dus schaatsen, en dat in diverse standjes, variërend van met z'n tweeën tot met z'n zessen. Het leek wel een zesspan Fryske paarden voor een sjeeske, maar dan zonder sjeeske. Na het ijsglijden was er tijd voor bier en wijn. Olke vond het zo gezellig dat ie haast vergat waar het om ging. Gelukkig zorgde de alcohol consumptie voor losse lippen én voor losse gevoelens. De dames probeerden Olke voor zich te winnen met paaien, met tranen, met trieste verhaaltjes, kortom alles werd uit de kast getrokken om die vriendelijke Texaan te overtuigen dat juist zij die ene was om een kruupke mee te maken.

Olke zag door de bomen het bos niet meer en riep hulp in. En die hulp was de vader van Olke, een ouwe charmeur die waarschijnlijk had gedacht van waar gegeten wordt blijven kruimels achter, en een een mooi jong kruimeltje had hij nog wel plek voor in z'n koffer wanneer ie weer terug ging naar Texas. Het keuzemoment was daarna vrij simpel voor Olke. Hij koos niet voor Arriane, die trouwens toch al in een hoekje stiekem zat te overlijden, maar wel voor superkruper Alberdien, Sandra en Harriet.

 

Bij David gingen ze verder waar ze vorige week gebleven waren nl. alcohol innemen. Het mooie daarvan is dat vrouwen dan wat losser worden en je zeer vermakelijke toestanden krijgt.  De meiden moesten ook uit een bonk klei David na boetseren. "d-d-dat wordt heel m-m-m-makkelijk!" riep Jorien met dubbele tong. "Gewoon een h-h-hele dikke Barbapapa kleie!" 

De toon was gezet dus. Na het kleien kregen de meiden de vraag voorgelegd of ze over vijf jaar kinderen wilden. Normaal gesproken een heel ongemakkelijke vraag voor een groep meiden die op 1 na allemaal 19 waren. Maar niet wanneer er alcohol in het spel was! De meesten wilden dolgraag een Barbakindje samen met Barbapapa. Mara, die veeeeeeeeeeeeeel ouder was dan de rest, snapte al die prille rammelende eierstokjes niet. Zij was immers veel ouder dan de anderen en wist honderd procent zeker dat zij de enigste was waar het serieus rammelde. Nadat David er haar er van overtuigd had dat het hem niks uitmaakte dat zij ouder was, besloot Mara het tactisch aan te pakken, hetgeen uitbetaald werd tijdens het keuzemoment. Ook Suzanne en Jorien mogen mee.

 

Riks ging met zijn dames worsten draaien. Gelukkig wordt Riks altijd ondertiteld. Want als Riks in beeld komt zetten wij altijd het geluid uit vanwege 'Chainsaw Catherine'. Man man! Wat heeft dat mens een schelle hoogst iritante stem! Maar goed, ze gingen dus worsten draaien. Tijdens dit ritueel vertelde Riks dat ie thuis ook altijd een eigen beessie in de vriezer had want: (Let nu op want nu werd het echt een worst case scenario!) Riks wilde geen worst uit de shop want die zat vol hormonen. WTF Riks!!! You dumhead!!! Terwijl er ca. 3.500.000 kijkers voor de buis zitten ga jij roepen dat vlees in de winkels vol hormonen zit!!!  Diskwalifiseren die poolhond verdorie!!!

Verder vertelde Riks enthousiast over het geloof. De meeste dames geloofden het wel. Na het gaffelwerpen, met minmaal slachtoffers, was het tijd om worst te gaan happen, voor Riks overigens een zeer belangrijk selectiecriterium, hoe er met worst omgegaan werd. Daarna kwam Yvon, met de bloes wagenswijd open, Riks uithoren wie hij ging kiezen. Kwijlend boven haar decolité stotterde Riks dat ie Catherine iig naar huis stuurde want die zaagde alleen maar aan z'n kop. Eline, Marit en Claudia waren de uitverkorenen.

 

Voor Herman was het vandaag paarden mennen met zijn meiden. Gelukkig had hij grietjes uitgekozen die wel met paarden konden omgaan. Fleur riep zelfs heel overmoedig dat ze zo op een paard kroop maar dat Herman toch wat moeilijker was. Hoffelijk hielp Herman Pia bij het pootje lichten en verrast constateerden de grietjes dat Herman 'm wel omhoog kreeg. Mooie Anne gaf toe dat zij wel van de actie was want dan voelde ze de klik en werd ze toegankelijk.

Ja oké, na al dat dubbelzinnig gekeutel van 'La size viérge' werd het tijd voor het serieuzere werk. Onder het genot van een barbecue en wijn vroegen de meidenn of Herman nog vragen had. Hierop volgde een kort moment van drie kwartier stilte, Nee, Herman liet zich niet in de kaarten kijken. Wijs koos hij voor Hanne, Pleun en Pia.

Volgende week arriveren de gekozen dames op de farms van hun boeren. Ik ben benieuwd!

 

 

 

 

19-02-2017

Boer Zoekt Vrouw; saai part II

Iets wat we helemaal vergeten waren, omdat BZV er jarenlang uit lag, was dat de eerste afleveringen oer- en oersaai kunnen zijn. Of kunnen zijn. Het is een verdomd lange zit voor daten zonder pit. Eerst al dat geworstel daar stapels brieven en schaamteloze hobbywerkjes met daar op volgend de speeddate met je 10 uitgekozen vrouwen. Die speeddates duren slechts 5 minuten en in zo'n kort tijd kan toch geen enkele boer de boel verstieren? Of toch wel? Olke was er helemaal klaar voor om deze middag er tien keer op te krupe. Onderweg in het vliegtuig richting 'Ze Nezzerlents' had hij volop tijd om de laatste herziene druk van 'krupe doe je zo' nog es goed door te spitten, want hij wist nog precies hoe het spreekwoord ging; "one crupe a day keeps the callgirl away" en zelf had Olke daar zijn eigen versie aan toegevoegd "Ten crupes a day will keep Olke tevree"!

En zo zagen we Texaan Olke ietwat verlaten zitten in een half ingestortte kas, alsof dat ding pijnlijk het verval van zijn dates moest aankondigen. Jonge blomme van 30 zouden er immers weinig tussen zitten. Maar ach, Olke deed niet moeilijk. Na jarenlange eenzaamheid op zn ranch was hij blij met alles wat een hartslag had.

Dus zat daar een over-enthousiaste Olke zijn dates de stuipen op het lijf te jagen door meteen vanuit het niets erop te willen krupe. Geen van de 10 dames zag dit aankomen. Olke wel. Gelukkig betroffen het vooral dames die al enigszins belegen waren en dus in feite wel het klappen van de zweep zouden moeten kennen. Maar dan nog. 1 van hen kwam er openlijk vooruit dat ze gekomen was voor een lekker kruupke maar dat had ze dan na de speedate willen doen als een soort van naspel. En zo kwam er vanalles bij Olke in de kas. Variërend van een perd van een wijf met paars haar tot eentje die met trillende lippen nu pas besefte dat ze haar kleinkinderen waarschijnlijk niet vaak meer zou zien wanneer ze met Olke mee zou gaan naar zijn CrupeCave.  Met bibberende stem vroeg ze nog naar de tornado's die wel es over Olkes farm trokken. "Ach", zei Olke, "tornado's mojje niet bang voor weez'n. Het bunt net vrouw'n; asse koom'n bunt ze warm en nat maar als ze weer vertrokk'n bunt bujje je house en je car kwijt."

David deed het heel anders. Hij ging speeddaten in zijn Brabantse stamkroeg. Als onvervalste Bourgondiër hoopte hij deze middag een smakelijke authentieke deerne te verschalken. Alsof het over een worstenbroodje ging. David had zich stellig voorgenomen om alles wat maar enigszins met paard te maken had, af te wijzen. Maar wanneer ie dan weer tegenover zo'n paardengrietje met prachtige ogen zat, parkeerde hij zijn antipathie jegens de nobele viervoeter snel ver weg uit zijn gedachte.

Dat David duidelijk van origine uit de goeie helft van Nederland kwam,bleek snel toen hij al ras de potten bier liet aanrukken. Worstenbrood en bier waren samen de rode draad door Davids bourgondische leven. Je vraagt je dan af; wat zoekt zo'n gast in hemelsnaam in de oerwouden van een Oost-Europese dictatuur?

Nog heel even zag hij Yvon aan voor een date. Maar na zijn brieven gecontroleerd te hebben zag ie tot zijn grote teleurstelling dat zij er niet tussen zat en mocht Yvon weer gaan.

 

Visboer Marc had overduidelijk zijn tiental met zorg uitgeselecteerd. Jong, sportief, en allen blond genoeg om te kunnen leren vissen. Marc was vooral van het luisteren. Zijn 9 vrouwen probeerden mekaar te overtroeven door Marc nethousiast te vertellen hoeveel ze wel niet reisden en dat ze overal in de wereld geweest waren. Marc bleef vriendelijk knikken maar dacht ondertussen 'what the f*ck is dit man! Ik wil gewoon een vrouwtje wat een mij een beetje in de gaten kan houwe en af en toe een lekker visje voor me wil klaar maken.' 

Marc raakte zichtbaar geïrriteerd van al dat reislustig vrouwelijk schoon wat passeerde, en kwam pas weer tot rust toen hij ging skypen met de Zambiaanse Annekim, een griet die wel héél erg leek op zijn toekomstige vrouw.  Zij had zojuist een weesolifantje gered en had nog net 5 minuutjes over om Marc er van te overtuigen dat ie allemaal niet zo moeilijk moest doen met dat Nederlands spul en gewoon asap terug moest komen naar Zambia.  Mijn sidekicks vonden Marc trouwens maar een saaie kwiebus. Een beetje soort van boer Tom zeg maar. Dus waarschijnlijk zien we Marc over een paar jaar terug op tv in het programma 'eigen vis & vijver' of zoiets.

 

Rikst had z'n speeddate-stekkie gevonden op zijn ouderlijke boerderij. Heel attent had ie voor al zijn dates een vaes met bloemen mee genomen. Heel sympathiek, dat wel, maar  beter had ie z'n centen in een vertaelcomputer kunnen steken. Rikst was Rikst en dat betekende voor zijn 10 daemes dat zij zich de marteling van zijn rechtlijnigheid moesten laten wel gevallen. Kwam er een vrouwtje heel blij aan met een cadeautje in de vorm van een klein hoefijzer, snauwde Rikst meteen dat hij niks van die knollen moest weten en smeet ie de gift achteloos in een hoekje. Soms was het maar goed dat Rikst amper te verstaen was. 

Grappig om te zien ook dat elke boer een eigen soort van vrouwen aantrekt. Rikst spande daarin de kroon met een deerne die oogde als een bouwvakker die zo te zien met haar haren in de hakselaer gezeten had. Of neem Catherine, een vrouw met de stem van een slijptol, snijdend met een steenschijf in metael. De oplettende kijker hoorde toen beslist de match tussen dat afgrijselijk geluid en de stem van Rikst. Vooral wanneer Rikst het woordje 'banaen' uit spreekt. Want heus! Rikst kreeg van 1 van de vrouwtjes een banaen! En de manier waarop hij dat gele kromme ding benoemde, klonk het alsof ie vermoede dat het gele ding al es gebruitkt was.

 

Ondertussen zat Herman in een caravannetje te wachten op zijn tiental. Alle tien stuk voor stuk vrouwelijke versies van Herman. Soort van Hermienen zeg maar. Opvallend vaak een bril, de nerd-look, en stuk voor stuk meiden die speciaal voor herman maagd waren gebleven.

Jazekers! Herman is dit seizoen 'the virgin-magnet'! Een heel scala aan meisjes in gemuurbloemde jurkjes trok aan hem voorbij. Uitzondering op de regel was model Anneke. Een grietje die nét te dun was, maar toch op Herman's goedkeuring kon rekenen. Van Anneke was de brief waarbij hij zich openlijk af vroeg waarom zo'n mooie meid op hem zou schrijven.  Herman complimenteerde Anneke op zijn manier door te zeggen dat zij totaal niet op de foto leek.

'Vive le photoshop!'

 

 

 

 

12-02-2017

We schrijven twaalf februari tweeduizendenzeventien, twintig uur twintig. Het is de avond waarvan wij allemaal wisten dat ie komen zou; de avond waarvan iedereen over vijftig jaar nog precies weet wat hij of zij toen aan het doen was!

Namelijk Boer Zoekt Vrouw kijken!

M'n side-kicks en ik waren er klaar voor! De verwachtingen waren immera hooggespannen; want: hoe zou het nu met de boeren zijn die, voor ons gevoel, al een ziljoen jaar geleden aan ons waren voorgesteld?

Zou Olke, met de langste doopname ever nl. Olkebollekerebusollekeollekebollekeknol, een LOI spoedcursus 'Nederlands voor Beginners' hebben gedaan zoals Yvon hem adviseerde? Of zou hij er zich als een Olke van Leiden vanaf gemaakt hebben met een snelle Inburgeringscursus?

Zou Herman de Fransoos al ontmaagd zijn? En Marc uit Zambia, waarvan boze tongen beweerden dat ie helemaal geen boer was, zou hij nog depri zijn? En hard to get spelen?

En David; hoe zou het met hem zijn? Zou hij ondertussen de uitgang gevonden hebben daar in de Roemeense rimboe alwaar ergens her en der zijn stallen stonden, en je kapmes het belangrijkste gereedschap is? En of Riks er zal zijn....mwhoa denk whishfull thinkin' want die zit natuurlijk al maanden  vastgevroren daro in het zuiden van de noordpool.

Nou ja, we zullen het zien. En we krégen het te zien! Ze waren er allemaal!  Een enorme vreugde maakte zich meester van mij en m'n side-kicks, alhoewel een deel van mijn hulptroepen liever Moordvrouwen wilde kijken, maar dat terzijde. Alle vijf de boeren waren gearriveerd in ons kleine landje, klaar om een vrouw te schaken en deze mee te nemen naar hun nieuwe thuisland.

Al vroeg stond 'ons' Yvon de mannen al op te wachten. Als Yvon in beeld komt begint voor mij altijd even de zon te schijnen. Ik kan niet wachten om straks met haar op reis te gaan naar al die verre landen. Romantisch samen in een vette jeep, ik stoer met m'n ene hand aan het lederen stuur en m'n andere hand losjes over de bijrijdersseat, onderwijl achteloos spelend met haar blonde haren. En 's avonds dan nemen we een hotel. En after diner gaan we naar onze kamer en dan! .............Ow wacht, ik dwaal nu wel heel erg af. Waar was ik gebleven...euhhh..Oja! Yvon had een verrassing voor de kerels. Ze zouden namelijk de boot in gaan, iets wat de emigranten vele jaren geleden ook deden. Of moesten, anders waren ze geen emigrant natuurlijk. Yvon had de Love Boat, een ieder wel bekend, weten te redden van de sloop, en deze boot boerklaar gemaakt voor haar gasten.

Als eerste kwam Olke op Yvon afgestoven. Dol enthousiast rande hij haar aan, en door d'r flink op los te flemen begreep Yvon dat Texaan Olke er in ieder geval helemaal klaar voor was. Ook de bedeesde Herman kwam inmiddels aan. Hij werd keurig door zijn moeder bij de oploopbrug afgezet alwaar moeders hem zorgzaam het rugzakje omdeed alwaar zijn pyama en een appel in zaten. Nog een laatste kus op de wang en een 'bonjour!' waarna moeder met betraande ogen weer weg reed en haar Herman achterliet. Gelukkig kwamen op dat moment net Riks en Marc er aan gelopen zodat een opgeluchte moeder in haar achteruitkijkspiegeltje zag dat haar jongen niet alleen was.

Al snel voegde ook David zich bij hen, die trouwens nog flink na mopperde over het feit dat ze op het vliegveld zijn kapmes hadden afgenomen. Hoe moest hij straks in hemelsnaam zijn stallen ooit weer vinden? Maar dat waren zorgen voor later. De Love Boat gooide de trossen los en vertrok.

Aan boord ging Yvon meteen tot actie over en ging de brieven rondbrengen. Het waren er weer een hoop zeg! Een hoop smachtende brieven en natuurlijk al die goed bedoelde werkstukjes, alwaar menig vrouw zich onbeheerst op uitgeleefd hadden. De vijf boeren gingen al snel met vijf jonge grieten het schip in om zich daar door hun brieven heen te worstelen. Vantevoren nog snel een laatste groepshug en de broodnodige peptalk voor deze vijf tostesteronbommen. Ze waren er klaar voor!

Marc de visboer had dit jaar de meeste brieven nl. 829!  TV persoonlijkheid Tom, formely known als tuinman Tom en nog formalyer known als bollenboer Tom zou trouwens om dat aantal gelachen hebben. Maar dat terzijde. Er waren dus 829 vrouwen die van plan waren om bij Marc vissen te gaan voeren en hem af te helpen van zijn sombere gedachten. En da's dapper! Want achter de gulle lach van deze Zambiaanse visser gaat een hoop leed schuil en de vraag is kun je dat als vrouw handlen? Altijd maar de blije huismus te moeten spelen om het mannetje happy te houden? Gelukkig werd Marc bijgestaan door zijn medisch team, die er mede voor moesten zorgen dat Marc er tien vrouwen uit zocht die twentyfourseven blij waren en er sportief uitzagen. Want enige snelheid bij zijn aankomende bruid was een pre. Elk touw in Marc zijn handen was verdacht en diende dus asap uit zijn handen gegrist te worden.

Voor Olke was het al duidelijk. Hij wilde het liefst geen vrouw van boven de vijftig. Yvon probeerde Olke nog te verleiden door te zeggen dat dergelijke vrouwen ook jong van geest kunnen zijn, maar Olke zat er niet op te wachten. Hij wilde geen ouwe gum met piepende onderschanieren, hij wilde gewoon een wipgrage deerne. En gelijk heeft ie!  Zijn oog liet ie al snel vallen op een brief van een zekere Harriette. Dit vrouwtje was lid van een parenclub. Of was het nu paardenclub? Voor de zekerheid gooide Olke haar brief toch maar op de stapel van de blijvers.

Riks was sowieso al verbaasd dat er vrouwen waren die voor hem het leven vaarwel wilden zeggen om af te gaan zien op het zuidelijkste puntje van de noordpool. Zorgvuldig stelde hij zijn tiental samen waarbij vooral opgelet werd of ze een eskimo-jas droegen.

En dan David. David had 'een vriend' geregeld om samen met hem een selectie te maken uit de 88 brieven. Vanaf de side-kick bank sneerde er eentje al "ja ja een 'vriend'. Friend for benefits zeker!" David speelde op zeker. Want naast een 'ja' stapel en een 'nee' stapel had ie voor de zekerheid ook een 'misschien' stapel gemaakt. Logisch trouwens want misschien zat de vrouw van zijn dromen daar wel tussen. David selecteerde vooral op 'Jane' types. Vrouwen die niet te beroerd waren om zich hangend aan een Roemeense liaan zich een weg door het oerwoud te banen met een kapmes.

Herman had weer hele andere criteria. Hij zocht een muzikale meid. En of ze nu voor de muziek uit wilde lopen, zijn fiere fagot wilde strelen of een jobje wilde blowen maakte hem niet eens zoveel uit. Herman bekende dat hij op de heenweg een paar keer de voiture van moeders onder had gekotst, zo zenuwachtig was ie. Want de dag dat hij maagd af zou zijn kwam steeds dichter bij. Van de ene kant was hij daar erg blij mee. Van de andere kant viel het afscheid nemen van z'n rechterhand hem zwaar.

Maar goed. De mannen zijn de boot ingegaan. Het schip vaart op ramkoers. Volgende week zullen we weten welke vrouwen zich door de speeddate weten te worstelen.

Kan niet wachten! Ondertussen droom ik verder over Yvon...

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

02-01-2017

Stoppen.

Afgelopen nazomer was eindelijk de tijd rijp om knopen te gaan doorhakken. Zelfstandig ons bedrijf te laten draaien was een utopie. Als eigenwijze boer waren de ontmoedigende woorden van mijn artsen altijd juist een extra prikkel geweest om ze te laten zien dat zij er met hun witte jassen en dure studies niks van af wisten.

Als een volleerd wielrenner werd ik door m'n soigneur op de been gehouden middels mijn indrukwekkende verzameling medicijnen, die ik verspreid over de dag braaf slikte, smeerde, of mezelf in spoot. En ik moet zeggen: Chapeau farmaceutische industrie! Zonder jullie waren we nergens!

Maar op een gegeven moment kom je in de situatie dat je op een dermate hoog inname niveau zit dat je een prof-junckie wordt, en dat het gevaar dreigt dat je straks na je aanwezigheid op aarde uiteindelijk moet worden afgevoerd als chemisch afval. En da's niet sjiek jegens de nabestaanden, een uitvaart waarbij in het crematorium aan iedereen witte overalls en gasdichte helmen worden uitgereikt. We willen het tenslotte toch allemaal een beetje gezellig houden hè.

Maar om terug te komen op het onderwerp; afgelopen nazomer besloten we dus dat het klaar moest zijn en er andere wegen bekeken moesten worden. Doorslag gaf uiteindelijk de chronische neurophatische pijn, een constant aanwezige brandende schurende pijn door beschadigde zenuwen, ooit overgehouden aan de guerilla-oorlog met Dorus 4, alom bekend en benoemd in de geschiedenisboekjes.

We gingen brainstormen wat wijsheid zou zijn. Al snel gaf de Overheid ons het antwoord op een presenteerblaadje; 14 cent vangen voor elke liter melk die je NIET produceert. Zeg dit 10x achter elkaar en je wordt overvallen door een mix van genialiteit en waanzin. Hier sloot al snel onze melkverwerker, Royal Friesland Campina, op aan door er 10 cent per liter bovenop te doen.

Dit was trouwens geen cadeautje van onze Overheid. Overheden geven namelijk geen cadeautjes. Campina ook niet. Het zijn allemaal sigaren uit eigen doos. Maar wel sigaren die best lekker smaken, ook al rook je niet.

In die periode vingen wij 21-23 cent per liter voor onze geleverde melk dus 24 cent beuren door op onze handen te gaan zitten klonk erg aanlokkelijk, ook al moest je er sigaren uit eigen doos voor gaan roken.

We besloten maximaal in te schrijven voor deze regeling, hetgeen betekende dat we onze melkleverantie zouden moeten halveren. Dit losten wij vrij eenvoudig op door een kwart van de koeien weg te doen en een kwart droog te zetten. Je moet het immers niet moeilijker maken dat het is. Piece of cake. Een kind kan de was doen.

Ondertussen probeerde onze Overheid de mensen wijs te maken dat ons land een milieuprobleem had. En dat probleem zou worden veroorzaakt door de veehouderij.  De Nederlandse koeien produceerden teveel fosfaat dus moesten er een paar honderdduizend koeien 'geslachtofferd' worden. Gaandeweg werd het steeds duidelijker dat we helemaal geen milieuprobleem hadden maar dat onze Overheid de komende decennia veel milieuruimte nodig had voor extra asfalt, uitbreiding van luchthavens en andere spielerei. En waar kun je deze milieuruimte nu makkelijk weg kapen dan bij de Nederlandse veehouderij. Ook is er geen fosfaatprobleem. Er komt zelfs een onherroepelijk fosfaattekort op onze planeet. Dit is bekend bij onze leiders maar die hanteren nog steeds de stelling 'beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd'.

Los van deze waanzin gaan wij onze melkveetak beëindigen.Morgen (3 januari) vertekt de eerste van 5 combinaties met elk 26 koeien. Met de resterende 4 vrachten wachten we nog een tijdje. Van deze 104 stuks moeten de meesten nog afkalven. De rest zijn dieren die pas gekalfd hebben en volgens de regels nog niet weg mogen.

Dit koppel staat deels al droog. Het restant gaat ook droog komende week, op een klupje zoogkoeien na.

Ons vervelen straks gaat niet gebeuren.De afgelopen paar jaar is er veel 'kluswerk' blijven liggen dus om dit af te ronden zijn we al een mooi poosje zoet. Ook hebben we straks nog steeds een honderd stuks jongvee en vleesvee welke verzorgd dienen te worden. En over een paar maanden moeten we weer volop aan de bak in onze akkerbouwtak.

Komend jaar gaan we benutten om te onderzoeken welke kant we precies in willen. Akkerbouw, vleevee, stalruimte verhuren, of misschien wel ruimte voor ruimte middels de aankomende 'staldering', een wet die er op toe ziet dat wanneer een ondernemer er een stal bij wil bouwen, hij eerste elders stalruimte moet opkopen/slopen.

We zien wel hoe de wind gaat waaien. Er komt zonder meer een heel stukje rust binnen ons bedrijf, zowel letterlijk als figuurlijk.

En daar kijken wij beiden naar uit.

Als laatste willen wij jullie allen een heel gelukkig nieuwjaar toe wensen. Het zijn roerige tijden in de veehouderij. We hopen dat een ieder voor zichzelf de juiste keuze durft te maken en dat onze sector er uiteindelijk sterker uit komt.

Heel veel succes allen!

 

 

28-08-2016 

We schrijven 28 augustus 2016 als memorabele dag want: het voorspel van Boer zoekt Vrouw is weer begonnen! Zoals de meesten van ons al wisten wordt het weer een buitenlandse editie.

Een vurrukkellukke editie dus waarin mijn vriendin Yvon - mag ik vriendin zeggen? Ja! dat mag ik! - ons weer meeneemt en ons alle hoeken laat zien. Ik kan niet wachten!!

Maar laten we beginnen bij het begin. We zien Yvon rondrijden in de USA, Texas om precies te zijn. Langzaam zoemt de camera in op de rode pickup waarin de blonde droom van elke man die naar kuilvoer ruikt met haar handen losjes om het stuur het erf op stuurt van het eerste slachtoffer. Wat zeg ik? Gelukzak bedoel ik.

Een man van middelbare leeftijd komt verrukt het huis uit gespurt, met een hunkerende snelheid die verraadt dat hij al een tijdje vrouwenloos is. "Ach wa 'n schattig menneke!" is het commentaar van mijn gezin. En wanneer blijkt dat de beste man Olleke heet wordt er meteen volmondig het lied 'Olleke bolleke' ingezet vanaf de bank waar bij het het woordje 'Knol!!' de glazen Radler en Hugo vrolijk tegen mekaar aan ketsen.

De toon was gezet.

Totdat Olleke zijn mond open doet en begint te praten. Er was geen touw aan vast te knopen allemaal maar gelukkig bracht ondertiteling uitkomst. De momenten dat ie verviel in kauwgomknauwend Amerikaans waren godzijdank beter te verstaan. Maar goed, we hadden het er maar mee te doen.

Olleke had 1400 melkkoeien maar zou ze meteen in ruilen tegen een vrouw als dat kon.  Ja goed, ik las onlangs op sociale media over ruilingen van 40 kamelen voor een vrouw of 100 koeien voor één griet, dus zou Olleke bolleke met 1400 koeien wel een héle beste kunnen aanschaffen.Jazeker, Olleke oogde met regelmaat prety desperate en hij miste het krûpe en hugge, iets wat tot mijn teleurstelling iets heel anders betekende dan waar ik op hoopte.

Ook zijn 2 dochters, correct gebouwd, goed op de benen, beetje slordig in de ophangband, vonden dat hun vader weer toe was aan een nieuwe vrouw. Wel het liefst een Nederlandse vrouw, en als ie toch kritisch mocht zijn dan het allerliefste een Friesche vrouw. Want, zo srprak ie tot mijn grote afgrijzen; "het Fryske bloed gaat er nooit meer uit!"

 

Van het stoere Texas maakte Yvon de oversteek naar het romantische Frankrijk. Hier ging ze Herman bezoeken. Herman was 24, nog maagd maar wel een maagd met een ijzersterke troef; zijn hobby was taarten bakken! Zijn tekortkoming was dat hij enorm verlegen was en dus nog nooit met een meisje had gewippesteint, gekust of handjes vast gehouden.

"nee" Fluisterde zijn moeder zacht, "onze Herman is anders dan anderen", terwijl de camera zachtjes inzoomde op de kier van de slaapkamerdeur van Herman en wij allen een glimp konden opvangen van een twirlende herman in een Majorettekostuumpje. Ook zat Herman bij de plaatselijke harmonie en waarschijnlijk had dat kostuumpje hiermee van doen. De tijd zal het leren wat de toekomst zal brengen voor deze jonge melkveehouder.

 

Nu was het tijd voor Yvon om écht ver te gaan reizen. Daarom toog zij naar Zambia. Hier had Marc zijn boerderij, een megagrote viskwekerij waaruit wekelijks 100 ton vis verdween in de hongerige mondjes van de Zambianen. Marc was 37 jaar en miste iemand om tegenaan te praten. En deze opmerking legde meteen zijn zwakke punt bloot; Marc was een begadigd onnavolgbaar prater, met de nadruk op onnavolgbaar, oké om nog preciezer te zijn; die gast is niet te volgen! Ook was ie behoorlijk depri, iets wat me logisch lijkt wanneer je twentyfourseven naar vis stinkt, dus zocht hij een positieve blije vrouw die snel genoeg was om hem het touw uit handen te grissen.

Hierna volgde een heel warrig verhaal over auto's en een versnellingsbak en dat ie naar de drie wilde maar weer terug naar de twee ging en dat ie wilde doorschakelen maar ineens weer in zn één stond.

Kortom; die gast heeft waarschijnlijk geen rijbewijs.

We kon ie stoer bootje varen. Yvon raakte zichtbaar opgewonden toen Marc stoer zijn speedboot door schakelde (jazeker, met boten kon ie dat dus wel!) en het voorsteven omhoog kwam. Yvonneke, overigens niet vies van omhoogkomende objecten, genoot met volle teugen en samen voerden zij het aanstaande Boer zoek Vrouw avontuur in.

 

Van het hete Zambia weer snel door naar het ruige Canada. Hier ging Yvon veehouder Riks ontmoeten. "Yvon you have to drive that long road alsmaer uit for a slordige 5000 miles and by ut boardje 'Nortpole 73 miles' moet je rechtsaf en dan ben je dur!"

Een nachtmerrie werd werkelijkheid. Yvon was beland in Saskatoon, formally known als 'garden from santaklaus' , en nog formallyer known als de staat met 2,47 inwoners per 250 km2. De staat met een zomer die eindeloos een week kon duren.

Nou goed, uitgerkend in die week was Yvon dus op de prairie bij Riks beland Riks was een 39-jarige filosoof met schitterende oneliners als 'van niksen komt niks'. Al met al was er weinig te zien op deze poolfarm dus togen zij beiden naar het centrum van het dorp. "Goh tis hier druk!" riep Riks verheugd. "dr staan wel 10 auto's!"  Het centrum leek verrekte veel op een stuk platteland. De huizen stonden zwat een mile uit mekaar, de winkelmedewerkester had foto's van mensen in dr zaak hangen zodat ze niet vergat hoe een mens er uit ziet. De postbode was al eeuwen geleden wegbezuinigd en wilde je naar de kerk ging je weer een ander stuk rimboe in.

Een waarschuwing vooraf voor alle vrouwen die gezelligheid zoeken: DON'T DO IT!!!

 

Als laatste gaan we naar David, een welbespraakte gast van 27 jaar die na enkele omzwervingen door de wereld zijn heil had gevonden in Roemenië. Hier had David naar het zich liet aan zien een groot stuk oerwoud op de kop getikt waarin een slordige 13 schuren verstopt waren en waar hij varkens wilde gaan houden.  David was juist 3 weken geleden aangekomen en met behulp van een groot kapmes had hij inmiddels 2 van de 13 schuren gevonden. "Er zouden dr toch echt 13 moeten staan!" riep hij enthousiast naar Yvon, onderwijl een hoop oer en een boel woud aan gort kappend, op zoek naar het derde exemplaar.

Na 4 dagen vonden ze eindelijk de uitgang van het oerwoud en besloten ze naar de stad te gaan. Hier melde onze gladde prater aan Yvon dat hij feitelijk nog steeds in Nederland zijn sociale leven had maar niet uit het kringetje kwam van 'vaste vrienden-vaste kroeg-vaste zuipavond-vaste-shoarmazaak' , iets wat niet vreemd is wanneer je altijd met je vaste vrienden naar je vaste kroeg gaat zuipen op een vaste avond om daarna in je vaste shoarmatent een schaap op te gaan eten.

Ondertussen wees Yvon David op een paar Roemeense schonen, of dat niet iets voor hem was. Maar nee, David zocht een écht knappe vrouw, die knap genoeg was om hem 's avonds uit de stallen te lokken, maar nét niet zo knap was dat ze hordes Roemeense mannen achter zich aan kreeg.

Zal; me wat worden in de Roemeense wouden...

 

 

 

 

03-03-2016

Staatssecretaris van Dam is eruit wat betreft de fosfaatwetgeving.

Op zich zitten er nog wel wat beïnvloedbare losse eindjes aan de nieuwe fosfaatwetgeving.

Opvallend, én correct vind ik het gegeven dat de staatssecretaris (vD) vast houdt aan peildatum 2 juli 2015.
Los daarvan; een andere datum/ gemiddelde kiezen zou juridisch onhoudbaar zijn.
Dat betekent in eerste instantie dat iedereen die nu meer dieren heeft dan op peildatum, deze dieren zal moeten ruimen

Los eind hieraan is:
- fosfaatefficiëntie van je veestapel kan het beïnvloeden, zowel positief als negatief...
- stel dat de dieren die teveel zijn geruimd worden en stel dat er daarna op je bedrijf latente ruimte ontstaat...
- je bent een extensief bedrijf met latente ruimte

vD is voornemens ALLE bedrijven 4-8% af te romen.

Dat is gemiddeld genomen 3.5 a 7 koeien/ bedrijf x 8500 kg M = 29.000 a 58.000 kg melk
Daarnaast is vD voornemens om extensieve bedrijven ( degenen zonder fosfaatoverschot ) extra rechten toe te kennen welke moeten komen uit het afgeroomde fosfaatquotum.
- de intensieve bedrijven gaan nog meer inzetten op productieverhoging per koe. Anders lopen ze gemiddeld € 10.000 a € 20.000 aan     melkgeld mis Voor intensieve bedrijven die al een topproductie hebben zal dit problemen geven denk ik.
- de extensieve bedrijven blijven echter ook niet gespaard omdat wss de afroming nooit volledig zal worden afgedekt door de extra toegekende rechten. We l blijft bij hen in verhouding met intensieve bedrijven de schade beperkt.

Addertje onder het gras kan zijn de wens van vD om over 5 jaar 80% van de melkkoeien in de wei te willen zien.
Stel dat hij de extensieve bedrijven alleen maar extra rechten toekent wanneer er aantoonbare weidegang is, valt er een deel van de extensieve bedrijven buiten de boot en zouden degene die wel weiden spekkoper zijn want voor hen komen er dan meer rechten beschikbaar uit de afroompot.

Verrassend is dat vD voornemens is om de Europese Commissie te verzoeken om de derogatievoorwaarde ( P Plafond ) los te laten omdat alle fosfaat die er teveel is al wettelijk verwerkt moet worden en buiten de landbouw terecht komt.
Daarnaast moet en gaat mineralenconcentraat steeds meer de kunstmest verdringen.
MC is ook dierlijke mest dus nog een gegronde reden om het P plafond te laten varen

Natuurlijk zal ook deze nieuwe wet knelgevallen met zich meebrengen zoals ziekte van de ondernemer of het vee rond de peildatum.
Opvallend en verrassend is dat bedrijven die een onomkeerbare investering zijn aangegaan op meer dieraantallen dat dat ze per 1 juli feitelijk hadden, ook onder tot knelgevallen zal gaan horen

Oftewel; alle grote stallen die de laatste paar jaar gebouwd zijn kunnen wss ook aanspraak maken op extra rechten. De gokkers en de cowboys onder ons die willens en wetens pas na 1 april 2015 (einde melkquotering) veel meer koeien willen gaan melken en hiervoor een hypoteek hebben afgesloten, behoren in principe dus tot de knelgevallen....Zelfs iemand die voorheen nertsenfokker was, varkenshouder of akkerbouwer en wel brood zag in het melken van koeien na het quotumtijdperk en alvast een enorme partij jongvee in opfok had om na 1 april melk te kunnen gaan leveren zou een knelgeval zijn...


Resumé:

Zoals het er nu naar uit ziet zal de generieke korting maximaal worden omdat het aantal knelgevallen groot is. Niet alleen in aantallen maar vooral ook in omvang.
Hoe gaat vD hier straks mee om
- Eerst de extensieve bedrijven extra rechten toekennen?
- Of extensieve bedrijven die inmiddels wel een grote (half volle) stal hebben staan? 
- Of de bedrijven met de grootste hypotheek?

Mijn eigen mening:

- Ik ben verheugd te constateren dat netwerkgroep GRONDig toch het e.e.a. bereikt heeft 
- Al het geschamper en alle kritiek ten spijt blijkt dat een initiatief, in eerste instantie opgezet door slechts één persoon, VTF Famke, weldegelijk van grote nut kan zijn en veel invloed kan hebben 
- Het is een duidelijk signaal aan de gevestigde orde (LTO, NMV) dat er een nieuwe wind waait anno 2015
- Met name (Z)LTO heeft continue de mond vol over vernieuwing en dat de leden niet vlot genoeg hun bakens verzetten, terwijl inmiddels blijkt dat zij zelf vastgeroest zaten in een oeroude denkwijze :idea: en dus zelf te star zijn in denken en doen
- verder is het jammer dat vD niet de latente ruimten actief heeft meegenomen in de toekenning van fosfaat.

Ik hoop dat de (Z)LTO hier lering uit trekt!! 

Wel moeten we constateren dat geen een van de partijen aan de onderhandelingskamer 100% zijn/haar zin heeft gekregen.
Iedereen heeft water bij de wijn moeten doen, de 1 wat meer dan de ander.
En dat vD nog steeds hoog in zet op de Kringloopwijzer (KLW) is ook nog een dingetje.
Ik zou zeggen, zorg eerst dat de KLW goed functioneert in de praktijk alvorens dit instrument te gebruiken voor belangrijke en zwaarwegende zaken.

 

 

16-02-2016

 

Vorig jaar zijn wij een experiment gestart met het houden van kalveren onder de koe.

Hoofdreden was het betoog van onze kalverhandelaar dat de kalveren dan sneller konden groeien.

Bijkomende reden was dat het ons wel een mooi gezicht leek, plus een stukje arbeidsbesparing.

 

We besloten het te proberen met louter de stierkalfjes.

 De stalling waar dit plaats moest gaan vinden was een strohok van 120 m2. De opzet was 3 á 4 zoogkoeien in dit hok te laten. Het waren al wat oudere koeien, makkelijk in de omgang en gewend aan zogende kalfjes.Nieuw geboren kalfjes kregen zoals gewoonlijk de eerste 2 keer de biest van hun eigen moeder, veelal rechtstreeks door het zogen van de moederkoe.

Hierna ging de koe over naar het melkveekoppel en bleven de kalfjes achter bij de zoogkoeien.

 De eerste kalfjes deden het super en konden na 2-3 weken kogelrond met de veehandelaar mee.

Het was wel sport om ze gevangen te krijgen want zulke kalfjes zijn razend snel.

Bij het zevende stierkalf kwamen de eerste problemen. Het kalf raakte aan de diarree en in een mum van tijd stak ze alle kalfjes in het hok aan. Hygiëne is immers ver te zoeken in een groot hok waar zowel koeien als alle kalfjes huizen en er hun behoefte doen.

Dit koste ons het eerste kalf ondanks dat we de kalfjes bij gingen voeren met biopect, een voedingssupplement wat helpt tegen diarree.De kalfjes die het wel hadden gered bleven vervolgens ver achter in de groei en brachten uiteindelijk bar weinig op bij het afleveren.

 Hierbij hadden we nog te maken met het probleem dat sommige kalfjes gewoonweg te weinig drinken bij de koe. Soms heb je een wat suffer kalf die uiteindelijk door gebrek aan voldoende melk het loodje legt. Ook dit dilemma leverde ons een dood kalf op.

Het is in feite het nabootsen van de natuur, iets wat de onwetende burger uit idylisch oogpunt in feite voor ogen staat.

Wellicht hebben zij zich nooit verdiept in het gegeven hoeveel kalfjes er in de natuur, zeg een Oostvaardersplassen, sterven door ondervoeding, ziekte en uitputting. Alleen de sterksten overleven.

 De natuur is wat dat betreft meedogenloos.

Maar moet je zoiets op je bedrijf willen? Het rund is tenslotte al duizenden jaren gedomesticeerd.

 

Om op ons experiment terug te komen; na 4 maanden zijn we er mee gestopt, 5 kalfjes en een illusie armer…

 

 

27-12-2015

Boer Zoekt Vrouw 'terugblik 2014-2015'

Miljoenen mensen liepen er al maanden mee rond. Hoe zou het onze boeren van het afgelopen seizoen vergaan zijn?  Wie was nog bij wie? en wie deed het nog met wie? of met wat? want we leven inmiddels al in 2015 he.

Om maar meteen af te trappen met 'mister popi' , de blonde bollenboer, de hunk van de polder, of hoe je 'm ook wil noemen; hoe is het tegenwoordig met boer Tom? We hadden nog allemaal het beeld op ons netvlies dan Rimke volmondig 'ja!' zei tegen Tom dus Tom dacht van 'goh nu zit ik geramt!' Of gerimt, whatever, net hoe je het beestje een naam wil geven.

Punt is echter dat het beestje geen naam meer behoeft. Nope! Want Rimke vond Tommeke achteraf gezien toch niet echt helemaal het 'je van het' en ze vond zichzelf ook niet echt in de polder passen daro. iets waar we trouwens maanden eerder al de vage voortekenen van zagen toen bleek dat Rimke - toen nog samen met de twee andere blonde bimbo's -  er waarde aan hechtte om in haar mooiste kekke super-modieuze-netnietnieuwewerkkleren en stijf in de lak mee ging om drains door te spuiten. Tom, die trouwens het nut van kleren al helemaal niet zag bij het geduchtig doorspuiten,  had achteraf gezien toen al moeten vaststellen dat het niks zou worden met 1 van de 3 blonde surfbabe's.

Maar! Er is ook goede nieuws! Het doorspuiten kan weer doorgang vinden want Tom kwam al snel Marieke tegen, overigens ook al een blonde bimbo maar dan een nét iets andere variant. "Ik kwam hem tegen en dacht van goh! ik denk nog niks maar een weekje later op koningsdag kwam ik hem weer tegen en ik dacht van goh ik heb al een week niks gedacht dus hoog tijd om iets te denken en ik denk dat ik 'm leuk vindt!" , aldus de overgelukkige klassiek blonde Marieke. Overigens; haar vader was er in eerste instantie niet bepaald gelukkig mee dat haar dochter iets wilde met die media-geile tuinman maar toen Marieke haar vader er van wist te overtuigen dat het niet alleen om de seks ging, had pa er vrede mee.

 

Nog zo'n opvallende verschijning in het afgelopen seizoen was boer Geert. Wederom werden wij als argeloze kijker  geconfronteerd met alle aanrand pogingen van Geert, alle platte billenknijperijen en haarruikerijen.  Het mag een Grunninger Mirakel heten dat uiteindelijk 1 van de 3 vrouwen zich heeft opgeofferd om Geert te temmen. We zagen allemaal dat het Hetty was die door boer Geert de liefde werd verklaard.

En wat we toen niet zagen maar nu achteraf gezien dus wel, is uiteindelijk iets wat wij massaal over het hoofd zagen; de 'WTF'reactie. Nu zag de kijker dat op elk grapje of op elke opmerking van Geert, Hetty alvorens antwoord te geven eerst langdurig met een enorme 'WTF' blik voor zich uit keek.  En kijken wij terug naar het moment dat Geert Hetty het hof maakte, zien wij dat ook toen Hetty eerst een 'WTF' frons trok en daarna pas Geerts liefde beantwoorde.  Of dit nu het klassieke WTF syndroom - beter bekend in de Nederlandsche literatuur als het WDN syndroom - betreft  is nog niet zeker. Wat wel zeker is, is dat ze niet kan lachen om de kwinkslagen van Geert.  Wel kan ze heel goed boerenkool verkopen en dat alleen al is voor Geert voldoende reden om te proberen zich een klein beetje aan te passen aan haar.

Ook fijn om te weten is dat de andere twee logeer dames hun afgrijselijke tijd bij Geert met de losse handjes een plaatsje hadden weten te geven. Maandenlange intensieve sessies bij de psychiater lieten hen uiteindelijk al die aanrand momenten vergeten en verjoeg hun nachtmerries over de grijpgrage handjes van Geert.

Mary was inmiddels gelukkig met Gradus, 1 van de 3 broers uit een eerder BZV seizoen. Ada was tegenwoordig deeply in love met Kees Jansma van Studio Sport. Tenminste ik meende hem te herkennen dacht ik.

 

Wie ook de revue passeerde was boer Jan; dat kleine blonde bebrilde menneke, dat uiteindelijk niet koos voor het hart (ongebreidelde wilde seks met de donkerharige Marieke) maar voor het verstand ( de boekhouding op orde brengen met Rianne) en we zagen allemaal dat het nog steeds dikke mik is tussen het schapenmelkertje en de struise blonde van vaste wal.

Wij, een selectief gezelschap dat afgelopen voorjaar een bbq en trekkerbehandigheid hadden bij de buurman van boer Jan, wisten inmiddels allang dat Rianne haar tijd inmiddels al op de schapenfarm sleet en druk doende was om zichzelf te verschepen met paard & kat naar texel.

Inmiddels woont Rianne bij haar schapenboer en heeft het er enorm naar d'r zin. Ze heeft ook weer een baan op het eiland en naast Jan assisteren in de schapelarij is ze soms ook nog druk om wat beesten te vangen bij de buurman die met een gebroken voet sukkelde. Kortom; ze was enorm in d'r nopjes en ook Jan was in z'n nopjes met d'r nopjes.

 

In Zeeland ging Yvon weer op bezoek bij Boerin Bertie. Zij zocht een vrouw dus viel totaal niet uit de toon bij haar collega's die ook een vrouw zochten. Tot zover is het nog allemaal duidelijk en overzichtelijk. Want in eerste instantie koos Bertie na een gezellige week samen zwijgen met volle overtuiging voor Esther. Esther was nog maagd in pottenland maar wist van wanten in heteroland, hetgeen dus de start vormde voor een warrig en onduidelijk vervolg van hun relatie. Wánt; koud terug van een weekje Berlijn, alwaar zij mekaar geen seconde uit het oog verloren, het bed hun paleis van plezier was, en zij samen de liefde consumeerden alsof ze 4 weken niet hadden gegeten; wild, gulzig en de druppels op de kin, je kent het wel, stuurde Bertie Esther weer weg want Bertie wilde gaan ploegen.

Voor zover ik het begreep vond Esther dit prima want zei moest nog gaan dealen in Den helder, aldus Bertie. En om het verhaal nog onsamenhangender te maken waren ze inmiddels toch weer samen.en was Esther het bekende dekseltje op het Zeelandse potje.

Eind goed al goed dus.

 

Maar ook Theo werd door Yvon bezocht. Theo had 'iets' met Nancy, een vrouw met heeeeeeeeeeel veel geduld. Probleem was namelijk dat Theo niet uit de 'ouwe-jongus-krentenbrood' modus kwam. Elk lief woordje van Nancy werd door Theo steevast beantwoord met een knipoog en een scheet en elke liefdevolle toespeling van d'r leverde steevast niets meer op dan een joviale hengst op de rug van Theo's enorme 'kuil-afspaai-handen'. En ja; dan is het logisch dat een vrouw er gegeven moment helemaal klaar mee is ipv dat ze er klaar mee komt.

Theo houdt stug vol dat hij en Nacy samen 'iets' delen en is verder uiterst tevreden dat tegenwoordig de vrouwtjes niet meer voor 'm weg rennen. Dus wie weet dat Theo nog ooit es, over pak em beet honderddertig jaar, een vrouwtje aan de haak slaat.

 

Naast deze vijf boeren waren er nog es vijf die te volgen waren in de internetuitzendingen.

Zo was daar Gert-Jan met zijn 2 brieven die hem 2 wanhopig hunkerende vrouwen in zijn fonkelnieuwe skybox opleverden en die er samen om streden wie nu de hardst rammelende eierstokken had. Vanwege dit oorverdovend kabaal werd Gert-Jan er helemaal krankjorum van en stuurde ze allebei naar huis. Inmiddels heeft ie nog steeds geen vrouw. Wel een nieuwe stal.

En natuurlijk was er de Grunninger akkerbouwer Janko, verslaafd aan cupcakes en aan de Oer-Grunninger taal. Hij hield Esther over na een theetuinsessie met zijn brievenschrijfsters en naar verluid poot Janko al geregeld zijn aardappel in Esthers verwilderd tuintje.

En zo was daar varkensboer Mario, beter bekend als Microwave Mario omdat hij alles wat ie tegen kwam opwarmde in de magnetron. Ook hij kwam uiteindelijk een vrouwtje tegen waarmee het klikte. Maar Mario deed geen extreme dingen met Janneke, zo bezwoer hij Yvon, dus niks geen bondage's en martel dingetjes, of gekke dingen met kaarsenvet of zo. Nee ze deden vooral samen 'huggen' zo vertelde Mario opgewonden en ze waren er gek op om mekaar theezakraadseltjes voor te lezen.

Kinky tijden dus daro in Braboland....

En wie herinnert zich niet die steure Brabander Willem. Willem wachtte tevergeefs op een vrouw die bij hem de brievenbus ingegleden kwam. Hij had het aan zijn ondernemende zoontjes te danken dat hij uiteindelijk iets kreeg met Martine, maar gezien Willems ogenschijnlijke onmogelijke karakter duurde dat niet lang en was ie weer alleen.

Nee, dan de sympathieke Leo die al jong weduwnaar werd. Deze guitige Betuwnaar deed het tegenwoordig met Eline - ons Elientje! - en was beregelukkig met d'r.  Samen hadden ze inmiddels al kilometers hokken ingestrooid en nog meer kilometers kuil bloot gemaakt.

 

Ook werd er nog even terug gekeken naar de buitenlandse boeren van een seizoen eerder.

Zo had kippenboer Jan inmiddels een oer-Canadese girlfriend namend Emely en had ie fiks invested in a nieuwe kiepenhok and an rijhal alwere he drives doelloos roundjes withe his hors en karretje.

De Franse Jos - daar uit te spreken als 'zjohzz' had het er slechter af gebracht. Van een koeienboer met uitzicht op een gewillige blonde stoot, blunderde hij er later vandoor met de verkeerde die er uiteindelijk zelf vandoor ging. Een groene dag had ie nog de geiten gemolken van een bevriende paissánt maar momenteel zat ie aan lager wal met een steur vrouwke in de veehandel.

Jos vond het uiteiendelijk ook allemaal maar 'très kut' en zei gelaten "c'est la vie. mais une klote vie." oftewel hoeveel fouten kun je achter mekaar maken? Eerst die heerlijke blonde stoot weg sturen en daarna....ach wat daarna kwam is eigenlijk niet eens meer belangrijk dan.

De Deense Johen had Ingrid genomen voordat ze op de koffie gingen bij onze koning en Maxima. Of hij daarna dit nog eens deed is niet bekend.  Feit is dat wortelstamp met stront je een relatie kan opleveren.

 

En zo verging het dus onze boeren van de afgelopen jaren. Ook waren er weer mega-veel babys geboren want daar kunnen ze wat van hoor die boeren; babys maken tegen de klippen omhoog. Rode draad was verder 'nieuwe keuken' en uiteraard 'nieuw behang' en 'nieuwe tegels' .

 

Ben benieuwd hoe het nieuwe seizoen gaat verlopen.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

04-10-2015

Sinterklaas, wie kent ‘m niet?

 De gemijterde goedheiligman met zijn lange witte baard en rode gewaad;  elk jaar duikt de beste man weer op in ons land. En aangezien het gewoonweg enorm veel werk is om in 1 etmaal heel Nederland van Cadeautjes te voorzien, wordt hij al eeuwen bijgestaan door een legertje lenige en handige mannetjes, de Zwarte Pieten genaamd.

 En om deze hulpvaardige mannetjes gaat het in ons kikkerlandje. Deze goedlachse kereltjes die door weer en wind de Sint vergezellen en hem met raad en daad bij staan, hebben het gevreten.

 Want wat is het probleem?  Een groepje mensen in ons land beschuldigt de Sint van uitbuiting! Hij laat zijn hulpjes tot diep in de nacht over glibberige daken met veel te zware spullen sjouwen.

Meest storende voor het groepje mensen is dat deze hulpjes dezelfde huidskleur hebben als zij zelf.

 

En via een rare kronkelige gedachte trekken zij een parallel tussen Zwarte Piet en slavernij.

 

Overigens weten we allemaal hoe wij Nederlanders zijn. We dwepen maar wat graag met de underdog, geveinsd of niet. Zo zitten wij nu eenmaal in mekaar.

Noem het medemenselijkheid, of noem het voor mijn part onnozelheid.

 

Tsja, en toen was het hek van de dam! Zwarte Piet moest verboden worden. Waarom zouden getinte mensen voor een blanke baas allerlei gevaarlijke karweitjes moeten doen? En dat vaak buiten kantooruren.

De medemenselijkheid van de Nederlander was nog niet op en zij bedachten allerlei varianten op Zwarte Piet zoals Paarse Piet, Witte Piet, Regenboog Piet, noem maar op.

 

Samengevat; wij Nederlanders sloegen voor de afwisseling maar weer eens helemaal door.

 

Want waar hebben we het in hemelsnaam over? Over een oud Nederlands gebruik voor onze kinderen.  Vrijwel allemaal in de leeftijd van 0 tot 8 jaar. Ouder meestal nooit. Want beste mensen; Sinterklaas bestaat helemaal niet! Zwarte Pieten ook niet! Het zijn altijd acteurs, ooms, tantes, neven, nichten, buurmannen en andere vrijwilligers die met graagte eens per jaar in de rol kruipen van de Goedheiligman en zijn hulpjes.

Dit alles voor 100% pure kinderpret. De kinderen een leuke tijd bezorgen. Wij kenden die tijd, onze kinderen ken(d)(n)en die tijd, onze ouders, grootouders en die daarboven eveneens toen zij kind waren.

 En dan staat er een groepje mensen op die dit kinderplezier willen vergallen. Een kinderfeest gebaseerd op een sage en geheel ingevuld door vrijwilligers.

 

Dat Zwarte Piet zwart kleurt omdat hij door de ene na de andere schoorsteen glijdt om de pakjes af te leveren is een gegeven waar deze zeurpieten aan voorbij gaan.

 

Zelfbedachte racisme om zichzelf in een slachtoffer rol te kunnen duwen.

Ja zo wordt het natuurlijk nooit wat  met de stelling ‘alle mensen gelijk’  wanneer sommigen zichzelf onderuit halen.

 

Bijkomend probleem is; wat nu met de sinterklaasliedjes?

“Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht!”

Ja dat kan dus echt niet meer. Dit zal toch echt veranderd moeten worden in;

“Sinterklaasje kom maar binnen met je zakenpartner!” alhoewel de melodie van dit lied dan ook weer grondig herschreven zal moeten worden omdat het aantal lettergrepen veranderd.

Uiteraard krijgen we dan nog de discussie van ‘wie komt er nu met wie binnen?’  Waarom mag Zwar…sorry de zakenpartner niet als eerste binnenkomen?

“Zakenpartner kom maar binnen met je Sint” zou dan een optie kunnen zijn, doch wetende dat dit voer voor juristen zal zijn want wie mag er nu eerst binnen? Wie heeft de meeste aandelen in de Sint BV? Kortom problemen problemen.

En het oeroud Nederlandse liedje "Zwarte Piet, wiedewiedewiet, Ik hoor je wel maar ik zie je niet!" Pijnlijker kan een lied niet zijn volgens de critici. Zij zullen klagen 'alsof wij zwarten alleen maar een wit gebit zijn in het donker!'

Of "Oh kom er een kijken..." Zingen we "alles gekregen van die goede sint" Ja hallo! Waarom is Piet nu uit beeld? Hij zit zich daar een partij uit te sloven op die glibberige daken en dan zou de Sint alle credits krijgen?

 

Of neem het onschuldige “zie ginds komt de stoomboot” . Geheid dat Groen Links hier een motie tegenin gaat brengen. Want stoomboten vervuilen onze planeet! 

Krijg je “zie ginds komt de elektrischevanduurzamezonnepanelenvoorzieneboot” majja, krijg je weer de ellende dan de melodielijn naar de mieter is.

 

Dilemma’s dillema’s…

 

En waarom mag de Sint altijd op de schimmel? Waarom krijgen de Pieten geen eigen vervoer? Daar zal toch vast wel  iets van in hun CAO staan toch?  Trouwens  het zal een fractie van tijd zijn voordat Partij van de Dieren hier een stokje voor gaat steken. En Groen Links ook weer natuurlijk. Paarden schijten altijd en overal de hele straat onder. Sint en Piet zullen toch echt de switch moeten gaan maken naar de elektrische fiets of zo, alhoewel met fietsen je in zo’n lang rood gewaad ook onherroepelijk het ongeluk over jezelf  afroept.

 Kortom; een onschuldig mooi kinderfeest is door een groepje nare mensen helemaal naar z’n grootje geholpen.

 

Misschien na de herfst voortaan maar meteen doorschakelen naar kerstmis…?

 

 

 

 

 

13-09-2015

Een terugblik op 11,5 jaar 'Hof van Postel'...

"Time flys when you're havin'fun!" is een kreet die we allemaal kennen. Zelf voegde ik daar jaren geleden mijn eigen lijfspreuk aan toe; Vroeger duurde één lesuur lang, tegenwoordig is een jaar zo voorbij!"

Inmiddels bestaat onze onderneming al weer ruim 11,5 jaar. Op 1 januari 2004 opgericht als overkoepelend bedrijf boven 'Mts. Peters-Smets' , eenmanszaak HPEM Peters, en het bedrijf van Jan Smets, een broer van Tiny.

Reeds anderhalf jaar eerder was het dat wij deze locatie hadden gekocht; een hoop oude gebouwen op een prachtige aaneengesloten kavel. De eerste plannen waren een stal voor 150 koeien en 120 stuks jongvee. Maar vanaf het moment dat de broer van Tiny zijn bedrijf wilde onderbrengen op onze locatie werd dat al snel stalling voor 250 koeien en 230 stuks jongvee.

Helaas duurde de samenwerking tussen Jan en ons maar 5 jaar. Hier is al vanalles over gezegd dus gaan we er verder niet meer over uitweiden.Op 1 januari 2010 bestond zodoende de vennootschap alleen nog uit Tiny en mij (Henk). De maatschap werd opgeheven.

Omdat mijn gezondheid na het ongeluk met de stier niet bijster geweldig was besloten wij tegen de stroming van het groeimodel in te gaan 'downsizen', oftewel; inkrimpen. We verkochten de helft van de veestapel en aangezien wij in areaal niet echt gekrompen waren ( 23 ha grond ging weer mee terug naar broer Jan maar gelijktijdig kon ik 23 ha van mijn overburen, de Paters van Postel, overnemen in erfpacht ) werden we een erg extensief bedrijf. Het melkgeld halveerde, maar daar kwamen inkomsten uit akkerbouw en mestaanvoer voor terug. Op deze manier zouden wij het best weten te redden, mits we geen buitensporige dingen deden.

Helaas gooide verdere gezondheidsproblem in de jaren daarna roet in het eten. Op 11 april 2011 werd ik geopereerd aan een hersentumor. Deze bleek gelukkig goedaardig te zijn. Ook knapte ik daar redelijk snel van op en was met 10 dagen weer thuis. Wat ik me nog kan herinneren was dat ik niet meer wist hoe het manageprogramma werkte, hoewel ik dat toch al 15 jaar had. Een jaar later was mijn tikker aan de beurt en werd er via 2 aders en 2 slagaders enkele 'kortsluitinkjes' weggebrand in hart en aorta.

Ja goed, na al dit gedoe was het nieuwe d'r wel vanaf bij mij en besloten we om de veestapel nogmaals te halveren om te proberen of we met die omvang het samen konden redden. Alsnog hadden we de eerste paar jaar nog extra personeel nodig. Langzaamaan werd dit afgebouwd naar alleen nog een melker en zaterdaghulp, totdat we in 2014 weer het idee hadden het zelf weer te kunnen en we eerst de melker en later de zaterdaghulp uitzwaaiden.

Vanaf toen paste de omvang van de veestapel zich telkens aan naargelang de gezondheid beter werd. Dit resulteerde reeds in 2014 weer tot een veestapel van rond de 100 melkkoeien. Dit aantal, misschien wat meer, denken wij de komende jaren te blijven melken. Een mooie omvang om met tweeën te doen en daarlangs nog genoeg tijd om wat op het land te prullen.  Wat we wel belangrijk vinden is dat we genoeg vrije tijd hebben, dwz af en toe een weekend weg en daarnaast lekker een week of langer weg om wat vakantie te houden. We hebben wat goede bekwame jongens om ons heen verzameld die de werkzaamheden over kunnen nemen.

Een vaste uitspraak tegen de jongens die ik steevast doe wanneer we gaan is "en als er brand is hoef je mij niet te bellen maar de brandweer." Al met al hebben wij naar onze mening een mooie balans gevonden tussen enerzijds het werk wat we prachtig vinden, en anderzijds vrije tijd, wat we óók prachtig vinden.

Nu is het verhaal rond en komen we vanzelf weer bij de uitspraak waar we mee begonnen; "time flys when you're havin' fun"!

 

22-07-2015

Gelukkig strijden er nog collega's voor een gezonde grondgebonden veehouderij

Alle ijver en inzet ten spijt; we moeten ons terdege beseffen dat we van doen hebben met een Overheid die niet doet wat ie zegt, laat staan zegt wat ie doet.
Jarenlang zijn wij gehersenspoeld door hen dat er een mestprobleem is, dat Nederland te intensief beboert wordt, dat de koeien buiten moeten, dat het van de zotte is dat er kriskras door Nederland mesttransporten rijden en dat de Nederlandse veehouderij moet streven naar grondgebondenheid.
Maar ook : Duurzaam! En transparant naar de consument! Laten zien dat we milieubewust bezig waren, én natuurlijk de term 'megastallen' uitbannen door te laten zien dat we familiebedrijven zijn.

Nou oke, da's een mooi streven dachten u en ik.
Door het invoeren van de Melkveewet leek het bijna alsof het de Overheid echt menens was. Want; een veehouder mocht zijn mest uitrijden op eigen - of pacht - grond en het overschot moest worden verwerkt om af te kunnen zetten buiten de landbouw.
Het leek waarachtig alsof alle seinen op groen stonden wanneer je zelf je eigen mest kon plaatsen. En ja; de seinen leken zelfs groen - nou oke, ietsie pietsie fletser groen - wanneer je naast je geplaatste mest het restant bewerkt de Nederlandse landbouw uit wist te bonjouren.

Logica eerste klas! Iedereen snapt dit; een kind kan de was doen!

Maarrrr...tussen al deze logica en duidelijke regels waren we in onze onnozelheid het basisbeginsel van een Overheid helemaal vergeten, nl.:

De Overheid is nooit te vertrouwen!

En zo bleek. Met een brede armzwaai hebben ze hun eigen goede intenties overboord gekieperd. Grondgebonden? Koeien buiten? Zelf je mest plaatsen? Mestoverschot verwerken?
Al deze door de Overheid bedachte logica is getorpedeerd door....diezelfde Overheid...
En vervolgens trokken ze een nieuwe truc uit hun toverdoos; het fosfaatquotum.
Dat dit gedrocht niks van doen heeft met grondgebondenheid, duurzame landbouw, koeien in de wei, familiebedrijven of transparantie naar de consument, heeft de Overheid royaal lak aan lijkt het.
Want iedereen kan op zn vingers natellen dat dit fosfaatgedrocht een versnelde afbouw betekend van familiebedrijf en koe in de wei.

De slag om het fosfaat is begonnen. Er wordt al volop gehandeld in fosfaatrechten. Rechten waarvan geen mens nog weet hoe of wat, laat staan of ze verhandelbaar worden.

Laten we asjeblieft met z'n allen proberen er voor te zorgen dat deze waanzin stopt! Laten we ons realiseren dat een nieuw soort quotum niet past in de vrije markt! Dit zijn niet mijn woorden maar de woorden van onze Overheid, een kleine 10 jaar geleden!

Laten we massaal kiezen voor de logica; voor zinvolle wetgeving, en het belangrijkste; voor regelgeving die wél bijdraagt aan een duurzame landbouw!!

Kies voor de grondgebonden veehouderij!

 

 

04-06-2015

 

Ik hoor d'r weer helemaal bij!

Eindelijk het is zo ver! Of zoals een liefhebbend familielid mompelde; 'dat we dat nog mogen meemaken'
Als laatste der spreekwoordelijke Mohikanen ben ook ik nu aan de aaifoon!

Eenzame nachten...

Al jarenlang voelde ik me een buitenstaander, een buitenbeentje, of wat gezien het lijdend voorwerp beter past; een buitenvinger.
Jaren lang zag ik mijn gezin gekeerd in hun eigen wereldwijde wereldje. Avond na avond zag ik hun gezichten wit-blauw oplichten na een bliebje, een Ping of een zoemetje. Ja...ren lang hoorde ik hun gegrinnik, ge-ohhh en bemerkte ik hun samenzweerderige blikken.
En ondertussen deed ik eenzaam waar ik goed in was; tv kijken en heersen over de afstandsbediening.

We begrepen elkaar niet meer, mijn digitaal onderlegde familie en analoge ik. Eenzaam huilde ik me heel wat nachten in slaap en droomde ik over Danny de Munck die zich zo verdomd alleen voelde. Na al die jaren begreep ik eindelijk wat dat kleine schoffie dwars zat.

Maar!!! Nieuwe tijden zijn aangebroken! Met trots kan ik nu roepen:

Ich bin ein Apper!!!

En natuurlijk zijn mijn worstvingers totaal ongeschikt voor dit tijdverdrijf op een aaifoon. En natuurlijk neem ik d'r nog niet mee naar bed zo de eerste keer.
Maar ik hoor d'r eindelijk weer bij! Zelfs de koeien gaven me vanmorgen een goedkeurend knipoogje tijdens het melken.

Nu nog ergens een setje dunne vingers scoren want elke keer drie kwartier op een stukkie tekst vingeren is ook niet wat..